اوایل اومدنمون بود. رفته بودیم یه همبرگری. همسرم رفت دستهاش رو بشوره و من توی صف موندم، تنها، با انگلیسیای که هنوز آببندی نشده بود.
نوبتم شد. برگر رو سفارش دادم. پرسید:
Anything else?
با اعتمادبهنفس کامل یه دایت کوک خواستم. فقط یه مشکل کوچیک وجود داشت: صدای «کوک» رو یه جوری گفتم که توی انگلیسی معنی یه عضو خاص از بدن آقایون رو میداد.
صندوقدار یه لحظه نگام کرد و با یه لحن خاص گفت:
We don't have that.
و دوباره پرسید چیز دیگهای میخوام یا نه.
من که فکر کردم نشنیده، شمردهتر و بلندتر همون رو تکرار کردم.
سه چهار بار این رفت و برگشت ادامه داشت. اون هر بار مؤدبتر و مستأصلتر میشد، من هر بار شمردهتر.
بالاخره همسرم برگشت و نجاتم داد.
اون روز فهمیدم توی مهاجرت گاهی فاصلهی «یه نوشابهی رژیمی» تا «یه آبروریزی تمامعیار» فقط یه حرفه.
یه سال بود اومده بودیم سنفرانسیسکو و هر کی میرسید میگفت «کاسترو رو دیدین؟». کاسترو همون محلهایه که پرچم رنگینکمونش از ساختمونها بزرگتره، خط عابر پیادهش هم رنگینکمونیه که یه وقت اشتباهی فکر نکنی تو محلهی بازنشستههای محافظهکاری 🏳️🌈
آخر هفته با همسرم سوار تراموای F شدیم، یهراست کاسترو 🚋
رسیدیم، همه چی عادی. یهو دیدیم جلوی بار معروف
Twin Peaks
دقیقاً سر نبش کاسترو، یه آقایی لخت مادرزاد وایستاده. نه حوله، نه برگ انجیر، هیچی. فقط اعتمادبهنفس 😳
گفتیم تابلو بازی درنیاریم، ندید بدید نباشیم. رفتیم یه گوشه نشستیم، مثل دو تا مأمور مخفی ناشی، زیرچشمی پاییدیم ببینیم این اینجا طبیعیه یا ما رسماً وارد فاز شوک فرهنگی شدیم 🕵️♂️
چند دقیقه بعد دو تا آقای توریست اومدن باهاش عکس یادگاری گرفتن. گفتیم خب، اینم یه جاذبهی گردشگریه، مثل پل گلدن گیت 📸
ولی از اینجا به بعد فیلم ژانرش عوض شد.
اون دو تا هم شلوارشون رو تا زیر زانو کشیدن پایین و سه تایی همونجایی رو گرفتن که آدم فقط به دکتر اورولوژی اجازه میده دست بزنه 🤣 عکس گرفتن، لباسها رو کشیدن بالا، خوش و بش کردن و رفتن. انگار نه انگار. انگار کارت ویزیت رد و بدل کرده بودن.
ما هنوز همونجا نشسته بودیم، با دهن باز. نمیدونستیم تروماتایز شدیم یا فقط مغزمون رگبهرگ شده 😶
بعد آقای لخت رفت سراغ کولهپشتیش. کت درآورد. پیرهن درآورد. شلوار، کفش چرم. پوشید، یقهش رو مرتب کرد، شد عین بقیهی آدمهای خیابون. رفت سوار ماشینش شد و رفت 👔
برگشتم به همسرم گفتم: «این الان فردا صبح تو یه شرکت سیلیکونولی جلسهی هیئتمدیره رو اداره میکنه.» 😅
از اون روز تو هر جلسهای که یکی با کت و شلوار خیلی رسمی میاد، ناخودآگاه به کولهپشتیش نگاه میکنم 🎒
@Ad1990Habib سالها پیش بود، تازه اومده بودیم. اینجا هم بالای ۹۹ درصد میگن دایت کوک، منم همونو گفتم. فقط هول کردم و زبونم یه حرف رو جا انداخت 😅 از اون روز تا مطمئن نباشم فقط آب سفارش میدم
سم آلتمن تو یه جلسه به مدیرهای سامسونگ گفته بخشی از تقاضای هوش مصنوعی دوبار شمرده شده و فقط دو تا شرکت واقعاً دارن تقاضا رو بالا میبرن، OpenAI و Anthropic. بعد تو همون جلسه گفته زنجیرهی تأمین سرمایهگذاری بیشتری لازم داره.
مشتری اصلی اومده تو مغازه میگه نصف صف جلوی در خودمم که دوبار وایستادم، بعد سفارش انبار بزرگتر میده.
تو پزشکی آمریکا یه اصطلاح هست به اسم «اثر مهاجر سالم». مهاجرها معمولاً سالمتر از آمریکاییهایی که همینجا به دنیا اومدن وارد کشور میشن.
خبر بدش اینه که این مزیت تاریخ انقضا داره. یه پژوهش نشون داده زنهای مهاجر از نظر شاخص تودهی بدنی تقریباً ظرف ده سال به میانگین آمریکاییها میرسن. یه مطالعهی دیگه که بیش از شش هزار نفر رو یازده سال دنبال کرده، دیده سلامت قلبی مهاجرهای تازهوارد از همه بهتر شروع میشه و از همه سریعتر پایین میاد. سرعت افتش بیش از دو برابر آمریکاییالاصلها بوده.
اسمش رو گذاشتن «جذب ناسالم». یعنی ادغام موفق در جامعه رو میشه با آزمایش خون هم اندازه گرفت.
سالها نگران بودیم بچههامون زبونمون رو یادشون بره. کسی نگفته بود بدن آدم زودتر از خودش شهروند میشه.
انصافاً همهی دادهها یه جور نیستن. یه مطالعهی بزرگ روی مرگومیر نشون داده مهاجرها حتی بعد از بیست سال هم عمر طولانیتری دارن. یعنی قند خونمون آمریکایی میشه، ولی هنوز سمجتر از اونا زنده میمونیم.
کلارنا با افتخار اعلام کرد هوش مصنوعیش کار ۷۰۰ تا کارمند پشتیبانی رو انجام میده. حدود یه سال بعد مدیرعاملش گفت زیادهروی کردیم، کیفیت اومد پایین، دوباره آدم استخدام میکنیم.
یه شرکت بزرگ با کلی مشاور لازم داشت تا کشف کنه مشتریهاش آدمن.