ลลิน

ดากานดา ภัชรภิรมย์ | ลลิน | 160/53 | นิเทศศิลป์ ปี 3

[ลลิน @FT_Dakanda]

🌜

ดากานดา ภัชรภิรมย์ (ลลิน)
นิเทศศิลป์ ปี 3

https://t.co/NkxOeQGLSf

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom ดูเหมือนนี่จะเป็นคำสัญญาแรกระหว่างเรา ที่ผ่านมาเราทั้งคู่ต่างไม่กล้ารับปากอะไรให้ให้กันและกันเลย

แต่นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้

หันไปมองแม่น้ำทางด้านหลัง ต้องมองความลึกล้ำน่าค้นหาของมันทั้งที่มือยังจับมืออีกคนไว้

และหันกลับมามองเด็กยักษ์อีกครั้งนึง

(DM)

[ลลิน @FT_Dakanda]

[ 25 สิงหาคม | 01:28 น. ]

เวลาหยุดเดินจริงๆ แล้ว ไม่มีปาฏิหาริย์อะไรอีก กว่ามนุษย์เราจะตระหนักถึงคนสำคัญรอบกายได้ก็คงเป็นตอนที่เราสัมผัสได้ว่าชีวิตมันสั้นแค่ไหน

แม่น้ำยามค่ำคืนยังคงน่าดึงดูดเช่นเดิม

เพียงแต่ในคืนนี้ลลินเฝ้ามองมันพร้อมกับน้ำตาที่รินไหล

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom มองมือของตัวเองที่แนบกับริมฝีปากของอีกฝ่าย อ่านถ้อยคำที่ไม่สามารถบอกได้ว่าจะเป็นจริงไหม

ความคิดกลับมาสงบเพราะคิดอะไรบางอย่างได้ในใจ

"ถ้าเจอกันอีก ก็อย่าลืมเข้ามาทักพี่ลินก่อนด้วยนะคะ"

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom "เขียนมาเพราะอยากให้หัวเราะหรอ?"
"แสดงว่าไม่ได้หวงจริง"

เลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย

ความคิดของลลินหลังจากได้มาอยู่ที่นี่ ตอนแรกเธอคืดแค่ว่าเมื่อส่งเด็กๆ กลับไป ตัวเองก็คงจะลองเดินทางไปเรื่อยๆ ด้วยสองขานี้ จนกว่าตัวเองจะหายไป

ตอนนี้เลยไม่แน่ใจว่าจะทำยังไงต่อ

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom "เรานี่ ขี้หวงกว่าที่คิดนะคะ"

และสุดท้ายลลินก็หัวเราะออกมาเพราะอ่านข้อความที่อีกฝ่ายเขียน

ข้อความที่ไม่รู้ว่ามันจะเป็นไปได้จริงหรือไม่ และคงไม่มีใครรู้

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom "เชื่อไม่ได้สุดๆ เลย"

หลับตาลงเมื่อคุณโน้มเข้ามามอบสัมผัสอุ่นๆ บนหน้าผากให้ คนเชื่อใจใครยากก็ยังคงเป็นแบบนั้น

"กะไม่ได้พี่ไปเจอคนอื่นเลยหรอ"

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom เพียงแค่ตอนนี้เองที่กลุ่มคนกลุ่มนึงได้เข้ามาเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เธอ

แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่

ถ้าอยู่ ลลินจะได้คำแนะนำว่ายังไงกันนะ?

ให้ลองดู
หรือให้หยุด

"จะรู้ได้ยังไงว่ามีชาติหน้าหรือเปล่า?"
"แล้วเราจะจำกันได้หรือเปล่า"

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom ลลินไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมอีกคนถึงวางใจแบบนั้น เราจะมั่นใจได้ยังไงว่ามันจริง ขนาดคนที่เธอรักที่สุดยังด่วนจากไปโดยที่ไม่ทันได้ลากันเลย

ฝากใจกับใครไม่ได้
จะไม่รักใคร
จะไม่มีใครข้างๆ อีก

เฝ้าบอกตัวเองมาหลายต่อหลายปีเพราะกลัวที่จะผิดหวังและเจ็บปวด

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom "เหตุผลมีเยอะแยะ"

พึมพำออกมาเบาๆ เหมือนภานในของลลินกำลังเสียศูนย์แต่ภายนอกกลับแสดงออกมาเพียงแค่น้ำตาที่หยุดไหลไปแล้ว

"วันนึงหอมอาจจะผิดหวังในตัวพี่ลินก็ได้"

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom พออ่านแล้วก็เงยหน้ามอง ถึงตายังจะแดงๆ อยู่แต่ก็ฉายแววดื้อออกมา

"หอมยังไม่ยอมแสดงออกว่าเสียใจเลย"

"ชอบพี่ลินขนาดนั้นเลยหรอ"

วันนี้ถึงตามมาปลอบ

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom ลลินไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอะไรเหมือนเดิม ยกมือขึ้นกอดเอวอีกคนเอาไว้หลวมๆ

"ให้น้องปลอบนี่ไม่สมกับเป็นรุ่นพี่เลย"

พูดเสียงอู้อี้

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom จากส่วนสูงทำให้ใบหน้าของเธอฝั่งซุกกับหน้าอกอีกฝ่าย

หลินหลับตาวางทุกอย่างที่เคยแบกลงชั่วคราว ความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาจนถึงตอนนี้ เธอปล่อยมันเอาไว้

อยากคิดว่าทุกอย่างเป็นความฝัน แต่ความเจ็บที่ขาเมื่อครู่ยังชัดเจนอยู่

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom "มันไม่เหมือนกันสักหน่อย"

เบะ อุตส่าห์เก๊กเท่บอกลาสาวๆ แล้วเชียว สุดท้ายก็มาหลุดด้านนี้ให้อีกคนเห็นจนได้

"แต่ถ้าหอมร้องไห้พี่ลินก็ไม่ล้อหรอก"

พูดเหมือนจะชวนให้อีกคนมาร้องด้วยกันซะงั้น

[ลลิน @FT_Dakanda]

@FT_Namhom หันกลับมาพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา แต่กลับไม่มีเสียงสะอื้นหลุดออกมา ไม่รู้ว่าร้องเพราะดีใจหรือเสียใจกันแน่

"หอมไม่เห็นร้องบ้างเลย"

น้ำเสียงอู้อี้ ยกมืออีกข้างขยี้ตาตัวเอง

"ขอโทษที่ช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้วนะคะ"

[FINAL TEST - ECHOES BEHIND @finaltest_commu]

@FT_Pran [ FINAL TEST - END ]
จบจ้ะ

[FINAL TEST - ECHOES BEHIND @finaltest_commu]

[สรุปปัจฉิมบท]

11 สิงหาคม 2550
เกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ของกลุ่มนักศึกษาที่กำลังกลับมาจากงานเฟรชซี่ไนท์
มีหลายคนบาดเจ็บสาหัส และหลายคนอยู่ในอาการโคม่าเป็นตายเท่ากัน

18 สิงหาคม 2550
มีทั้งข่าวร้ายและข่าวดี

+

[FINAL TEST - ECHOES BEHIND @finaltest_commu]

@FT_monaaa @FT_Namkhang คนที่ถูกสุ่ม
ใบฟาง ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของ [เจี๋ย]
นิล ตื่นมาอีกครั้งในร่างของ [น้ำหอม]

[FINAL TEST - ECHOES BEHIND @finaltest_commu]

@FT_monaaa @FT_Namkhang หนทางเดียวที่จะทำให้ออกไปจากที่แห่งนี้ได้ มีเพียงต้องช่วงชิงร่างของผู้อื่นมาเพื่อแทรกแซงชะตากรรม

[สายสิญจน์สีแดง] คือสิ่งเชื่อมต่อวิญญาณ

หนึ่งในผู้สวมใส่มันจะถูกเลือกเป็นภาชนะเพื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
โดยขับเคลื่อนจากวิญญาณของคนอื่น

+

[ลลิน @FT_Dakanda]

ถอยกลับมาส่งยิ้มร่าเริงและโบกมือให้สองสาว หวังว่าเมื่อคุณทั้งคู่จะลืมตาตื่นขึ้นมาจะได้พบกับคนที่รักคุณและคนที่คุณรัก

และหวังว่าพวกคุณจะไม่โทษตัวเองเกินไปนัก

แรกเราพบกัน
ตอนนั้นเราก็เอ็นดูพวกคุณมากๆ

เพราะงั้นวันนี้เราเลยยินดี
บ๊ายบายนะคะคนเก่ง

[ลลิน @FT_Dakanda]

เดินกะเผลกมาหาคนเก่งทั้งคู่พร้อมกับรอยยิ้มยินดี

"ออกไปแล้วก็ใช้ชีวิตให้เต็มที่นะคะ อย่าให้ต้องมานั่งเสียใจทีหลังรู้ไหม ทั้งคู่เก่งมากๆ แล้ว"

"แล้วก็พี่ลินฝากบอกพวกปีสองกับปีสามหน่อยได้ไหมคะ"พอพูดถึงน้ำเสียงก็สั่น

"ฝากบอกว่าพี่ลินขอโทษที่ไม่ได้กลับไปช่วยทำรับน้องปีหน้าแล้ว"

[น้ำค้าง @FT_Namkhang]

@finaltest_commu มันคงชดเชยไม่ได้กับการแย่งชิงโอกาส
แต่หากสามารถช่วยได้สักหน่อยก็คงดี

[ลลิน @FT_Dakanda]

"ทุกคนคือครอบครัวของพี่ลิน"

เป็นความรู้สึกที่เธอพึ่งจะมายอมรับมัน

"สุดท้าย พี่ลินดีใจนะคะที่ได้รับเราสองคนเป็นรุ่นน้องของพี่ลิน จำไว้ให้ขึ้นใจนะคะ ไม่มีใครทำอะไรผิดทั้งนั้น"

"แล้วก็ขอให้เดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะคะ"

"ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วก็บ๊ายบายค่ะ"