توی نامه خداحافظیش برامون نوشته بود: امیدوارم در انبوه مشکلات مالی و خطوط قرمزها انگیزهتان از بین نرود و با انتشار مطالب درست جریان ساز باشید. فراموش نکنید که برای روزنامهنگار مستقل ماندن در ایران باید پوست کرگدن داشته باشید.
#پوست_کرگدن
«این دام است، همگیتان را میاندازند ته دره!»
تازه ۲۶ روز بود که از دیدن چند روزهی فرزندانش به ایران بازگشته بود. چند روز قبل از ۲۰ آبان به یکی از دوستان نویسندهاش گفته بود که دیشب با جعبه شیرینی، برای آخرین تهدیدها به خانهام آمده بودند.
ما هرگز نخواهیم دانست که دکتر غفار حسینی، نویسندهی ممنوعکار، مترجم و استاد اخراجی دانشگاه ملی،
چه در آن آخرین “بازجویی دوستانه” به حرامیان وزارت اطلاعات گفته بود که ناگهان نه دیگر جواب تلفنهایش را داد و نه وقتی دوستانش در کانون نویسندگان، به خانهاش مراجعه کردند، در را بر آنها گشود.
هرگز نخواهیم دانست که چه بر سر او در شامگاه ۲۰ آبان ۱۳۷۵ رفت، وقتی گماشتگان بُت اعظم، شبانه به خانهاش یورش بردند، کتکش زدند و با تزریق پتاسیم، سکتهاش دادند.
تا چند روز هیچکس خبردار نشد. تا که همسایگان به کلانتری اطلاع دادند، چراغها روشن است و صدای رادیو قطع نمیشود.
علت تهدید کردنش، پافشاری او بود به حق آزادی بیان و مخالفتش با سانسور، و به حضور فعالی که در “جمع مشورتی کانون نویسندگان” داشت.
بعدها اما گفتند که دلیل کشتن و سر به نیست کردنش، این بود که به قول هوشنگ گلشیری با یک جمله، قویترین تحلیلها را از وضعیت میکرد،
و به گفتهی اسماعیل نوریعلا، با دقت شگفتانگیزی، منطق تهدیدها و سرکوب “برادران حرامی” را حدس زده بود.
گواهش همان هشداری بود که چند ماه قبل از شامگاه ۲۰ آبان که برای آخرینبار سراغش رفتند و با تزریق سم او را کشتند، به همکارانش داد.
به دوستانش در کانون نویسندگان گفته بود که نه دعوت انجمن نویسندگان ارمنستان را باور میکنم و نه به شما توصیه میکنم که به این سفر بروید.
گفته بود این دام وزارت اطلاعات است. میخواهند همگیتان را با اتوبوس به ته دره بیاندازند.
که همین هم بود!
دو بار تلاش برای کشتن ۲۰ نویسنده و شاعر با پرت کردن اتوبوس نویسندگان به انتهای دره، که البته نتیجه نداد و موجب رسوایی جهانیشان شد.
برای همین هم، حرامیان سراغ دکتر غفار حسینی رفتند تا انتقام شکستشان را از کسی بگیرند که در آخرین متنی که در جمعی از دوستان نویسندهاش چند ماه پیش از قتلش خوانده بود، گفته بود؛
اجازه نمیدهم از من چیز دیگری بسازند،
«حتی اگر میخواهند این پیکر زنده را که هوای سنگین راه نفسش را بسته است، مُثله کنند، از شکل بیندازند، گوشت و استخوانش را خمیر کنند…» /۱
@sinooohe96 در تهران تازگیا با پنج ساعت هدفمند کار کردن بین یک و ۵۰۰ تا دو. ولی به همه پیشنهاد میکنم فقط وقتایی برن سراغش که دیگه ۵۰ هزار تومنم ندارن اما باید تخممرغ و رب بخرن. با یه پراید سالم ممکنه وضعیت بهتر باشه اما باز اونم اگه کوچکترین اتفاقی بیوفته، میری تو منفی چند ده میلیون تومان.
جدی کل مصاحبه سه تا فراز بیشتر نداشت: یکی اون «پایمال کردن صدای مردم توسط روشنفکر» بود، دیگری مسئلهی «رفتن به دیدار قدرت» و سومی نکته سهراب مختاری درباره ارجاعات زبانی «جاوید شاه» نسبت به زمانه.
غیر از اینا من در گفتوگوهای روزمره شرایط رو دقیقتر از این اساتید تحلیل میکنم.
یک ماه پیش ۳ عضو یک خانواده در صومعهسرا خودکشی کردند.پدر ، مادر و پسر خردسال با خوردن قرص خودشان را کشتند.آنهافیلمی ضبط کردند و گفتند زندگی بیارزش است.چند روز پیش یک مادر و دختر در بندرانزلی خودکشی کردند. دیروز در لنگرود یک پسر جوان به زندگیاش پایان داد. روان مردم در عذاب است.