Şunları kabullenince hayat daha kolay hale geliyor: Herkes seni sevmek zorunda değil, iyi niyet her zaman karşılık bulmuyor ve her şey senin düzeltmen gereken bir mesele değil. Bazı insanlar iyileşmez, bazı bağlar da bitmek için başlar.
Az önce şöyle bir cümleye denk geldim;
“Bir narsist bacaklarınızı kırar, sonra size koltuk değneği verir ve sonra da sizin onun sayesinde yürüyebildiğinize size inandırır.”
Bakın bu söz duvara asılacak kadar doğru.
Epiktetos'un da dediği gibi; “Senin huzursuzluğun başkalarıyla ilgili değil, kendinle barışamadığın içindir”
Kendisini, düşüncelerini, duygularını, davranışlarını, önyargılarını, korkularını, benliğini ve ruhunu tanıyan, kendisini kontrol edebilen kişi yola koyulmuş demektir
Jüpiter Venüs ile kucaklaşmak üzereyken Tutulmaya sayılı günler kalmışken
"Yüreğinde cesaretle güneşe yürüyenler, ışığın yolunu açar. Karanlık yalnızca vazgeçenlere kalır."
Dilerim hayatınıza kendiyle olan savaşını bitirmiş ya da en azından savaşını farketmiş, düşünerek konuşan, aranızda kilometrelerce mesafe olsa bile yanınızdaymış hissi veren, incitmemek için itinalı davranan, ne kadar teşekkür etseniz de az geleceği insanlar girer.
Zamanla anlıyorsunuz: insanların kavgaları sizinle değil. Gerçekleşmemiş kişilikleri, sevilmemiş çocuklukları, başarılarla gizlemeye çalıştıkları özdeğersizlikleri ile. Kötü tavrı kişisel almayın; siz, bu savaşın sadece nesnesisiniz. Bazen gerçekten tek sorun, öznenin kendisinde.