Ve boğazım düğüm düğüm nerdem başlasam nasıl anlatsam bilmiyorum…
Evladımla beraber çıktığım bu zorlu yolda her şeyi başarabileceğimi düşünmüştüm. Ona kuracağım hayatın en güzelini yaşatacağıma söz vermiştim. Şimdi ise kızımın yüzüne bile bakamıyorum. Ona şunu söylemeye bile cesaret edemiyorum:
Ne diyeceğim? Geleceğimiz olan parayı borsa İstanbul’da batırdım neyimiz var neyimiz yok gitti bitti mi ..??
“Yapamadım Evlat… Olmadı… Ben kaybettim.”
Bir evimiz olacaktı, küçücük, ufacık, sıcacık… hayal kurma ya.. Bir arabamız olacaktı. Bize, kendimize ait hayallerimiz vardı. Ona hep, “Sabret Evlat, olacak inşallah. Allah büyük, başaracağız.” Çok şey istemedim ya… İstediklerim, Evladımla kuracağım hayaller, bir gelecek…
Peki şimdi ne diyeceğim? Başaramadım mı?
Çünkü bir anne olarak Evladıma verdiğim sözlerin altında ezilmem… Onunla kurduğum hayallerin gerçekleşemeyeceği…
Kendimle verdiğim savaşı bir bilseniz…
Bu mücadeleyi kazanabilecek miyim? Bilmiyorum… Korkularımın sebebi, “Ya bütün çabalarımın sonunda yine başladığım yerde kalırsam?” diye düşünürken, korktuğum yerde buldum kendimi.
Bazen insanın kaybettiğini kabullenmesi gerekiyor. Ben de artık başaramadığımı, yaşadığım kayıpların ve verdiği acının beni ne kadar çaresiz bir hâle düşürdüğünü kabullenmek zorundayım.
Belki de en zor olan, hayallerinin yıkıldığını kabul etmek değil; onları yeniden kuracak gücü kendinde bulamamaktan korkmak.
Çok yoruldum, çok kırıldım, çok şey kaybettim.
En cokta.. En çok da ne kadar kimsesiz..
İnsan, kalabalıkların içinde bile ne kadar yapayalnız kalabiliyormuş. Bunu en acı şekilde öğrendim…
Geriye dönüp baktığımda, “Keşke biraz daha dayansaydım.” demek istemedim. Çabaladım.
“Ne olursa olsun, elimden geleni yaptım.” Yaptım, yaptım…
İnsan, her şeyi kaybettiğini sandığı anda bile içinde küçücük de olsa “Devam et.” diyen bir ses taşıyordu.
Bir umut taşır… Kalmadı sanırım.
Belki de şu ana kadar tutunduğum tek şey, henüz her şeyin bitmediğine dair içimde kalan o küçücük inanç.
İnsanın devam edebilmesi için kocaman bir umuda değil, sadece yarına ulaşacak kadar küçük bir umuda ihtiyacı vardır.
Benim de şimdilik tutunduğum tek şey, o küçücük umut… Ve o da bitti…
@RTErdogan@_cevdetyilmaz@memetsimsek@spkgovtr
#TeraVeHisseMağdurları
#TeraHisseMağdurları
#TeraVeHisseMağdurları #AfetTeraHisselerinde
Ve boğazım düğüm düğüm nerdem başlasam nasıl anlatsam bilmiyorum…
Evladımla beraber çıktığım bu zorlu yolda her şeyi başarabileceğimi düşünmüştüm. Ona kuracağım hayatın en güzelini yaşatacağıma söz vermiştim. Şimdi ise kızımın yüzüne bile bakamıyorum. Ona şunu söylemeye bile cesaret edemiyorum:
Ne diyeceğim? Geleceğimiz olan parayı borsa İstanbul’da batırdım neyimiz var neyimiz yok gitti bitti mi ..??
“Yapamadım Evlat… Olmadı… Ben kaybettim.”
Bir evimiz olacaktı, küçücük, ufacık, sıcacık… hayal kurma ya.. Bir arabamız olacaktı. Bize, kendimize ait hayallerimiz vardı. Ona hep, “Sabret Evlat, olacak inşallah. Allah büyük, başaracağız.” Çok şey istemedim ya… İstediklerim, Evladımla kuracağım hayaller, bir gelecek…
Peki şimdi ne diyeceğim? Başaramadım mı?
Çünkü bir anne olarak Evladıma verdiğim sözlerin altında ezilmem… Onunla kurduğum hayallerin gerçekleşemeyeceği…
Kendimle verdiğim savaşı bir bilseniz…
Bu mücadeleyi kazanabilecek miyim? Bilmiyorum… Korkularımın sebebi, “Ya bütün çabalarımın sonunda yine başladığım yerde kalırsam?” diye düşünürken, korktuğum yerde buldum kendimi.
Bazen insanın kaybettiğini kabullenmesi gerekiyor. Ben de artık başaramadığımı, yaşadığım kayıpların ve verdiği acının beni ne kadar çaresiz bir hâle düşürdüğünü kabullenmek zorundayım.
Belki de en zor olan, hayallerinin yıkıldığını kabul etmek değil; onları yeniden kuracak gücü kendinde bulamamaktan korkmak.
Çok yoruldum, çok kırıldım, çok şey kaybettim.
En cokta.. En çok da ne kadar kimsesiz..
İnsan, kalabalıkların içinde bile ne kadar yapayalnız kalabiliyormuş. Bunu en acı şekilde öğrendim…
Geriye dönüp baktığımda, “Keşke biraz daha dayansaydım.” demek istemedim. Çabaladım.
“Ne olursa olsun, elimden geleni yaptım.” Yaptım, yaptım…
İnsan, her şeyi kaybettiğini sandığı anda bile içinde küçücük de olsa “Devam et.” diyen bir ses taşıyordu.
Bir umut taşır… Kalmadı sanırım.
Belki de şu ana kadar tutunduğum tek şey, henüz her şeyin bitmediğine dair içimde kalan o küçücük inanç.
İnsanın devam edebilmesi için kocaman bir umuda değil, sadece yarına ulaşacak kadar küçük bir umuda ihtiyacı vardır.
Benim de şimdilik tutunduğum tek şey, o küçücük umut… Ve o da bitti…
@RTErdogan@_cevdetyilmaz@memetsimsek@spkgovtr
#TeraVeHisseMağdurları
#TeraHisseMağdurları
#TeraVeHisseMağdurları #AfetTeraHisselerinde
#KTLEV kağıt +5 lere geldi halkbank yine hortladı Koydu blok malı çaktı…. Satan %65 e yakın halk alan %45 diğer alıcılar. Çok enteresan.. bizde malız dimi seçimde görüşeceğiz ben ve benim gibiler bunu asla unutmayacak asla
Herifin pkk lı modu yayında bende vatan millet yok diyor bunlar işi şakaya vurup gülüyorlar bundan sonra size bu piyasadan ekmek yediren şerefsiz namussuzdur
Deprem olur üst yapın yok
Sel olur alt yapın yok
Yangın olur helikopterin yok
Maden patlar,yaşam odan yok
Kur rekor kırar,bilgin yok
Enflasyon fırlar,çözüm yok
Sadece"kader"var,
Bol bol kader planınız var.
Amedspor taraftarları Gençlerbirliği maçında "Dağların aşkına güven" isimli sözde şarkısını söyledi.
PKK'nın slogan propaganda sözlerinden oluşan bu şarkıyı okuyan taraftarın amacı nedir?
Futbol üzerinden verilmek istenen mesaj nedir?Bu dağlarda kim var?