هر بار که تو خونه حشرهای چیزی میگیرم، سعی میکنم یه طوری بگیرم که آسیب نبینه و از پنجره با دستمال کاغذی رهاش کنم که زنده بمونه و به زندگیش ادامه بده.
هیچ وقت دلم نمیاد بکشمون.
یه پدر چطور دلش اومده این کارو با بچش بکنه
#سوگند_صیادی
فضای مدرسه تو دوران تحصیل ما، یکی از رعب انگیز ترین فضاها بود. حالم از اون قاب با نوشتهی "مدرسه خانهی دوم ماست بهم میخورد"
هنوزم با یادآوری تک تک رفتارای سمیشون اعصابم خورد میشه. چطور میتونستند اینکارا رو باهامون بکنند؟!
اومدم به خودم کمی انرژی بدم و یوگا رو دوباره شروع کنم و انقدر درگیر روزمرگی نباشم؛
ده دوازده تا کیک بک ایستاده زدم، حالا هم هر دو تا آرنجم زخمی شده و پوستش رفته و هم کلی پول بابت پروتئین وی دادم که یه زمانی ارزون ترینشون بود!
چطوری ۱۲ تا ساشه پروتئین وی که ۶۰۰ تومن بود شد ۲۴۰۰؟!
یه تراول ۱۰۰ تومنی تو جیب بارونی پاییزهام پیدا کردم که برا پارساله!
آخه بگو من الان با این چه غلطی میتونم بکنم که نگرش داشتم؟
یه جوریم میگم «تراول»، انگار چه گوزی هست!
فشار اقتصادی بددهنم کرده، متأسفانه!
جیپیتی میگه
"باید به مرکز پذیرش باتریهای آسیبدیده تحویل داده شود!"
فعلا گذاشتمش تو قابلمه روحی، درشم بستم!
فقط به این نتیجه رسیدم که روش بنویسم خطرناکه دست نزنید و بندازمش تو سطل زبالهی دو کوچه بالاتر!
درحالیکه به بهانهی جنگ جاتو میدن به نور چشمیشون و تو همچنان تو گرداب سواستفادهی شرکتها، پروژههاشون رو انجام میدی و به فکر کارآموزی هستی، پروموت شدن همکاراییو میبینی که واقعا حدو اندازشون اونقدر نیست!
شاید کمی انرژی این روزهامو از همین جریان گرفتم که از خواب غفلت بیدار شدم
https://t.co/Uv5mDztUL0
این خیلی قشنگ بود
در دل این شبها که تا دیروقت بیدارم و روزها که تا ظهر خوابم، کمی بهم آرامش داد. از این نوع که انگار کسی مثل خودم رو دیدم که همینقدر به جزئیات دقت میکنه. جزئیاتی که همیشه این حس رو بهم میدن که دنیا خیلی بزرگتر از چیزیه که فکر میکنم.