Aptal aptal olan bitene alkış tutuyoruz. Sanki zamanın çok gerisinden gelmiş gibiyiz! Yapıcı olmanın eşiğinden, yıkıcı olanların gölgesinde kendimize yer arıyoruz...
Ellerinden değil yüreğinden öpmüşüm bir kere, ne bileyim öptüğümde taşa dönüşeceğini. Gönlüm harelendi bin kere, yine de bırakmadım gülüşlerini boş yere...