Η Gen Z που όλοι κριτικάρουν είναι αυτή που θυμίζει το αυτονόητο: πως η εκτίμηση στη δουλειά δεν φαίνεται στα “είμαστε οικογένεια”, ούτε στα corporate events με πίτσες και μπλουζάκια. Φαίνεται στον μισθό σου και στον ελεύθερο χρόνο σου.
Η Gen Z κατηγορείται ότι τεμπελιάζει, ότι δεν έχει αντοχή, ότι “δεν είναι σαν εμάς που δουλεύαμε από το πρωί ως το βράδυ”. Κι όμως, αυτή η γενιά κάνει το πιο ριζοσπαστικό πράγμα: αρνείται να χαρίσει τη ζωή της στη λογική του “να είσαι ευγνώμων που έχεις δουλειά”.
Απαιτεί να πληρώνεται για αυτό που αξίζει.
Απαιτεί να έχει χρόνο να ζήσει πέρα από το γραφείο.
Κι αυτή η απαίτηση, που μοιάζει αυτονόητη, είναι που τρομάζει όλους εμάς που υποταχθήκαμε.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο μόνος τρόπος που ένας εργοδότης δείχνει πραγματικά ότι σε εκτιμάει, είναι με δύο πράγματα: πόσο σε πληρώνει και πόσο σέβεται τον χρόνο σου. Όλα τα υπόλοιπα είναι PR.
Όχι μόνο δεν πρέπει να κριτικάρουμε την Gen Z, πρέπει να παραδειγματιζόμαστε απο αυτή.
@EGiasemia@biologisttobe Αν εξαιρέσεις το ιντερνετ, που εδώ είναι καλυτερο απο αυτο που είχα στην Αθήνα. Απλά επειδή τα σπίτια ειναι πολυ λιγότερα. Σε όλα τα αλλά συμφωνώ. Α! Και οι γειτονες είναι καλοί, απλά όπου σκυλιά βάλε κότες.