از بدیهای دانشجوی رشتهی انسانی و هنر بودن توی ایران اینه که هیچ وقت به تو به چشم یه آدم جدی نگاه نمیکنند، نهایتش تحسینت میکنن که:«آها، دنبال علاقهت رفتی.»
یکی از دم دستی ترین چیزهایی که ما به عنوان یک ایرانی ازش برخوردار نیستیم اینه که نمیتونیم خواننده، بازیگر، کست فیلم و سریال(فارسی زبان) مورد علاقه داشته باشیم چون تقریبا همه ی افراد معروف در آخر یا اخوند پرست میشن یا ممنوع الکار!
توییتر و اینستا رو باز میکنم همه لیلیوم به دست ، خوشگل ، خوشتیپ ، پولدار ، تحصیل کرده ، روابط خوب و در حال سفر بعد من زندگیم شبیه بازنشستههای تامین اجتماعیه.
همیشه به من میگفتن بری کار کنی دلت نمیاد هزار تومن پول خودتو خرج کنی. الان کار میکنم و باید بگم پول خودم رو ظالمانهتر از پول پدرم خرج میکنم. این از من.