Έτσι εξηγούνται οι πορείες των χωρών. Ο ένας ηγέτης έχει μελετήσει αρχαίους Έλληνες ενώ η χώρα του έχει εξίσου αν όχι μεγαλύτερο πολιτισμό και ιστορία, και ο άλλος ηγέτης δυσκολεύεται να διαβάσει Μίκυ Μάους.
Οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν, σε αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού στρατηγού και 3 συνοδών του σε ενέδρα του ΕΛΑΣ στους Μολάους, μεταφέροντάς τους από τις φυλακές της Ακροναυπλίας όπου βρίσκονταν από το 1936 ως αμετανόητοι σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές, καθώς είχαν αρνηθεί α) να υπογράψουν δήλωση αποκήρυξης των αντεθνικών προθέσεων του κομμουνισμού και β) να πολεμήσουν κατά των εισβολέων Ιταλών και Γερμανών. Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ήταν στη φυλακή και δεν έκαναν καμμία αντιστασιακή πράξη.
Finally, the United States is waking up 🚨
Representative Ted Lieu just drew a crystal clear red line, and it matters more than most people seem to realize.
“If any military member, from the generals on down, participates in using force against Greenland without congressional authorization, they are following illegal orders.”
That is not rhetoric. That is the law. And he is putting everyone on notice.
This is how a constitutional system is supposed to work. Civilian control. Congressional authority. No freelance militarism because a president feels impulsive or humiliated or bored. Orders that violate the Constitution are not orders. They are illegal commands, and obedience is not a defense.
What I like here is the timing. This is not said after the damage is done. It is a preemptive warning. A flare shot into the sky saying: think very carefully before you cross this line.
For years, too many people in Washington treated norms as vibes and laws as suggestions. This is a reminder that the system still has teeth if people are willing to use them. And that responsibility does not magically disappear when you put on a uniform.
More of this please. Clear boundaries. Plain language. Zero ambiguity. That is how you stop bad ideas before they turn into irreversible disasters.
España no reconoció al régimen de Maduro. Pero tampoco reconocerá una intervención que viola el derecho internacional y empuja a la región a un horizonte de incertidumbre y belicismo.
Pedimos a todos los actores que piensen en la población civil, que respeten la Carta de Naciones Unidas y que articulen una transición justa y dialogada.
Κυρία Δεναξά η κατάλυση του Διεθνούς Δικαίου δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Τη ζήσαμε με τη Ρωσία στην Ουκρανία, αρχικά με την προσάρτηση της Κριμαίας και στη συνέχεια με τη γενικευμένη εισβολή. Τη βλέπουμε και σήμερα με την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα. Διαφορετικοί πρωταγωνιστές, ίδια παραβίαση της ίδιας αρχής: της κρατικής κυριαρχίας και της διεθνούς νομιμότητας.
✅Αν αναζητήσουμε ιστορικές ομοιότητες, η μνήμη επιστρέφει αναπόφευκτα στον Παναμά του 1989. Όχι επειδή τα γεγονότα είναι ταυτόσημα, αλλά επειδή υπακούουν στην ίδια, γνώριμη λογική: τη νομιμοποίηση εκ των υστέρων. Τότε, η ανατροπή του Μανουέλ Νοριέγα παρουσιάστηκε ως «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και «προστασία των πολιτών». Η νομιμότητα δεν προηγήθηκε· ακολούθησε. Και επειδή ο Νοριέγα ήταν διεφθαρμένος και αυταρχικός, η παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου ξεχάστηκε ή θεωρήθηκε ανεκτή. Το αποτέλεσμα σκέπασε τον τρόπο.
✅Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σήμερα στη Βενεζουέλα με τον Μαδούρο. Ένας αυταρχικός ηγέτης, μια κοινωνία σε απόγνωση και μια εξωτερική παρέμβαση που, ανεξαρτήτως μορφής, κρίνεται πρωτίστως από το τελικό αποτέλεσμα. Η συζήτηση για τη νομιμότητα μετατοπίζεται στο περιθώριο με μια φράση-κλειδί που επανέρχεται διαχρονικά: «δεν είναι ώρα». Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος. Αν η νομιμότητα είναι θέμα χρόνου και όχι αρχής, παύει να είναι πυλώνας και μετατρέπεται σε εργαλείο. Εφαρμόζεται επιλεκτικά: αυστηρή όταν μας εξυπηρετεί, ελαστική όταν μας δυσκολεύει.
✅ Για την Ελλάδα, αυτή η λογική δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι επικίνδυνη. Στις σχέσεις μας με την Τουρκία επικαλούμαστε —και ορθά— το Διεθνές Δίκαιο ως τη μοναδική μας ασπίδα για την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, τον εναέριο χώρο, την Κύπρο. Το προβάλλουμε όχι ως πολιτική επιλογή, αλλά ως καθολικό και αδιαπραγμάτευτο κανόνα που προστατεύει τους αδύναμους απέναντι στους ισχυρούς. Πώς, λοιπόν, μπορούμε την ίδια στιγμή να αποδεχόμαστε —ή να «μη σχολιάζουμε»— την παραβίασή του αλλού, επειδή το αποτέλεσμα μάς φαίνεται πολιτικά ή ηθικά συμπαθές;
✅ Το μάθημα του Παναμά παραμένει επίκαιρο. Οι «καλές προθέσεις» δεν νομιμοποιούν την παραβίαση κανόνων. Οι κανόνες δεν γράφτηκαν για τους «καλούς», αλλά για να δεσμεύουν όλους —και κυρίως τους ισχυρούς. Σήμερα χειροκροτούμε την πτώση ενός αυταρχικού ηγέτη. Αύριο, κάποιος άλλος θα επικαλεστεί την ίδια λογική για να «διορθώσει» μια κατάσταση στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο ή στην Κύπρο, λέγοντας ότι «δεν ήταν ώρα για νομικισμούς» και ότι «η πραγματικότητα προηγήθηκε του δικαίου». Τότε, με ποιο επιχείρημα θα ζητήσουμε σεβασμό στους κανόνες;
✅ Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν ο Μαδούρο —όπως και ο Νοριέγα— ήταν δικτάτορας. Ήταν. Το πραγματικό διακύβευμα είναι αν αποδεχόμαστε έναν κόσμο όπου το Διεθνές Δίκαιο ισχύει μόνο όταν συμφέρει τους ισχυρούς. Για χώρες όπως η Ελλάδα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι αμφίσημη. Σε έναν κόσμο όπου η νομιμότητα μετατρέπεται σε εργαλείο, οι μικροί δεν προστατεύονται. Απλώς περιμένουν τη σειρά τους.
Το χειρότερο και το πιο θλιβερό απ' όλα είναι ότι κανείς δεν εκπλήσσεται. Τουλάχιστον απ' όλους όσοι ασχολούνται και διαθέτουν δυο δράμια μυαλό.
Όλα τα ξέρουμε, κι αν δεν τα ξέρουμε τα υποψιαζόμαστε, γιατί καθημερινά υπάρχει διάδραση με κόσμο, αγορά και κράτος. Καθένας στον τομέα του γνωρίζει πολύ καλά τι, ποιοι, πως και εν γένει πως παράγεται χρήμα στην Ελλάδα.
Ξέρουμε λοιπόν, αυτή είναι η πάγια θέση μου. Και αυτό το πράγμα δημιουργεί ένα σύννεφο συνενοχής που οδηγεί στη διαχρονική μάστιγα της χώρας που δεν είναι άλλη από το να καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά.
Το ζήσαμε ήδη με τις "οριζόντιες μεταρρυθμίσεις" του καιρού των μνημονίων, όταν φάνηκε η πλήρης απροθυμία και αδυναμία του ελληνικού κράτους και ημών των ιδίων να λειτουργήσουμε ανθρώπινα, νόμιμα και πολιτισμένα.
Δεν ξέρω αν θα τιμωρηθούν οι υπέυθυνοι για αυτό το χάλι με τις επιδοτήσεις και τους μαϊμού αγρότες. Δεν ξέρω αν θα επιστραφούν και τα χρήματα. Το εύχομαι, αλλά με ευχές δεν βάφεις αυγά.
Οι ρυθμοί απονομής δικαιοσύνης είναι αυτοί που είναι στη χώρα. Επίσης το ξέρουμε, είναι μια από τις πολλές θλιβερές διαπιστώσεις που κουβαλάμε μέσα μας. Μαζί με την αμφιβολία ότι και η ίδια η δικαιοσύνη, ακόμα και μετά από το μακρύ διάστημα που διανύεται, δεν απονέμεται ισομερώς και αδιακρίτως.
Σπάνια γράφω πια για κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Πλακώνουν πάντα οι κομματικοί στρατοί και χαλασμένα μυαλά χειρότερα από το ποδόσφαιρο και αηδιάζω.
Ναι, έχουν γίνει χειρότεροι από τους οπαδούς που βράζει το αίμα και τυφλώνονται όταν "δεν γράφω για το πέναλτι" που δεν έδωσαν στην ομάδα τους.
Πλυντήριο, ισαποστάκιας, κότα, βάλτε ότι θέλετε. Θεωρώ ότι πολλές τοποθετήσεις μου ωστόσο, απηχούν και γνώμες/απόψεις ανθρώπων που σκέπτονται όπως εγώ ή τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζουν τα πάντα καθοδηγούμενοι από το θυμό, το φανατισμό ή την ανάγκη να αποκτήσουν υπόσταση.
Έχω μεγαλώσει πολύ για να μπαίνω σε παιχνιδάκια whataboutism και λοιπών πρακτικών των social media. Ασχολούμαι με το ποδοσφαιράκι και τρέφω μια αγνή αγάπη για το γήπεδο, τους ήρωές του, τις στιγμές που βοηθάνε να ξεφύγω από την καθημερινότητα και τη μαυρίλα της.
Ασπιρίνες για τον πονοκέφαλο. Ο καθένας και η καθεμία -τουλάχιστον από το δικό μου bubble- έχει τη δική του.
Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα όλο το post. Τα έγραψα και ησύχασα όμως, γιατί σε ζητήματα όπως η διασπάθιση δημόσιου χρήματος, δεν γίνεται να κάνω το παγώνι.
Αυτά τα ολίγα και επιστρέφουμε άμεσα στα δικά μας με Μίγια, Ουναΐ, Νίκολιτς και δε συμμαζεύεται. Χίλιες φορές αυτά από τη θλίψη της σήψης.
Μου είπε κάποιος εδώ σε μια θέση μου για τα Τέμπη οτι μπορεί να έχω πέσει θύμα υπερπληροφόρησης. Όταν κάποιος είναι καλοπροαίρετος τον ακούω (ξέρω δεν το πιστεύετε) οπότε είπα θα κάτσω να γράψω τα γεγονότα (τα βασικά τουλάχιστον) χωρίς κρίσεις και χωρίς φορτισμένες εκφράσεις
Ας μην αποπροσανατολισμούμε από όσα έγιναν νωρίτερα. Ας μείνουμε στο μείζον που είναι να τιμωρηθούν όσοι ευθύνονται για το έγκλημα των Τεμπών. Οι ιστορικές συγκεντρώσεις έστειλαν σαφές μήνυμα: Χωρίς Δικαιοσύνη δεν υπάρχει Δημοκρατία.
Βγήκε στην σέντρα η κατάσταση της κυρίας Ειρήνης γιατί αμφισβητεί το κάθαρμα ο υπουργός και ο στρατός του την αλήθεια
Ντρέπομαι για την προσβολή στην ιδιωτικότητά της. Αλήθεια ντρέπομαι. Πώς αλλιώς όμως αντιμετωπίζεις αυτήν την αλητεία; Μόνο η αλήθεια θα αποκαλύψει την σκατοψυχια
Τα ΜΜΕ (και δυστυχώς πολλοί εδώ μέσα πέφτουν στην ίδια παγίδα) μη μπορώντας να κρύψουν την ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού επικεντρώνουν στο συναίσθημα ("μάνα", "χαροκαμένη", δάκρυ, φωνή που σπάει) και προβάλλουν τα αντίστοιχα αποσπάσματα. Αυτό θα γιγαντωθεί στα κεντρικά δελτία.
@ARFRAVANOS Με τις συγκεκριμένες επιλογές δεν συμμετέχω καθώς τους θεωρώ όλους υπεύθυνους αλλά όχι ισόποσα. Ιεραρχικά θα τους τοποθετούσα ως εξής: 1. Α. Τσιπρας, 2. Ε. Τσακαλώτος - Ομπρέλα, 3. Σ. Κασσελάκης και 4. Ε. Αχτσιόγλου. Αν στις επιλογές ήταν ο Π. Πολάκης θα τον επέλεγα.
Η πτώση ΣΥΡΙΖΑ οφείλετε κυρίως στον Πολάκη, που ξεκίνησε έναν ανελέητο πόλεμο με το που εκδηλώθηκαν οι πρώτες υποψηφιότητες, με το να κατηγορεί όλα τα στελέχη που δεν γούσταρε και που τόσα χρόνια ήταν ο κορμός του ΣΡΖ.
Ας μεινει με την Τζάκρη κ τον ναύαρχο να παίζουν πρέφα.
Μόλις είδα αυτό τουι του Κόκκαλη για την ημέρα της ΚΕ και έχω να πω ότι ήταν η πιο αξιοπρεπής στάση. Όταν κάποιος στηνει δύο ώρες κι ο θεός ο ίδιος να είναι φεύγεις. Σημαίνει ότι δεν σε σέβεται και δεν κάθεσαι ούτε για να χειροκροτήσεις ούτε για να βρίσεις