Er is geen woord, geen enkel artikel, geen enkele uitzending over wat er is gebeurd met de Grooming Gangs in de UK in de Nederlandse Media.
Helemaal niets.
Ik vermoed een evengrote doofpot in Nederland.
Waar zijn ze bang voor?
The Rape Gang Scandal, de hoge prijs van het wegkijken
Zelden werd de kloof tussen bestuurlijk idealisme en maatschappelijke werkelijkheid zo pijnlijk zichtbaar als met de publicatie van The Rape Gang Inquiry Report van @RupertLowe10. Het meer dan 200-pagina’s tellende document vol gruwelijke getuigenissen van slachtoffers en overlevenden zou een golf van verontwaardiging moeten veroorzaken. In plaats daarvan heerst in Nederland, en bij publieke omroepen als de @NOS, een oorverdovende stilte.
Lowe’s Rape Gang Inquiry Report schetst een beeld van decennia aan systematische groepsgewijze seksuele exploitatie van vooral kwetsbare, jonge, blanke Britse meisjes door georganiseerde islamitische bendes, overwegend migranten. Getuigenissen spreken van meisjes die door tientallen, soms honderden mannen werden verkracht, vastgehouden in kooien, mishandeld, gedrogeerd en getraumatiseerd voor het leven. Schattingen lopen op tot 250.000 slachtoffers sinds de jaren vijftig, verspreid over tientallen Britse regio’s. Dit is geen geïsoleerd fenomeen maar omvat vrijwel het gehele Verenigd Koninkrijk met schrijnende situaties in Rotherham, Rochdale, Oxford, Telford, en de patronen zijn schokkend consistent.
De institutionele reactie was onbegrijpelijk en nalatig. Politie, jeugdzorg, lokale overheden en de NHS keken weg uit angst voor beschuldigingen van racisme. Uit meerdere onderzoeken blijkt dat instanties terughoudend waren om de etnische achtergrond van daders te benoemen uit vrees voor beschuldigingen van discriminatie. De vraag dringt zich op welke gevolgen die terughoudendheid heeft gehad voor de bescherming van de slachtoffers? Baroness Louise Casey’s audits en eerdere rapporten bevestigen dit: etniciteit van daders werd systematisch genegeerd of onderbelicht, ondanks disproportionele betrokkenheid van mannen met een migratieachtergrond uit islamitische gemeenschappen.
En dan de hamvraag, waar is de Nederlandse verontwaardiging? Waar zijn de Nederlandse media zoals de NOS, die anders zo alert zijn op onrecht wereldwijd? Een snelle zoekopdracht op de diverse nieuwswebsites leert dat er geen aandacht wordt besteed aan Lowe’s rapport. Da’s opmerkelijk, want terwijl Britse parlementaire debatten een zwart randje krijgen met getuigenissen van slachtoffers, blijven de Nederlandse media focussen op andere prioriteiten. In Nederland zelf bestaan vergelijkbare patronen met loverboys, in de regel jonge mannen van Marokkaanse of andere niet-westerse herkomst die kwetsbare meisjes groomen voor prostitutie en criminaliteit. Rapporten van het CKM (Centrum Kinderhandel & Mensenhandel) en andere instanties wijzen op duizenden verdachte gevallen, grotendeels onder de radar.
Toch ontbreekt de koppeling aan culturele en religieuze factoren. Waarom? Omdat de daders vaak uit gemeenschappen komen die als ‘strategische partner’ van links gelden in het multiculturele project. De islam, met zijn patriarchale structuren en opvattingen over kafirs (ongelovigen) en een geschiedenis van seksuele segregatie, speelt een aantoonbare rol in vrijwel alle gevallen. Dit is geen generalisatie van alle moslims, maar een empirische realiteit die onderzoeken keer op keer aantonen. Het negeren ervan is geen empathie, het is levensgevaarlijke ideologische blindheid.
De hypocrisie is moeilijk te negeren. Onderwerpen als toxische mannelijkheid, seksisme en machtsmisbruik domineren regelmatig het publieke debat, zijn letterlijk paradepaardjes voor progressief links. Juist daarom roept de beperkte aandacht voor een schandaal van deze omvang vragen op. Waarom geldt hier niet dezelfde morele urgentie? De slachtoffers zijn immers working-class meisjes, vaak uit gebroken gezinnen, precies de kwetsbare groep in een samenleving die links claimt te verdedigen. Maar als de daders niet in het plaatje van ‘onderdrukte minderheid’ passen, verdwijnen ze uit beeld. Dit is selectieve empathie: empathie voor de dadercultuur, met een stuitende onverschilligheid richting de slachtoffers.
Hardop vragen stellen is daarom noodzakelijk. Wat zegt het over de morele prioriteiten van de linkerkant dat ze dit verzwijgen? Het toont een empathie die zo ver is doorgeschoten dat deze suïcidaal wordt. Doordat ‘islamofobie’ als een doodzonde wordt gezien kijkt men bewust weg en offeren ze daarmee de meest kwetsbaren aan het altaar van diversiteit. Deze ‘strategische alliantie’ met islamitische gemeenschappen, ondanks incompatibele waarden voor wat betreft vrouwenrechten, homorechten en vrije meningsuiting, creëert hierdoor een moreel bankroet.
Links, dat ooit opkwam voor de onderdrukten en de machtelozen, ondermijnt zichzelf door import en stilzwijgende acceptatie van culturele normen en waarden die haaks staan op de eigen progressieve idealen. Wanneer meisjes uit de eigen achterban het slachtoffer worden, en instituties falen door zelfcensuur, erodeert niet alleen het vertrouwen, dan worden ook de eigen linkse doelstellingen met voeten getreden. Overal in Europa zien we dezelfde hypocrisie: instituties beschermen een ideologie, niet de burgers. In Groot-Brittannië leidt dit tot politieke verschuivingen terwijl het in Nederland al jaren broeit onder de oppervlakte.
Wat links zou moeten onderkennen is dat de rape gangs het symptoom zijn van een bredere falende integratie. Open grenzen, multicultureel relativisme en een weigering om culturele incompatibiliteiten te benoemen, hebben een parallelle samenleving gecreëerd waarin misbruik gedijt, en de zwakkeren in de samenleving de rekening betalen terwijl de deugende elite zichzelf op de borst klopt. De NOS en soortgelijke media dragen hier een zware verantwoordelijkheid: door selectieve aandacht voeden ze desinformatie en verlammen ze het publieke debat, hun rol is hiermee niets meer dan een instrument waarmee de multiculturele illusie in stand wordt gehouden.
Lowe's rapport zou niet slechts een item moeten zijn in de dagelijkse nieuwsverslaggeving. Het zou het begin moeten vormen van een ongemakkelijk, maar noodzakelijk maatschappelijk debat. Omdat het een onthutsend en zeer zorgelijk beeld schetst van wat er gebeurt wanneer instituties hun primaire verantwoordelijkheid uit het oog verliezen omdat ideologie belangrijker is geworden dan één van de eerste prioriteiten van een samenleving: de bescherming van kinderen.
De meest schokkende conclusie van het rapport is daarmee feitelijk niet wat de daders hebben gedaan, maar hoeveel mensen het zagen gebeuren en vervolgens bewust wegkeken. Bestuurders, hulpverleners, politiefunctionarissen en politici die signalen negeerden, risico's bagatelliseerden of moeilijke vragen uit de weg gingen. Wanneer de angst voor reputatieschade groter wordt dan de wil om slachtoffers te beschermen, ontstaat een moreel vacuüm waarin misbruik kan voortbestaan, gedurende decennia in dit geval.
Juist daarom is zwijgen nooit een neutrale keuze, ook niet wanneer de waarheid ongemakkelijk is, of indruist tegen alles waar je in gelooft. Wanneer media, beleidsmakers of maatschappelijke organisaties dit onderwerp mijden uit angst voor controverse, of te moeten reflecteren op de eigen ideologie of belangen dragen zij bij aan dezelfde cultuur van ontkenning die het probleem jarenlang in stand hield. Dit vraagt om meer dan verontwaardiging. Het vraagt om gedegen onderzoek, transparantie en de bereidheid om feiten onder ogen te zien, ook wanneer die ongemakkelijk zijn en daar consequenties aan te verbinden, ook als dat betekent dat mensen levenslang achter de tralies moeten verdwijnen.
Want een samenleving wordt uiteindelijk niet beoordeeld op de idealen die zij uitdraagt, maar op de wijze waarop zij haar meest kwetsbare leden beschermt: haar kinderen. Wanneer zelfs dat ondergeschikt raakt aan politieke correctheid en moet wijken voor ideologie, verdwijnt niet alleen het vertrouwen in instituties, maar ook iets fundamentelers: het morele kompas dat een beschaving onderscheidt van een verzameling gedeelde belangen.
Op dat moment beschermen instituties geen kinderen meer; dan beschermen zij vooral zichzelf. De slachtoffers verdwijnen naar de achtergrond, terwijl reputaties, dogma's, ideologie en politieke gevoeligheden voorrang krijgen. Dat is geen bestuurlijk falen meer, maar moreel falen.
De vraag die Lowe's rapport Europa voorhoudt is daarom even eenvoudig als ongemakkelijk: hoeveel slachtoffers zijn er nodig voordat de waarheid belangrijker wordt dan het narratief? Hoeveel signalen mogen worden genegeerd voordat wegkijken medeplichtigheid wordt?
Tienduizenden, mogelijk honderdduizenden jonge Britse meisjes hebben de prijs betaald voor decennia van ontkenning, lafheid en institutionele zelfcensuur. Hun leed kan niet meer ongedaan worden gemaakt. Maar er kunnen nog altijd lessen worden geleerd, mits politici, bestuurders, journalisten en opiniemakers de moed hebben de feiten onder ogen te zien, ook wanneer die botsen met hun wereldbeeld, ideologie of belangen.
De vraag is niet of Nederland dit debat moet voeren. De vraag is waarom het nog steeds niet gebeurt en waarom de Nederlandse media, de aanjager van het debat, er het zwijgen toe doet.
Bron: The Rape Gang Inquiry Report https://t.co/h2BMpI5Rrn
Dat is exact, maar dan ook echt exact waar het om gaat. De werkzaamheid staat niet ter discussie: waar het om gaat, is dat @hapelensrob het volste recht had om in overleg en met de toestemming van zijn patiënten iets te proberen omdat er niets anders was. Dat is wat je van een goede dorpsdokter - en dat is bedoeld als groot compliment - verwacht en wat hij deed.
En daar had onze frikandellenprikpooier @hugodejonge zich niet mee mogen bemoeien. Zo simpel is het.
De echte #wetenschapskwakzalver Amrish Baidjoe, lid van het @C19RedTeam met zijn pleidooi voor #ZeroCovid, meer #mondkapjes en hardere #lockdowns. Een idioot die dacht dat Covid-19 op dezelfde manier aangepakt moest worden als #ebola.
Een beter en gevaarlijker voorbeeld van het principe "Intellectual yet idiot" is nauwelijks denkbaar.
Nou ja, Ginny Mooy streeft hem nog voorbij.
Ginny Mooy, waarvoor ik de @Politie aan de deur kreeg, omdat ik mijn pijlen te veel op haar richtte. En of ik daar wel mee op zou willen houden.
Nou, Mooy Niet!
Ik schreef ooit een stuk over deze op de wetenschap parasiterende longwormen, die de wetenschap de adem ontnemen, haar longen onherstelbare schade toebrengen en de wetenschap langzaam laten sterven.
Dat we dit wetenschappelijke ongedierte maar nooit mogen vergeten.
https://t.co/SlBtkpzpgW
Er mochten geen alternatieve behandelingen komen, omdat de mRNA-shots alleen een tijdelijke noodgoedkeuring hadden. Ze moesten koste wat kost als ‘enige oplossing’ worden gepresenteerd om uit de pandemie te komen.
Big Pharma bepaalde de agenda, terwijl de bestuurlijke elite in Davos braaf hun orders ophaalt.
Wie betaalt, bepaalt.
Het is prachtig om te zien dat de 'wappies' op *alle* punten gelijk hadden. En het was allemaal zo doorzichtig. Hoe, in Godsnaam hoe zijn al die mensen daar bloedserieus in kunnen trappen? Dokters, verpleegkundigen, ingenieurs, academici (vooral die), advocaten, managers (vooral die), politici (OK, die lat ligt heel laag), ambtenaren (idem), etc. De hele zwik. Zo'n kleine 75% was ermee weg. Niet zelden schuimbekkend van woede over die verderfelijke sceptici en 'anti-vaxxers'. En de andere ca. 25% is het vertrouwen in de wetenschap, geneeskunde en instituties voor altijd kwijt (en geven dat aan hun kinderen mee). Want die weten - net als ik - dat de gemiddelde oncoloog, advocaat, rechter, ambtenaar, wetenschapper, ingenieur of manager als het erop aankomt minder kritisch nadenkt dan zijzelf. En dat heeft helemaal niks met diploma's of IQ te maken. Ik vind dat echt fascinerend.
Hahaha, dit dus. Met die zogenaamde Volkspartij voor Vrijheid en Democratie ook decennialang in het kabinet en 13 jaar zelfs de premier geleverd: het is geen partij voor vrijheid, niet voor democratie en ook niet voor het volk. Hef jezelf op, VVD. Fuseer met D66 .
Vintage Rutte.
Hij weet dat wij weten dat hij liegt, onder ede!
Hij weet dat alles wat hij zegt volledig controleerbaar en gedocumenteerd NIET waar is.
Hij heeft een verhaallijn gefabriceerd, samen met zijn spindoctor.
Ineens was HIJ de man van de brede afweging, in plaats van de man die @MonaKeijzer het kabinet uitjoeg, terwijl ZIJ de geschiedenis aan haar kant heeft.
Het is onuitstaanbaar.
De #CoronaEnquete als grote witwasshow
https://t.co/kxO7EOxJ4z