花

@FREISEIN7

wolves coa5 • skyfall • proxie • pubg m •identity v • rov • bboss ( 2001 )

Joined May 2018

266 Following

33 Followers

94.4K Posts

花 @FREISEIN7

4 months ago

@GiiiiFT อ้อนึกว่าเค้าจะไลฟ์แบบปกติที่มีพากย์แข่งแบบ coa ivl

378

花 @FREISEIN7

4 months ago

ถามจริงคนรู้เรื่องไอเดนที่เคยพากย์ก็มีทำไมไม่จ้างมากพากย์ เอาคนไม่รู้เรื่องมานั่งพากย์ตั้งคำถามแทบไม่รู้จะอะไรในเกมส์เล��

598

FREISEIN7 retweeted

ム丼 @shamudon_

4 months ago

OPH🤕⛓️

shamudon_'s tweet photo. OPH🤕⛓️ https://t.co/BfFI4mpSYk

306

154

19K

FREISEIN7 retweeted

烏丸 @Toriringaru_ka

4 months ago

🐔🧲 #どり絵 #は��ちゃ絵

245

31K

Who to follow

ㅂㄴ ver.2

@_bnhsw

백현이 넝재민 | n’hong @hongshihoshi03 | fan account | แอคหลักโดนระงับ (@bnhsw__)

FREISEIN7 retweeted

3/5ᐠ( ᐛ )ᐟ⚡️ᐠ( ᐖ )ᐟ3/5 @smile_and_xxx

4 months ago

⚡️💚🥕🏈 🐟 🧲 🐔🦉🔮💚⚡️ #かず猫の雑談 #アルふぁーと #はめちゃ絵 #どり絵 #shinart

169

24K

FREISEIN7 retweeted

⚔️🎨幽灵蛋糕💕 @lv29510882

4 months ago

#骑画

594

FREISEIN7 retweeted

⁹ ⁷ ขซฮ.🎸 @deepbluesea_

4 months ago

มาทำไมครับ วันนี้ไม่ใช่วันที่ตกลงกันไว้ว่ามาจะมาเจอลูก ข้อตกลงนี้ขอยกเลิกได้ไหมสิบ? เรียกสิบทิศสิ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นแล้ว อือ เรามาเจอลูกทุกวันได้ไหม? อยากจะมาเจอลูกอะไรเอาตอนนี้สิญา วันคลอดเธอไม่อยากจะมองหน้าลูกด้วยซ้ำ ฟังเหตุผลเราหน่อ��ได้ไหมสิบทิศ จะแก้ตัวอะไรอีก?

deepbluesea_'s tweet photo. มาทำไมครับ วันนี้ไม่ใช่วันที่ตกลงกันไว้ว่ามาจะมาเจอลูก

ข้อตกลงนี้ขอยกเลิกได้ไหมสิบ?

เรียกสิบทิศสิ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นแล้ว

อือ เรามาเจอลูกทุกวันได้ไหม?

อยากจะมาเจอลูกอะไรเอาตอนนี้สิญา วันคลอดเธอไม่อยากจะมองหน้าลูกด้วยซ้ำ

ฟังเหตุผลเราหน่อ��ได้ไหมสิบทิศ

จะแก้ตัวอะไรอีก? https://t.co/DTX63ja3gG

235

142

FREISEIN7 retweeted

𝑵𝒚𝒙'🌙 | #รักเธออย่าซน

@KSatanDevil

4 months ago

เจ้าพี่นเรศ — 39 “ เปลี่ยนจากอมข้าวมาอมใบไม้งอนพี่แล้วรึ? ” ลีลาวดีหอมอ่อนเหย้าหยอกเจ้าดอกแก้วหอมเย็นที่เอาแต่เป่าใบไม้ไม่หยุดหย่อน “ .... ” พระพักตร์ง้ำงอมิสนคำหยอกเย้าของพระเชษฐา เพลานี้สองพี่น้องออกมาเที่ยวเล่นที่ลำน้ำไม่ไกลจากวังหลวง เนื่องด้วยพระอนุชาแสนซนเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ไม่รู้ว่าน้อยใจ��ะไรพี่ชายคนนี้ กว่าจะชักชวนให้ออกมาด้วยกันได้ก็ต้องป้อนข้าว ป้อนน้ำเป็นเจ้าแตงอ่อน “ จักงอนพี่ไปใย อยากได้กระไรมิเอ่ยบอก ” “ ..... ” พระพักตร์ใสบูดบึ้งมิพูดมิจาเอาแต่เป่าใบไม้เป็นเสียงพ่อเมืองอยู่อย่างนั้น ลีลาวดีหอมอ่อนเริ่มนึกอยากจะหยิกแก้มใสให้แดงคามือจนร้องไห้เสียให้เข็ด “ ดูทำเข้า จักเรียกหาพ่อเมืองรึแม่แก้ว ” “ ..... ” “ เห้อ.. พี่ไปรบตั้งหลายเดือน มิรู้ว่าคนแถวนี้อยากจักฟังฤๅไม่.. เอ หรือจักเบื่อพี่ไปแล้วหนา ” “ ฟัง! ” เสียงใสตะโกนตอบทันควัน พระพักตร์ใสแย้มบานราวกับบุบผางามได้รับแสงตะวัน “ หึหึ ว่าแล้วเชียว ” พระหัตถ์แกร่งยกขึ้นบีบเข้าที่จมูกดื้อของพระอนุชาจอมแก่นของตนอย่างมันเขี้ยว “ งื้อออ ก็พี่สิงห์ไปรบตั้งหลายเดือน น้องไม่ได้ไปอยู่ตรงนั้นด้วย จักอยากรู้บ้างก็มิเห็แปลกอันใด ” “ อยากรู้กระไรเหตุใดถึงไม่เอ่ยปากถาม ง้ำงอนพี่แบบนี้ได้ผู้เดียวหนา อย่าได้ทำใส่ผู้อื่น ” “ น้องก็ทำแค่กับพี่สิงห์ผู้เดียวนี่แหละ จักมีใครเอาใจน้องเก่งเท่าพี่สิงห์อีก ” พระหัตถ์งามโอบรัดเข้าหาวรกายแกร่งของพระเชษฐาด้วยท่าทางออดอ้อนเหมือนเช่นทุกครั้ง พระพักตร์ใสเงยสบเข้ากับแว่วพระเนตรคมก่อนจักขึ้นระ��ายยิ้มหวานเสียจนคนมองนึกใจอ่อน “ อ้อนเก่งนักนะ ” “ คิกคิก♡ ” “ เห้อ.. ศึกครานั้นมิตึงมือพี่ก็จริง แต่ก็ใช่ว่ามักจักง่าย ” พระพักตร์คมวันหันมองไปยังสายธาราเบื้องหน้าพลางนึกถึงศึกเมื่อครั้งที่พึ่งผ่านมาไม่นาน — ร่างสูงใหญ่ที่เคยยืนอยู่เคียงข้างกำลังล้มลงสู่พื้นดิน ไร้ซึ่งทหารเอกเคียงข้างกายค่อยคุ้มภัย ‘ เจ้าคุ้มดนัย!!! ’ แว่วเสียงตะแบงของเจ้าฟ้านนทพัทธ์ ทหารเอกข้างกายพ่ออยู่หัวเร่งรุดเข้ารับร่างอันหนักอึ้งของเจ้าฟ้าพชรดนัยเอาไว้ในอ้อมแขน ลีลาวดีหอมอ่อนกระโดดลงจากหลังม้าศึกก่อนจักเร่งรุดเข้าไปหา รับประคองร่างนั่นไว้ในอ้อมแขน ‘ คุ้มกันข้า!! ฆ่าพวกมันให้หมด!! ’ พ่อศรีแลพ่อเพชรรับคำสั่งจากเจ้าฟ้าน้อยจึงคอยคุ้มกันมิให้ศัตรูฝ่าเข้าใกล้ พระพักตร์คมสันก้มมองบาดแผลฉกรรจ์บนร่างของเจ้าฟ้าเมืองเชียงแสน ลมหายใจโรยรินแสนเบาบางจนนึกใจหาย ‘ จักมาตายที่มิได้หนา ท่านยังต้องนำทัพกลับบ้านพร้อมชัยชนะ ’ ‘ อึก! ฮา.. ’ ‘ เอ็งทำกระไรไอ้สิงห์ ’ แว่วเสียงดุดันคุ้นหูดังขึ้นอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางสมรภูมิรบ พระพักตร์คมสันเงยสบเข้ากับพระเนตรแข็งกร้าวของพ่ออยู่หัวแห่งอโยธยาบนหลังม้าศึกตัวใหญ่ ‘ ลูก.. ลูกกำลังช่วย— ’ ‘ คนจักตาย มิปล่��ยให้มันตายเล่า ’ ‘ !!? ’ ‘ บาดแผลลึกถึงเพียงนั้น มิปล่อยให้มันตายไปเสีย จักได้มิเป็นปัญหาเราในยามเคลื่อนทัพ ’ ‘ แต่เสด็จพ่อ— ’ ‘ เป็นถึงเจ้าคุ้ม รับหน้าที่ออกว่าราชการแทนกษัตริย์ แต่วิชาดาบกลับอ่อนด้อยไร้กำลังจักปกป้องตนเอง เป็นเยี่ยงนี้แล้ว จักปกป้องปวงประชาได้เยี่ยงไร ’ ‘ เสด็จพ่อ— ’ ‘ น่าสมเพช.. เอาเถอะ หากเอ็งอยากจักช่วยมันถึงเพียงนี้ พ่อจักเปิดทางให้ พามันขึ้นม้า ’ ‘ เป็นพระมหากรุณาธิคุณพระเจ้าค่ะเสด็จพ่อ ’ สายบังเหียนม้าศึกถูกดึงหันหลังเพื่อเปิดทางให้พระโอรสแบกคนเจ็บกลับเข้าค่ายไปรักษา แม้ในใจจักอยากปล่อยให้มันสิ้นชื่อไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ตาม แต่หากนึกย้อนกลับไปเมื่อครั้งยังเยาว์ พระมเหสีของตนคงมิทิ้งใครไว้เป็นแน่ ‘ ไอ้ศรี ไอ้เพรช ’ แว่วพระเนตรพ่อดอกบัวหลวงมองไปยังกองกำลังของศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า น่าสมเพชสิ้นดี.. ‘ พระเจ้าค่ะ!! ’ ‘ มึง 2 คนคุ้มกันลูกกูกับไอ้เด็กเชียงแสน ’ ‘ รับด้วยเกล้าพระเจ้าค่ะ! ’ ‘ ส่วนพวกมึงที่เหลือ!! ตามกูมา!!! ’ สิ้นเสียงคำสั่งตะแบงของพ่ออยู่หัว เหล่าทหารหาญต่างวิ่งกรูเข้าหาศัตรูอย่างไม่กลัวตาย เจ้าฟ้านนทพัทธ์มองดูแผ่นหลังองอาจของบิดาเบื้องหน้า แม้จักรู้อยู่แก่ใจว่าบิดานั้นจงเกลียดจงชังคนผู้นี้ไม่น้อยไปกว่าตน แต่จัก��ล่อยให้มาตายเยี่ยงนี้ก็ดูจะน่าสมเพชเกินไปจริงๆ เป็นถึงพระโอรสแห่ง��ชียงแสน จักมาตายเพราะกลุ่มกบฏไร้ฝีมือแบบนี้ได้เยี่ยงไรกัน ‘ ขึ้นม้า!! ข้าจักกลับค่าย!! ’ การศึกครานี้แม้จักได้รับชัยนะ แต่มันก็มิควรเป็นชัยชนะของอโยธยา เจ้าฟ้านนทพัทธ์มิแปลกใจเหตุใดเจ้าคุ้มแห่งเชียงแสนจักต้องแบกหน้ามาขอกำลังทหารไกลถึงอโยธยา หากมิใช่ไร้ฝีมือแล้วไซร้ จักเป็นอื่นไปได้เยี่ยงไร — กลิ่นหอมอ่อนของดอกแก้วในอ้อมกอดพระเชษฐาหอมเย็นเสียจ��ผู้เป็นพี่ชายต้องก้มพระพักตร์ลงไปมอง “ เป็นกระไรเจ้าดอกแก้ว ” “ .... ” “ มิพึงใจสิ่งใดไหนบอกพี่ซิ ” “ มิพึงใจในตัวเขา เก่งแต่ปาก แต่ฝีมือกลับอ่อนด้อยนัก ”

KSatanDevil's tweet photo. เจ้าพี่นเรศ — 39

“ เปลี่ยนจากอมข้าวมาอมใบไม้งอนพี่แล้วรึ? ” ลีลาวดีหอมอ่อนเหย้าหยอกเจ้าดอกแก้วหอมเย็นที่เอาแต่เป่าใบไม้ไม่หยุดหย่อน

“ .... ” พระพักตร์ง้ำงอมิสนคำหยอกเย้าของพระเชษฐา

เพลานี้สองพี่น้องออกมาเที่ยวเล่นที่ลำน้ำไม่ไกลจากวังหลวง เนื่องด้วยพระอนุชาแสนซนเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ไม่รู้ว่าน้อยใจ��ะไรพี่ชายคนนี้ กว่าจะชักชวนให้ออกมาด้วยกันได้ก็ต้องป้อนข้าว ป้อนน้ำเป็นเจ้าแตงอ่อน

“ จักงอนพี่ไปใย อยากได้กระไรมิเอ่ยบอก ”

“ ..... ”

พระพักตร์ใสบูดบึ้งมิพูดมิจาเอาแต่เป่าใบไม้เป็นเสียงพ่อเมืองอยู่อย่างนั้น ลีลาวดีหอมอ่อนเริ่มนึกอยากจะหยิกแก้มใสให้แดงคามือจนร้องไห้เสียให้เข็ด

“ ดูทำเข้า จักเรียกหาพ่อเมืองรึแม่แก้ว ”

“ ..... ”

“ เห้อ.. พี่ไปรบตั้งหลายเดือน มิรู้ว่าคนแถวนี้อยากจักฟังฤๅไม่.. เอ หรือจักเบื่อพี่ไปแล้วหนา ”

“ ฟัง! ” เสียงใสตะโกนตอบทันควัน พระพักตร์ใสแย้มบานราวกับบุบผางามได้รับแสงตะวัน

“ หึหึ ว่าแล้วเชียว ” พระหัตถ์แกร่งยกขึ้นบีบเข้าที่จมูกดื้อของพระอนุชาจอมแก่นของตนอย่างมันเขี้ยว

“ งื้อออ ก็พี่สิงห์ไปรบตั้งหลายเดือน น้องไม่ได้ไปอยู่ตรงนั้นด้วย จักอยากรู้บ้างก็มิเห็แปลกอันใด ”

“ อยากรู้กระไรเหตุใดถึงไม่เอ่ยปากถาม ง้ำงอนพี่แบบนี้ได้ผู้เดียวหนา อย่าได้ทำใส่ผู้อื่น ”

“ น้องก็ทำแค่กับพี่สิงห์ผู้เดียวนี่แหละ จักมีใครเอาใจน้องเก่งเท่าพี่สิงห์อีก ”

พระหัตถ์งามโอบรัดเข้าหาวรกายแกร่งของพระเชษฐาด้วยท่าทางออดอ้อนเหมือนเช่นทุกครั้ง พระพักตร์ใสเงยสบเข้ากับแว่วพระเนตรคมก่อนจักขึ้นระ��ายยิ้มหวานเสียจนคนมองนึกใจอ่อน

“ อ้อนเก่งนักนะ ”

“ คิกคิก♡ ”

“ เห้อ.. ศึกครานั้นมิตึงมือพี่ก็จริง แต่ก็ใช่ว่ามักจักง่าย ”

พระพักตร์คมวันหันมองไปยังสายธาราเบื้องหน้าพลางนึกถึงศึกเมื่อครั้งที่พึ่งผ่านมาไม่นาน

—

ร่างสูงใหญ่ที่เคยยืนอยู่เคียงข้างกำลังล้มลงสู่พื้นดิน ไร้ซึ่งทหารเอกเคียงข้างกายค่อยคุ้มภัย

‘ เจ้าคุ้มดนัย!!! ’ แว่วเสียงตะแบงของเจ้าฟ้านนทพัทธ์

ทหารเอกข้างกายพ่ออยู่หัวเร่งรุดเข้ารับร่างอันหนักอึ้งของเจ้าฟ้าพชรดนัยเอาไว้ในอ้อมแขน ลีลาวดีหอมอ่อนกระโดดลงจากหลังม้าศึกก่อนจักเร่งรุดเข้าไปหา รับประคองร่างนั่นไว้ในอ้อมแขน

‘ คุ้มกันข้า!! ฆ่าพวกมันให้หมด!! ’

พ่อศรีแลพ่อเพชรรับคำสั่งจากเจ้าฟ้าน้อยจึงคอยคุ้มกันมิให้ศัตรูฝ่าเข้าใกล้ พระพักตร์คมสันก้มมองบาดแผลฉกรรจ์บนร่างของเจ้าฟ้าเมืองเชียงแสน ลมหายใจโรยรินแสนเบาบางจนนึกใจหาย

‘ จักมาตายที่มิได้หนา ท่านยังต้องนำทัพกลับบ้านพร้อมชัยชนะ ’

‘ อึก! ฮา.. ’

‘ เอ็งทำกระไรไอ้สิงห์ ’ แว่วเสียงดุดันคุ้นหูดังขึ้นอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางสมรภูมิรบ พระพักตร์คมสันเงยสบเข้ากับพระเนตรแข็งกร้าวของพ่ออยู่หัวแห่งอโยธยาบนหลังม้าศึกตัวใหญ่

‘ ลูก.. ลูกกำลังช่วย— ’

‘ คนจักตาย มิปล่��ยให้มันตายเล่า ’

‘ !!? ’

‘ บาดแผลลึกถึงเพียงนั้น มิปล่อยให้มันตายไปเสีย จักได้มิเป็นปัญหาเราในยามเคลื่อนทัพ ’

‘ แต่เสด็จพ่อ— ’

‘ เป็นถึงเจ้าคุ้ม รับหน้าที่ออกว่าราชการแทนกษัตริย์ แต่วิชาดาบกลับอ่อนด้อยไร้กำลังจักปกป้องตนเอง เป็นเยี่ยงนี้แล้ว จักปกป้องปวงประชาได้เยี่ยงไร ’

‘ เสด็จพ่อ— ’

‘ น่าสมเพช.. เอาเถอะ หากเอ็งอยากจักช่วยมันถึงเพียงนี้ พ่อจักเปิดทางให้ พามันขึ้นม้า ’

‘ เป็นพระมหากรุณาธิคุณพระเจ้าค่ะเสด็จพ่อ ’

สายบังเหียนม้าศึกถูกดึงหันหลังเพื่อเปิดทางให้พระโอรสแบกคนเจ็บกลับเข้าค่ายไปรักษา แม้ในใจจักอยากปล่อยให้มันสิ้นชื่อไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ตาม แต่หากนึกย้อนกลับไปเมื่อครั้งยังเยาว์ พระมเหสีของตนคงมิทิ้งใครไว้เป็นแน่

‘ ไอ้ศรี ไอ้เพรช ’ แว่วพระเนตรพ่อดอกบัวหลวงมองไปยังกองกำลังของศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า

น่าสมเพชสิ้นดี..

‘ พระเจ้าค่ะ!! ’

‘ มึง 2 คนคุ้มกันลูกกูกับไอ้เด็กเชียงแสน ’

‘ รับด้วยเกล้าพระเจ้าค่ะ! ’

‘ ส่วนพวกมึงที่เหลือ!! ตามกูมา!!! ’

สิ้นเสียงคำสั่งตะแบงของพ่ออยู่หัว เหล่าทหารหาญต่างวิ่งกรูเข้าหาศัตรูอย่างไม่กลัวตาย เจ้าฟ้านนทพัทธ์มองดูแผ่นหลังองอาจของบิดาเบื้องหน้า แม้จักรู้อยู่แก่ใจว่าบิดานั้นจงเกลียดจงชังคนผู้นี้ไม่น้อยไปกว่าตน แต่จัก��ล่อยให้มาตายเยี่ยงนี้ก็ดูจะน่าสมเพชเกินไปจริงๆ

เป็นถึงพระโอรสแห่ง��ชียงแสน

จักมาตายเพราะกลุ่มกบฏไร้ฝีมือแบบนี้ได้เยี่ยงไรกัน

‘ ขึ้นม้า!! ข้าจักกลับค่าย!! ’

การศึกครานี้แม้จักได้รับชัยนะ แต่มันก็มิควรเป็นชัยชนะของอโยธยา เจ้าฟ้านนทพัทธ์มิแปลกใจเหตุใดเจ้าคุ้มแห่งเชียงแสนจักต้องแบกหน้ามาขอกำลังทหารไกลถึงอโยธยา

หากมิใช่ไร้ฝีมือแล้วไซร้

จักเป็นอื่นไปได้เยี่ยงไร

—

กลิ่นหอมอ่อนของดอกแก้วในอ้อมกอดพระเชษฐาหอมเย็นเสียจ��ผู้เป็นพี่ชายต้องก้มพระพักตร์ลงไปมอง

“ เป็นกระไรเจ้าดอกแก้ว ”

“ .... ”

“ มิพึงใจสิ่งใดไหนบอกพี่ซิ ”

“ มิพึงใจในตัวเขา เก่งแต่ปาก แต่ฝีมือกลับอ่อนด้อยนัก ”

132

FREISEIN7 retweeted

Baby.39 @Babytolovelvvi

4 months ago

#ฟิคตรีนาย “เฮียวันนี้มีเก็บกี่ที่ เดี๋ยววันนี้เราไปกับเฮียด้วย” “เธอไม่ต้องไป มันร้อนเฮียไปเก็บค่าเช่าเสร็จจะรีบกลับมา” “ทำไมเราไปด้วยไม่ได้ หรือมันมีอะไรแบบที่ลูกน้องเฮียมารายงานเรา” “……” “เลือกเอาว่าจะให้เราไปด้วย หรือเฮียจะไปคนเดียวแล้วก็ไม่ต้องกลับมาบ้านเราอีก” “ขึ้นรถเลยค่ะหมวย เฮียขับเอง”

Babytolovelvvi's tweet photo. #ฟิคตรีนาย

“เฮียวันนี้มีเก็บกี่ที่ เดี๋ยววันนี้เราไปกับเฮียด้วย”

“เธอไม่ต้องไป มันร้อนเฮียไปเก็บค่าเช่าเสร็จจะรีบกลับมา”

“ทำไมเราไปด้วยไม่ได้ หรือมันมีอะไรแบบที่ลูกน้องเฮียมารายงานเรา”

“……”

“เลือกเอาว่าจะให้เราไปด้วย หรือเฮียจะไปคนเดียวแล้วก็ไม่ต้องกลับมาบ้านเราอีก”

“ขึ้นรถเลยค่ะหมวย เฮียขับเอง”

206

109

FREISEIN7 retweeted

love Ivan⚡💚 @ning11366

4 months ago

#ฟิคกุด39 “ดาวที่ดอนไม้หอมกับดาวในพระนครก็เป็นดาวดวงเดียวกันไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ถ้าคุณมองขึ้นมาคุณก็จะเห็นมันเสมอ�� "เหมือนกับอาจารย์นพใช่ไหมจ๊ะ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็งาม" “พูดอะไรเช่นนั้นเสือทัด ผมเป็นผู้ชายนะ” “ผู้ชายแล้วงามไม่ได้หรือ ในเมื่อฉันเห็นว่างามก็ย่อมงามกว่าผู้ใด”

ning11366's tweet photo. #ฟิคกุด39
“ดาวที่ดอนไม้หอมกับดาวในพระนครก็เป็นดาวดวงเดียวกันไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ถ้าคุณมองขึ้นมาคุณก็จะเห็นมันเสมอ��

"เหมือนกับอาจารย์นพใช่ไหมจ๊ะ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็งาม"

“พูดอะไรเช่นนั้นเสือทัด ผมเป็นผู้ชายนะ”

“ผู้ชายแล้วงามไม่ได้หรือ ในเมื่อฉันเห็นว่างามก็ย่อมงามกว่าผู้ใด” https://t.co/whA9FfrbRO

105

FREISEIN7 retweeted

เดียมุนนี่รักมาดาม/•᷅‎‎•᷄\੭ @dearmOOny_

4 months ago

#ฟิคตรีนาย "ผมดึงคุณออกมาจากนรกนั่นแล้ว... ให้ผมได้ดูแลคุณเพื่อไถ่บาปทั้งหมดเถอะนะคิริน" "มึงจะเอาอะไรมาปกป้องกู ศิลา... ในเมื่อที่หลบภัยเดียวในชีวิตกู คืออ้อมกอดที่มึงหลอกลวงกูมาตลอด" (เมะตำรวจxเคะมาเฟีย)

dearmOOny_'s tweet photo. #ฟิคตรีนาย

"ผมดึงคุณออกมาจากนรกนั่นแล้ว... ให้ผมได้ดูแลคุณเพื่อไถ่บาปทั้งหมดเถอะนะคิริน"

"มึงจะเอาอะไรมาปกป้องกู ศิลา... ในเมื่อที่หลบภัยเดียวในชีวิตกู คืออ้อมกอดที่มึงหลอกลวงกูมาตลอด"

(เมะตำรวจxเคะมาเฟีย) https://t.co/RtsJQEM1tg

128

FREISEIN7 retweeted

ღ บี๋บี๋เหมียว🐱 @bbiemeeow

4 months ago

มันรู้เรื่องของเธอกับพี่ยัง ? บอกไปสิ วันนั้นที่มันเห็นบนรถเธออะ พี่เอง แม่งตาดีเหมือนกันนะ 😌 : พูดทำไม เธอให้ความหวังมันหรือไง หูลู่หางตกหมดแล้ว สงสารว่ะ : ทุเรศ คนแ��บพี่มันเลว เธอทำอะไรรู้อยู่แก่ใจ พี่ไม่เคยบังคับเธอเลยนะ พูดให้มันดี ๆ ช่วยเก็บ "ความลับ" ด้วยซ้ำค่ะ 😊

bbiemeeow's tweet photo. มันรู้เรื่องของเธอกับพี่ยัง ?

บอกไปสิ วันนั้นที่มันเห็นบนรถเธออะ พี่เอง แม่งตาดีเหมือนกันนะ 😌

: พูดทำไม

เธอให้ความหวังมันหรือไง หูลู่หางตกหมดแล้ว สงสารว่ะ

: ทุเรศ คนแ��บพี่มันเลว

เธอทำอะไรรู้อยู่แก่ใจ พี่ไม่เคยบังคับเธอเลยนะ พูดให้มันดี ๆ ช่วยเก็บ "ความลับ" ด้วยซ้ำค่ะ 😊 https://t.co/eJSUeY2aX8

419

286

33K

FREISEIN7 retweeted

水酸化FiMsy @OH_FiMsy

4 months ago

ってあいつが #してぃらすと #たかこうを描こう #あかまーと #こくにゃー

768

105

18K

FREISEIN7 retweeted

นุ้งหัวใจมาดาม 39 ♡

@14febyr

4 months ago

แม่ฉันน่ารักจุ้มปุ๊ก ตาแป๋วน่าเอ็นดูขนาดนี้ พ่อฉันก็ยังทำได้ลง อืม ต่างคนต่างไปมันดีแล้วหล่ะ

205

161

14K

FREISEIN7 retweeted

(´｡• ᵕ •｡) ²⁸ ♡ มะแต๋ม ♡ ³⁹ (´｡• ᵕ •｡) @matamtaiboy09

4 months ago

[#ฟิคกุด39] *Mepg* “นายเข้าไปสิ” “นายนั่นแหละเข้าไป” “ฉันไม่กล้านายสิเข้าไป!” “ฉันก็ไม่กล้าเหมือนกันนั่นแหละ!” ชายสองคนยืนเถียงกันอยู่บริเวณหน้าห้องพักครู /ห้องของอาจารย์หม่อมเจ้าปริญจักร/ เหตุที่นักศึกษาต่างเกรงกลัวเขา นั่นเป็นเพราะความเจ้าระเบียบแลความเข้มงวดที่สุดในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ทุกคนต่างทราบดีว่าหากไม่สามารถทำตามสิ่งที่ปริญสั่งได้ ผลการเรียนของพวกเขาได้ด่ำดิ่งคืนสู้ผืนดินเป็นแน่ “ทำเช่นไรดี หากมิส่งครานี้อาจารย์หม่อมต้องให้พวกเราเรียนซ้ำเป็นแน่” “ฉันก็คิดเช่นนั้น แต่ถึงอย่างไรฉันก็กลัวอยู่ดี…” “ให้เราช่วยมั้ย?” “อาจารย์หม่อมเฟื่องวรางค์!” “ดีใจกระนั่นเชียว?” “กระหม่อม!” เฟื่องหัวเราะออกมาเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ กลับกันมันกลับเป็นภาพที่เขาคุ้นตาจนเป็นอาจิณ “ส่งงานมาให้เราสิเดี๋ยวเราเอาไปส่งให้เอง” ทั้งสองลังเลเล็กน้อยเหตุเพราะเกรงใจที่ต้องรบกวนอีกฝ่ายเช่นนี้ เฟื่อง��ว้างานจากมือของเด็กทั้งสองก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องพักของปริญ “เหตุใดจึงมิเคาะบอกกล่าวกันบ้าง?” ปริญเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูโดยที่ตาของเขายังคงจับจ้องที่เอกสารกองพะเนินตรงหน้า “หากน้องมิเคาะบอกกล่าว เจ้าพี่ก็จะมิยอมให้น้องเข้ามาหาสามีของน้องรึ?” “เจ้าเฟื่อง” ปริญวางงานทุกอย่างในมือลงและรีบลุกขึ้นไปกอดเฟื่องเอาไว้ทันที เขาพรมจูบตั้งแต่หัวจรดริมฝีปากเล่นเอาคนถูกกระทำหัวเราะไม่หยุดกันเลยทีเดียว "พอแล้วเจ้าพี่ หากเจ้าพี่กอดรัดน้องเช่นนี้ตัวน้องคงได้ช้ำก่อนเป็นแน่" "ก็พี่รักของพี่เหตุใดพี่จักเชยชมคนรักของตัวให้ชื่นใจมิได้?" "หม่อมเจ้าปริญจักรช่างเป็นคนที่เอาแต่ใจเสียจริง" "คงเป็นเพราะหลงรักหม่อมเจ้าเฟื่องวรางค์ล่ะมั้ง" "หื้อ กล่าวโทษน้องรึ?" เฟื่องดุ��ีกฝ่ายเล็กน้อยแต่ก็ไม่ใช่น้ำเสียงที่ดุดันอะไร ซ้ำยังชอบใจเสียด้วยซ้ำไป ปริญหอมแก้มคนรักเบาๆอีกครั้งและดึงตัวเฟื่อมานั่งที่ตักของตนและโอบรอบตัวของเฟื่องเอาไว้ "ีพี่คิดถึงน้องเหลือเกิน" "หากคิดถึงน้องดังปากว่า เหตุใดเจ้าพี่จึงมิกลับไปหาน้องบ้าง" "พี่พูดไปน้องจะรับได้จริงรึ?" "ทำไม? เจ้าพี่จะบอกว่าไม่อยากกลับบ้านเพราะไม่อยากเห็นหน้าน้องรึ?" "มิใช่แบบนั้น พี่เองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ทุกครั้งที่พี่เข้าใกล้น้องพี่ก็เวียนหัวอยากจะอาเจียนเสียให้ได้" "พี่มิใดชังน้องแต่อย่างใดแต่พี่มิอยากให้น้องเสียใจพี่จึงอยากหาเหตุผลที่เป็นเช่นนี้ก่อน" "นอกจากเวียนหัวแลคลื่นไส้อาเจียน เจ้าพี่ยังอยากทานของเปรี้ยวหรือของแปลกๆที่ปกติไม่ทานด้วยใช่หรือไม่?" "เหตุใดน้องจึงรู้ได้?" "เจ้าพี่ตอบคำถามน้องมาก่อน ชื่��ที่น้องเคยให้เจ้าพี่คิดเจ้าพี่คิดเห็นเช่นไรบ้าง?" "ชื่อตัวละครเด็กในวรร��กรรมเรื่องใหม่ของน้องนั่นน่ะรึ?" เฟื่องยิ้มก่อนพยักหน้าเบาๆ "หากเป็นหญิงคงชื่อวรางค์เพียงรวี แลหากเป็นชายคงชื่อกริณทร์จักร" "เจ้าพี่หมายใจให้พ้องจากชื่อของเราสองคนใช่หรือไม่?" "เป็นเช่นนั้น" "กระนั้น ในวันที่ลูกเกิดเจ้าพี่ต้องเป็นคนบอกชื่อของพวกเขาด้วยตนเอง เจ้าพี่รับปากกับน้องได้หรือไม่?" "ลูก...รึ?" "น้องยังนึกสงสัยอยู่เชียว ตั้งท้องมาร่วมสองเดือนยังมิเคยแพ้ ที่แท้เจ้าพี่ก้แพ้ท้องแทนน้องนี่เอง" เฟื่องหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นสีหน้าของปริญที่ยังคงซีดจางไม่หาย “เจ้าพี่ยังจะทำหน้าเช่นนั้นอยู่อีกหรือ” ปริญขมวดคิ้วเล็กน้อยมือยังคงกดขมับตนเองเบา ๆ “ก็พี่มิคิดว่าร่างกายตนจักเอาเรื่องถึงเพียงนี้…ทั้งที่คนท้องคือน้อง” เฟื่องยกมือขึ้นแตะท้องตนเองอย่างแผ่วเบา หน้าท้องที่เริ่มโค้งนูนเล็กน้อยตามอายุครรภ์สองเดือนนั้นชวนให้สายตาของปริญอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “น้องมิได้เป็นผู้ลำบากอยู่ฝ่ายเดียวเสียหน่อย” เฟื่องเอ่ย “เจ้าพี่ก็เห็นอยู่ว่าเจ้าพี่เวียนหัวแทนน้องทั้งวัน” ปริญถอนหายใจยาว “น่าขันนัก…คนที่มิได้แบกสิ่งใด กลับอ่อนแอยิ่งกว่าน้องผู้แบกชีวิตทั้งสองไว้” เฟื่องเดินเข้ามาใกล้ เอื้อมมือจับข้อมือเขาออกจากขมับ “อย่าดูหมิ่นตนเองนักเลยเจ้าพี่ หมอหลวงยังกล่าวว่าอาการนี้เกิดได้ในผู้ผูกพันลึกซึ้งกับผู้ตั้งครรภ์” “แล้วเหตุใดต้องเป็นพี่ถึงเพียงนี้” ปริญถามเสียงต่ำ “พี่มิได้ตั้งครรภ์เสียเอง” เฟื่องยิ้มบางดวงตาอ่อนโยนอย่างคนรู้ทัน “เพราะเจ้าพี่รักน้องมากเกินไปอย่างไรเล่า” คำตอบนั้นทำให้ปริญเงียบไปทันที ลมหายใจเขาหนักขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยอมให้เฟื่องดึงมือไปกุมไว้ “แต่พี่มิได้อยากเป็นภาระของเจ้า” “ใครบอกว่าเป็นภาระ” เฟื่องเอียงคอเล็กน้อย “อย่างน้��ยตอนนี้ ข้าก็รู้ว่าเจ้าพี่มิได้ปล่อยให้ข้าอยู่เพียงลำพัง” ปริญนิ่งไปครู่หนึ่งดวงตายังคงมองหน้าท้อง��ั้นอย่างเผลอไผล “เจ้าตัวน้อย…” เขาพึมพำเบาๆ “เจ้าทำให้พ่อของเจ้าวุ่นวายแทนมารดาเจ้าเสียแล้ว” เฟื่องหัวเราะออกมาเบาๆ “อย่าโทษลูกเลยเจ้าพี่” ปริญเงยหน้าขึ้นทันที

matamtaiboy09's tweet photo. [#ฟิคกุด39]

*Mepg*

“นายเข้าไปสิ”

“นายนั่นแหละเข้าไป”

“ฉันไม่กล้านายสิเข้าไป!”

“ฉันก็ไม่กล้าเหมือนกันนั่นแหละ!”

ชายสองคนยืนเถียงกันอยู่บริเวณหน้าห้องพักครู

/ห้องของอาจารย์หม่อมเจ้าปริญจักร/

เหตุที่นักศึกษาต่างเกรงกลัวเขา นั่นเป็นเพราะความเจ้าระเบียบแลความเข้มงวดที่สุดในมหาวิทยาลัยแห่งนี้

ทุกคนต่างทราบดีว่าหากไม่สามารถทำตามสิ่งที่ปริญสั่งได้ ผลการเรียนของพวกเขาได้ด่ำดิ่งคืนสู้ผืนดินเป็นแน่

“ทำเช่นไรดี หากมิส่งครานี้อาจารย์หม่อมต้องให้พวกเราเรียนซ้ำเป็นแน่”

“ฉันก็คิดเช่นนั้น แต่ถึงอย่างไรฉันก็กลัวอยู่ดี…”

“ให้เราช่วยมั้ย?”

“อาจารย์หม่อมเฟื่องวรางค์!”

“ดีใจกระนั่นเชียว?”

“กระหม่อม!” เฟื่องหัวเราะออกมาเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ กลับกันมันกลับเป็นภาพที่เขาคุ้นตาจนเป็นอาจิณ

“ส่งงานมาให้เราสิเดี๋ยวเราเอาไปส่งให้เอง” ทั้งสองลังเลเล็กน้อยเหตุเพราะเกรงใจที่ต้องรบกวนอีกฝ่ายเช่นนี้ เฟื่อง��ว้างานจากมือของเด็กทั้งสองก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องพักของปริญ

“เหตุใดจึงมิเคาะบอกกล่าวกันบ้าง?” ปริญเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูโดยที่ตาของเขายังคงจับจ้องที่เอกสารกองพะเนินตรงหน้า

“หากน้องมิเคาะบอกกล่าว เจ้าพี่ก็จะมิยอมให้น้องเข้ามาหาสามีของน้องรึ?”

“เจ้าเฟื่อง” ปริญวางงานทุกอย่างในมือลงและรีบลุกขึ้นไปกอดเฟื่องเอาไว้ทันที เขาพรมจูบตั้งแต่หัวจรดริมฝีปากเล่นเอาคนถูกกระทำหัวเราะไม่หยุดกันเลยทีเดียว

"พอแล้วเจ้าพี่ หากเจ้าพี่กอดรัดน้องเช่นนี้ตัวน้องคงได้ช้ำก่อนเป็นแน่"

"ก็พี่รักของพี่เหตุใดพี่จักเชยชมคนรักของตัวให้ชื่นใจมิได้?"

"หม่อมเจ้าปริญจักรช่างเป็นคนที่เอาแต่ใจเสียจริง"

"คงเป็นเพราะหลงรักหม่อมเจ้าเฟื่องวรางค์ล่ะมั้ง"

"หื้อ กล่าวโทษน้องรึ?" เฟื่องดุ��ีกฝ่ายเล็กน้อยแต่ก็ไม่ใช่น้ำเสียงที่ดุดันอะไร ซ้ำยังชอบใจเสียด้วยซ้ำไป ปริญหอมแก้มคนรักเบาๆอีกครั้งและดึงตัวเฟื่อมานั่งที่ตักของตนและโอบรอบตัวของเฟื่องเอาไว้

"ีพี่คิดถึงน้องเหลือเกิน"

"หากคิดถึงน้องดังปากว่า เหตุใดเจ้าพี่จึงมิกลับไปหาน้องบ้าง"

"พี่พูดไปน้องจะรับได้จริงรึ?"

"ทำไม? เจ้าพี่จะบอกว่าไม่อยากกลับบ้านเพราะไม่อยากเห็นหน้าน้องรึ?"

"มิใช่แบบนั้น พี่เองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ทุกครั้งที่พี่เข้าใกล้น้องพี่ก็เวียนหัวอยากจะอาเจียนเสียให้ได้"

"พี่มิใดชังน้องแต่อย่างใดแต่พี่มิอยากให้น้องเสียใจพี่จึงอยากหาเหตุผลที่เป็นเช่นนี้ก่อน"

"นอกจากเวียนหัวแลคลื่นไส้อาเจียน เจ้าพี่ยังอยากทานของเปรี้ยวหรือของแปลกๆที่ปกติไม่ทานด้วยใช่หรือไม่?"

"เหตุใดน้องจึงรู้ได้?"

"เจ้าพี่ตอบคำถามน้องมาก่อน ชื่��ที่น้องเคยให้เจ้าพี่คิดเจ้าพี่คิดเห็นเช่นไรบ้าง?"

"ชื่อตัวละครเด็กในวรร��กรรมเรื่องใหม่ของน้องนั่นน่ะรึ?" เฟื่องยิ้มก่อนพยักหน้าเบาๆ

"หากเป็นหญิงคงชื่อวรางค์เพียงรวี แลหากเป็นชายคงชื่อกริณทร์จักร"

"เจ้าพี่หมายใจให้พ้องจากชื่อของเราสองคนใช่หรือไม่?"

"เป็นเช่นนั้น"

"กระนั้น ในวันที่ลูกเกิดเจ้าพี่ต้องเป็นคนบอกชื่อของพวกเขาด้วยตนเอง เจ้าพี่รับปากกับน้องได้หรือไม่?"

"ลูก...รึ?"

"น้องยังนึกสงสัยอยู่เชียว ตั้งท้องมาร่วมสองเดือนยังมิเคยแพ้ ที่แท้เจ้าพี่ก้แพ้ท้องแทนน้องนี่เอง" เฟื่องหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นสีหน้าของปริญที่ยังคงซีดจางไม่หาย

“เจ้าพี่ยังจะทำหน้าเช่นนั้นอยู่อีกหรือ” ปริญขมวดคิ้วเล็กน้อยมือยังคงกดขมับตนเองเบา ๆ

“ก็พี่มิคิดว่าร่างกายตนจักเอาเรื่องถึงเพียงนี้…ทั้งที่คนท้องคือน้อง” เฟื่องยกมือขึ้นแตะท้องตนเองอย่างแผ่วเบา หน้าท้องที่เริ่มโค้งนูนเล็กน้อยตามอายุครรภ์สองเดือนนั้นชวนให้สายตาของปริญอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

“น้องมิได้เป็นผู้ลำบากอยู่ฝ่ายเดียวเสียหน่อย” เฟื่องเอ่ย

“เจ้าพี่ก็เห็นอยู่ว่าเจ้าพี่เวียนหัวแทนน้องทั้งวัน” ปริญถอนหายใจยาว

“น่าขันนัก…คนที่มิได้แบกสิ่งใด กลับอ่อนแอยิ่งกว่าน้องผู้แบกชีวิตทั้งสองไว้” เฟื่องเดินเข้ามาใกล้ เอื้อมมือจับข้อมือเขาออกจากขมับ

“อย่าดูหมิ่นตนเองนักเลยเจ้าพี่ หมอหลวงยังกล่าวว่าอาการนี้เกิดได้ในผู้ผูกพันลึกซึ้งกับผู้ตั้งครรภ์”

“แล้วเหตุใดต้องเป็นพี่ถึงเพียงนี้” ปริญถามเสียงต่ำ

“พี่มิได้ตั้งครรภ์เสียเอง” เฟื่องยิ้มบางดวงตาอ่อนโยนอย่างคนรู้ทัน

“เพราะเจ้าพี่รักน้องมากเกินไปอย่างไรเล่า” คำตอบนั้นทำให้ปริญเงียบไปทันที ลมหายใจเขาหนักขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยอมให้เฟื่องดึงมือไปกุมไว้

“แต่พี่มิได้อยากเป็นภาระของเจ้า”

“ใครบอกว่าเป็นภาระ” เฟื่องเอียงคอเล็กน้อย

“อย่างน้��ยตอนนี้ ข้าก็รู้ว่าเจ้าพี่มิได้ปล่อยให้ข้าอยู่เพียงลำพัง” ปริญนิ่งไปครู่หนึ่งดวงตายังคงมองหน้าท้อง��ั้นอย่างเผลอไผล

“เจ้าตัวน้อย…” เขาพึมพำเบาๆ

“เจ้าทำให้พ่อของเจ้าวุ่นวายแทนมารดาเจ้าเสียแล้ว” เฟื่องหัวเราะออกมาเบาๆ

“อย่าโทษลูกเลยเจ้าพี่” ปริญเงยหน้าขึ้นทันที

412

204

137

10K

FREISEIN7 retweeted

norsoryorlor

@nadoji2001

4 months ago

คือมีความรุ้สึกว่าจะเคะเปนจำนวนมากมาแต่เนิ่นแต่นานแล้วจริงๆเคะแท้มีใบ

498

414

FREISEIN7 retweeted

JinnyHoon @emmaYANG98

4 months ago

ปาดน้ำตา GH ครบทีม ไปทีมชาติ เป็นตัวแทนประเทศไปแข่ง เรามีวันนี้กันแล้วค่ะ เขื่อว่า FC GH จริงๆ ร้องไห้ตื้นตันแบบผม ผ่านวันเวลามามากมาย ในที่สุด เป็นกำลังใจให้ค่ะ ทำเต็มที่ๆ เชียร์ตลอดไป 🔥🫳🏻✨💕🥹😭🇹🇭 #GHWIN #IdentityV #IdentityVTH

emmaYANG98's tweet photo. ปาดน้ำตา GH ครบทีม ไปทีมชาติ เป็นตัวแทนประเทศไปแข่ง เรามีวันนี้กันแล้วค่ะ เขื่อว่า FC GH จริงๆ ร้องไห้ตื้นตันแบบผม ผ่านวันเวลามามากมาย ในที่สุด เป็นกำลังใจให้ค่ะ ทำเต็มที่ๆ เชียร์ตลอดไป 🔥🫳🏻✨💕🥹😭🇹🇭 #GHWIN #IdentityV #IdentityVTH https://t.co/b5m82wTqD0

352

301

11K

FREISEIN7 retweeted

Aralia🤍🐇 @AraliaWinter001

4 months ago

囚墓🤫

187

13K

FREISEIN7 retweeted

𝑵𝒚𝒙'🌙 | #รักเธออย่าซน

@KSatanDevil

4 months ago

“ อันนี้ต้องใส่คู่กับอันนี้ ” “ .... ” “ ส่วนอันนี้คู่กับอันนี้.. ไม่ใช่สิ ต้องคู่กับอันนี้ ” “ คุณหนูทำอะไรอยู่ครับ? ” “ อ่ย ” “ ..... อ๋อ น้องแก้ม ทำอะไรอยู่ครับ? ” “ กำลังเรียงคู่ช้อนส้อมที่ใช้บนโต๊ะอาหารอยู่ ” “ เรียงทำไมเหรอครับ? ไม่ใช่ว่าปกติก็หยิบใช้ทุกชิ้นหรอกหรอ? ” “ พี่ธามไม่รู้อะไร อันนี้��ป็นพื้นฐานของคนที่เรียนการโรงแรมเลยนะ ” “ ผมเรียนมาน้อย ก็เลยไม่รู้เรื่องแบบนี้ ” “ อ่ย พี่ธามอย่าพูดแบบนี้ คนเราเรียนรู้ได้ตลอดเวลา ถ้าพี่อยากรู้อะไรก็ถามหนู ถ้าหนูตอบได้หนูจะตอบทุกอย่างเลย ” “ งั้น.. ผมมีคำถามครับ ” “ อะไรเอ่ย ” “ ถ้าผมอยากจะขอคุณหนูเป็นแฟน ผมต้องยังไงหรอครับ ” “ ..... ” “ ว่ายังไงครับ? ” — “ พ่อว่าผมควรเดินเข้าไปห้าม.. หรือควรขะ— ” “ ฆ่ามัน ”