labubulababa

@Fsharpmajor1

Joined March 2023

11 Following

4 Followers

368 Posts

Fsharpmajor1 retweeted

ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ถาม

@lemonrider_

1 day ago

ใช้ stanley ค้นพบความทุกข์มาก ดูดน้ำหมดไว เพราะน้ำแข็งไม่ละลายเลย พบว่าจริง ๆ มึงละลายหน่อยก็ดี ตัดหวานตัดขมหน่อย 5555

378K

Fsharpmajor1 retweeted

บมฮʕ·ᴥ·ʔ📱✨

@BrightMinho

2 days ago

ใช้ Mac มา 50 ปี ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน 😭

142

10K

Fsharpmajor1 retweeted

P'HOME

@homelander168

2 days ago

เมื่อเดือนก่อน ผมเขียนป้ายติดไว้ในห้องซักผ้าของหอว่า “ใครเอาเสื้อผ้าผมออกจากเครื่อง รบกวนบอกกันก่อนนะครับ” เช้าวันต่อมา มีคนเขียนต่อใต้ข้อความผมว่า “แล้วเอ็งจะตั้งเวลาซักไว้ทำไม ถ้าไม่ลงมาเอา” ผมยืนอ่านอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบปากกามาเขียนตอบ “ผมตั้งแล้วครับ แต่บางวันก็หลับ” วันถัดมาเขียนตอบกลับมาอีก “งั้นตั้งสองรอบ” ผมเริ่มสงสัยแล้วครับว่าคนที่ทะเลาะกับผมผ่านกระดาษนี่เป็นใคร เรื่องมันเริ่มจากผมย้ายมาทำงานต่างจังหวัด แล้วเช่าห้องอยู่หอพักเก่า ๆ แห่งหนึ่ง ค่าเช่าไม่แพง ห้องกว้างพอสมควร เจ้าของหอก็ใจดี เสียอย่างเดียวคือเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญอยู่ชั้นล่าง ต้องเดินลงไปซักเอง ผมเลิกงานกลับมาค่อนข้างดึกครับ บางวันสองทุ่ม บางวันสามทุ่ม กว่าจะกินข้าว อาบน้ำ ทำอะไรเสร็จ ก็เกือบห้าทุ่ม ผมเลยชอบลงไปซักผ้าตอนดึก ห้องซักผ้าอยู่หลังตึก มีเครื่องสี่เครื่อง เก้าอี้พลาสติกสองตัว แล้วก็โต๊ะเก่า ๆ เอาไว้วางตะกร้า ปัญหาคือผมเป็นคนซักผ้าไม่ค่อยเรียบร้อย เสื้อ กางเกง ถุงเท้า ผ้าขนหนู อะไรอยู่ในตะกร้าก็ใส่รวมกันหมด แม่เคยบอกให้แยกสี ผมก็บอกแม่ว่าเสื้อผมสีดำเกือบหมด ไม่ต้องแยกหรอก แม่ตอบว่า “เออ วันไหนเสื้อขาวกลายเป็นเทาก็อย่ามาโทรหาแม่” ซึ่งมันก็เคยเกิดขึ้นจริงครับ แต่ผมไม่อยากพูดถึง มีอยู่คืนหนึ่งผมซักผ้าแล้วขึ้นห้องไปนอนเล่นโทรศัพท์ ตั้งนาฬิกาปลุกไว้เรียบร้อย พอมันดัง ผมก็กดปิด แล้วหลับต่อ ตื่นมาอีกทีเกือบตีหนึ่ง ผมรีบลงไปดู ปรากฏว่าเสื้อผ้าถูกเอาออกจากเครื่องแล้ว วางอยู่ในตะกร้าของผมอย่างเรียบร้อย ที่แปลกคือมีคนพับผ้าขนหนูให้ด้วย ผมก็คิดว่าคงมีคนจะใช้เครื่องต่อ เลยช่วยเอาผ้าออกให้ แต่วันต่อมาเกิดอีกครับ คราวนี้ไม่ใช่แค่พับผ้า มีคนจับคู่ถุงเท้าให้ด้วย แล้ววางกระดาษแผ่นหนึ่งไว้บนตะกร้า “เสื้อเชิ้ตอย่าทิ้งไว้นาน เดี๋ยวยับ” ผมอ่านแล้วขำ คนที่นี่ใจดีเกินไปหรือเปล่าวะ ผมเลยเอากระดาษเขียนขอบคุณไปแปะไว้ วันรุ่งขึ้นมีข้อความตอบกลับมา “ขอบคุณไม่ต้อง ลงมาเอาผ้าให้ตรงเวลาก็พอ” จากนั้นเราก็เริ่มเถียงกันผ่านกระดาษครับ ผมเขียนว่าเครื่องซักผ้าชอบหยุดกลางคัน เขาตอบว่าอย่ายัดผ้าแน่น ผมเขียนว่าบางทีเสื้อเหมือนซักไม่สะอาด เขาตอบว่าใส่น้ำยาซักผ้าเยอะเกินไป ผมเริ่มรู้สึกเหมือนมีแม่อีกคนอยู่ที่หอ คืนหนึ่งผมตั้งใจจะลงไปให้ตรงเวลา เพราะอยากรู้ว่าใครเป็นคนเขียนโน้ต พอเครื่องเหลืออีกห้านาที ผมก็ลงมานั่งรอ มีป้าคนหนึ่งกำลังกวาดพื้นอยู่ครับ อายุประมาณหกสิบกว่า ๆ ใส่เสื้อลายดอก กางเกงขายาว ผมสั้น ๆ แกเห็นผมนั่งรอเครื่องก็ถามว่า “ของเอ็งเหรอ เครื่องสาม” ผมบอกใช่ครับ แกถาม “วันนี้ไม่ขึ้นไปหลับแล้วเหรอ” ผมหันขวับเลย “อ้าว ป้าเป็นคนเขียนกระดาษเหรอครับ” แกตอบ “เออ” ผมหัวเราะ “ผมนึกว่าใคร” แกบอก “เอ็งก็ซักผ้าเหมือนคนจะย้ายบ้านทุกคืน ใครจะไม่จำ” ผมบอกขอโทษครับป้า แกถามว่าซักรวมกันหมดอีกแล้วเหรอ ผมบอกครับ แกส่ายหน้า “โตขนาดนี้แล้ว ยังซักผ้าไม่เป็นอีก” ผมบอกเป็นครับป้า แค่ขี้เกียจแยก แกตอบ “ขี้เกียจก็ใส่เสื้อยับ ๆ ไปทำงาน” พูดจบแกก็เดินไปกวาดพื้นต่อ ผมนี่หลุดขำเลย หลังจากนั้นผมเริ่มเจอแกบ่อยขึ้นครับ แกชื่อป้ามะลิ บางคืนแกกวาดพื้นอยู่ บางคืนก็นั่งพักบนเก้าอี้พลาสติก พอเห็นผมเดินถือถุงผ้าลงมา แกจะถามทุกครั้งว่า “วันนี้แยกหรือยัง” ผมบอกแยกแล้วครับ แกถาม “แยกอะไร” ผมตอบ “แยกถุงเท้าออกมาครับ” แกส่ายหน้า “เออ เก่งมาก แยกแค่นั้นก็ถือว่าเก่งแล้ว” น้ำเสียงเหมือนแม่ผมเปี๊ยบ บางคืนเราได้นั่งคุยกันระหว่างรอเครื่อง ผมถามว่าป้าทำงานที่นี่มานานหรือยัง แกบอกนานแล้ว ผมถามว่าทำไมต้องมาทำตอนดึก แกตอบ “กลางวันคนเยอะ วุ่นวาย” ผมบอกตอนดึกก็น่ากลัวนะป้า แกหัวเราะ “เอ็งต่างหากที่น่ากลัว ซักผ้าทีเครื่องแทบพัง” ผมก็หัวเราะตาม จนอยู่มาวันหนึ่งฝนตกหนักครับ ตอนนั้นเกือบเที่ยงคืน ผมเอาเสื้อทำงานลงไปซัก เพราะเช้าวันรุ่งขึ้นต้องใส่ไปประชุม ผมใช้เครื่องสามเหมือนเดิม ซักไปได้ประมาณสิบนาที เครื่องหยุดเฉยเลย ผมกดใหม่ก็ไม่ทำงาน ลองเปิดฝาแล้วปิดใหม่ก็ไม่ไป ตอนนั้นฝนตกดังมาก ไฟหน้าห้องซักผ้าก็กระพริบเป็นพัก ๆ ผมเริ่มหงุดหงิด กำลังจะใช้เท้าเขี่ยเครื่องดู ก็มีเสียงป้ามะลิดังมาจากข้างหลัง “อย่าเตะ เดี๋ยวมันพังจริง” ผมสะดุ้ง หันไปเห็นแกยืนอยู่ตรงประตู ถือไม้กวาดเหมือนทุกครั้ง ผมบอกเครื่องเสียครับป้า แกเดินมาดูแล้วบอก “ผ้ามันกองข้างเดียว เปิดฝาแล้วกระจายใหม่” ผมทำตาม เครื่องกลับมาทำงานจริง ๆ ครับ ผมยิ้มเลย “โห ป้าเก่งมาก” แกตอบ “มันเป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว” ผมถามว่าทำไมไม่ให้เจ้าของหอเปลี่ยนเครื่อง แกบอก “พูดจนเบื่อแล้ว” ก่อนเดินออกไปแกหันกลับมาบอก “วันนี้อย่าขึ้นไปหลับอีกนะ ฝนตกหนัก เดี๋ยวไฟดับ” ผมบอกครับป้า แล้วก็นั่งรออยู่ตรงนั้น แต่รอไปสักพักก็ง่วง สุดท้ายผมหลับบนเก้าอี้พลาสติกครับ ตื่นอีกทีเกือบตีหนึ่ง เครื่องหยุดแล้ว เสื้อผ้าผมอยู่ในตะกร้าเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตสีฟ้าถูกแยกออกมาวางไว้ด้านบน มีกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่ “ตัวนี้ยังชื้น เอาไปตากหน้าพัดลมด้วย” ผมอ่านแล้วหัวเราะ ป้านี่ดูแลดีกว่าแม่ผมอีก วันรุ่งขึ้นผมเลยซื้อขนมเปี๊ยะมาหนึ่งกล่อง ตั้งใจจะเอามาขอบคุณแก แต่คืนนั้นไม่เจอ คืนถัดมาก็ไม่เจอ ผมลงไปซักผ้าตอนเวลาเดิมอีกสองสามวัน ก็ยังไม่เห็น เลยเอาขนมไปฝากไว้ที่เคาน์เตอร์เจ้าของหอ เจ้าของหอชื่อพี่เดือน เป็นผู้หญิงอายุห้าสิบกว่า ๆ ผมบอก “พี่ครับ ฝากขนมให้ป้ามะลิหน่อยครับ” พี่เดือนเงยหน้าจากโทรศัพท์ “ป้าไหนนะ” “ป้ามะลิครับ คนดูแลห้องซักผ้าตอนกลางคืน” แกทำหน้างง “ที่นี่ไม่มีแม่บ้านตอนกลางคืนนะ” ผมบอกอ้าว ก็ผมเจอแกประจำ พี่เดือนถามว่าคนไหน ผมบอกป้าที่ผมสั้น ๆ ใส่เสื้อลายดอก ถือไม้กวาด พี่เดือนเงียบไปเลยครับ แล้วถามว่า “น้องเจอแกเมื่อไหร่” ผมบอกก็หลายครั้งครับ ล่าสุดอาทิตย์ก่อน ตอนฝนตกหนัก แกยังช่วยดูเครื่องซักผ้าให้ผมอยู่เลย พี่เดือนนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรูปให้ผมดู เป็นรูปคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่หน้าหอ มีป้าคนหนึ่งอยู่ตรงกลาง ผมชี้ทันที “คนนี้แหละครับ” พี่เดือนมองหน้าผม แล้วพูดว่า “ป้ามะลิเสียไปปีครึ่งแล้วนะ” ตอนนั้นผมขนลุกทั้งตัวเลยครับ ผมถามว่าแน่ใจเหรอพี่ แกบอกแน่ใจสิ ป้าเป็นคนดูแลหอมาตั้งแต่สมัยพ่อแม่แกยังบริหารอยู่ ป้ามะลิชอบดูแลห้องซักผ้ามาก ใครเอาผ้าออกจากเครื่องช้า ใครใส่น้ำยาซักผ้าเยอะ ก็โดนแกบ่นหมด ช่วงหลังป้าป่วย เลยกลับไปอยู่กับลูกต่างจังหวัด ก่อนจะเสียที่นั่น พี่เดือนบอกว่าหลังจากป้าเสีย ก็มีแม่บ้านคนใหม่มาทำเฉพาะกลางวัน ส่วนกลางคืนไม่มีใครเฝ้าห้องซักผ้าเลย ผมยืนเงียบ นึกถึงทุกครั้งที่เจอป้ามะลิ นึกถึงเสียงแกบ่น นึกถึงมือที่ถือไม้กวาด แล้วก็กระดาษโน้ต ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูป เพราะคืนที่ฝนตกผมถ่ายรูปกระดาษส่งให้แม่ดูด้วย ผมยื่นให้พี่เดือน แกมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “ลายมือป้าจริง ๆ ด้วย” ผมถามว่าแล้วผมควรทำยังไง พี่เดือนบอกไม่ต้องทำอะไรหรอก ป้ามะลิแกไม่ได้ทำร้ายใคร ถ้าไม่สบายใจก็ไปทำบุญให้แก ผมถามว่าแล้วพี่ไม่กลัวเหรอ พี่เดือนยิ้มแห้ง ๆ “กลัวสิ นี่พี่ก็เพิ่งรู้จากน้องเหมือนกัน” คืนนั้นผมกลับขึ้นห้องแบบไม่กล้าหันหลังเลยครับ โทรหาแม่ทันที เล่าให้ฟังหมดตั้งแต่ต้นจนจบ แม่ฟังแล้วถามว่า “แล้วป้าเขาทำอะไรเอ็งไหม” ผมบอกไม่ได้ทำครับ แกช่วยพับผ้าให้ด้วยซ้ำ แม่ตอบ “งั้นก็ทำบุญให้เขา เขาคงเป็นห่วงหอ” ผมถามว่าถ้าแกยังอยู่ล่ะแม่ แม่บอก “ก็อย่าไปกวนเขาสิ” ผมบอกแม่ ผมไม่ได้กวน! แม่ถามกลับมา “แล้วเอ็งยังเอาผ้าขนหนูซักรวมกับเสื้อทำงานอยู่ไหม” ผมนิ่งเลย แม่พูดต่อ “เห็นไหม ขนาดผียังต้องมาบอก” ผมรีบวางสาย หลังจากนั้นผมไม่ลงไปซักผ้าตอนดึกอีกเลยครับ รอวันหยุดแล้วซักตอนกลางวันอย่างเดียว แถมเริ่มแยกผ้าด้วย เสื้อขาวก็แยก เสื้อสีก็แยก ผ้าขนหนูก็ซักต่างหาก ตั้งนาฬิกาปลุกไว้สองรอบตามที่ป้ามะลิเคยบอก ผ่านไปเกือบสามอาทิตย์ ทุกอย่างก็ปกติดีครับ จนวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมลงไปซักผ้าตอนบ่ายสาม มีคนใช้เครื่องเกือบเต็ม ผมเลยเอาผ้าลงเครื่องสี่ แล้วนั่งรออยู่ตรงเก้าอี้พลาสติก ระหว่างนั้นมีเด็กมหาลัยคนหนึ่งเดินเข้ามา ถือถุงผ้าใบใหญ่ น้องเปิดเครื่องสาม แล้วเริ่มโยนเสื้อผ้าลงไป ผมเหลือบไปเห็นว่าแกเอาผ้าขนหนูผืนใหญ่ยัดรวมกับกางเกงยีนส์และเสื้อเชิ้ต ผมกำลังจะเตือน แต่ก็คิดว่าช่างเขาเถอะ เราไม่ใช่แม่เขา น้องหยอดเหรียญแล้วเดินออกไป ประมาณสิบนาที เครื่องสามเริ่มสั่นครับ สั่นแรงจนถังพลาสติกข้าง ๆ ขยับ ผมนั่งมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลุกไปดู นึกถึงที่ป้ามะลิเคยสอนไว้ ผมรอจนน้องเดินกลับมา แล้วเรียกให้ช่วยกันดู พอน้องเปิดฝา กระจายผ้าใหม่ เครื่องก็กลับมาทำงานตามปกติ น้องยกมือไหว้ผม “ขอบคุณครับพี่” ผมบอกไม่เป็นไร แล้วเผลอพูดต่อว่า “ทีหลังอย่ายัดผ้าแน่นนะ ผ้าขนหนูมันหนัก พอเปียกแล้วเครื่องจะสั่น” น้องถามว่าพี่ทำงานที่หอเหรอครับ ผมบอกเปล่า พี่ก็เช่าห้องอยู่เหมือนกัน น้องหัวเราะ “อ๋อ ผมนึกว่าเป็นคนดูแลเครื่อง” ผมกำลังจะตอบว่าไม่ใช่ แต่ยังไม่ทันอ้าปาก ก็มีเสียงผู้หญิงแก่ ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง “เออ พูดเป็นแล้วนี่” ผมนิ่งไปเลยครับ เสียงนั้นผมจำได้แม่น ผมค่อย ๆ หันไปมอง ไม่มีใครยืนอยู่ตรงประตู มีแค่ไม้กวาดเก่า ๆ พิงผนังอยู่ด้ามหนึ่ง น้องมหาลัยเห็นผมยืนค้างก็ถามว่า “พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ผมบอกไม่เป็นไร น้องถามต่อ “แล้วใครสอนพี่เรื่องเครื่องซักผ้าเหรอครับ เก่งจัง” ผมมองไม้กวาดที่พิงอยู่ตรงประตูอีกครั้ง ก่อนจะตอบว่า “ป้าแถวนี้แหละครับ” น้องถามว่า “แล้วป้าเขาอยู่ไหนครับ ผมอยากขอบคุณด้วย” ผมเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ไม่รู้เหมือนกันครับ” ตอนนั้นเองผมได้ยินเสียงเดิมดังมาเบา ๆ อีกครั้ง “เอ็งก็อย่าไปยัดผ้าแน่นอีกล่ะ” ผมรีบตอบออกไปโดยไม่ทันคิด “ครับป้า!” น้องมหาลัยสะดุ้งเลยครับ หันซ้ายหันขวาแล้วถามว่า “พี่พูดกับใคร!” ผมมองหน้าน้อง น้องมองหน้าผม เรายืนเงียบกันอยู่สองสามวินาที ก่อนผมจะบอกว่า “ไม่มีอะไรครับ พี่นึกถึงแม่” น้องทำหน้างง ๆ แต่ก็พยักหน้าแล้วเดินกลับไปที่เครื่อง ส่วนผมรีบยกตะกร้าผ้าขึ้นห้องทันที พอกลับถึงห้อง โทรศัพท์ดังครับ แม่โทรมา แกถามว่าทำอะไรอยู่ ผมบอกเพิ่งซักผ้าเสร็จ แม่ถามว่าแยกผ้าหรือเปล่า ผมบอกแยกแล้วครับ แม่ถามว่าเอาผ้าออกจากเครื่องตรงเวลาไหม ผมบอกตรงครับ แม่เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “โอ้โห เดี๋ยวนี้เอ็งเรียบร้อยนะ” ผมตอบว่า “ก็มีคนคอยดูอยู่แม่” แม่หัวเราะแล้วบอก “ดี แม่ฝากเขาดูต่อเลยแล้วกัน” ผมนี่ไม่กล้าบอกแม่เลยครับ ว่าแม่ไม่ต้องฝากก็ได้ เพราะดูเหมือนป้าแกยังไม่คิดจะเลิกดูอยู่แล้ว ถ้าคุณเจอป้ามะลิจริง ๆ จะย้ายหอหนี หรืออยู่ต่อเพราะอย่างน้อยก็มีคนช่วยดูแลผ้าครับ? 👻 เรื่องมันมีอยู่ว่า... เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

680

326

116

152K

Fsharpmajor1 retweeted

MEOWSTORM

@MeowStorm_

3 days ago

479

542K

65K

36K

Fsharpmajor1 retweeted

TD🐈‍⬛🖤

@PrincessRisa4

2 days ago

ใครใช้แอฟนี้อยู่ไหม บอกหน่อยมันดียังไง

683

959

578K

Fsharpmajor1 retweeted

✨เป๊าะแป๊ะ✨ คนของเบค No.26

@Nuchnilobol

2 days ago

ถ้าเทียบขนาดตามสัดส่วนของตัวน้องแล้ว ถือว่าโซ่ที่ล่ามขาไว้มีขนาดใหญ่และหนักมาก ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินหรือมีอะไรขึ้นมา น้องจะหนีเอาตัวรอดได้อย่างไร 🥹

640

458

78K

Fsharpmajor1 retweeted

ภัสที่ไม่ใช่ พัด

@ghWQYHzrS5JbR4r

3 days ago

แห้งไว ไม่สะสมแบคทีเรียปัญหาฟองน้ำเหม็นอับ เหม็นเน่า จะหมดไป! เพราะตัวนี้เป็นตาข่าย แห้งไวเวอร์ทำจากวัสดุหมักแป้งข้าวโพด (PLA) เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม มีทั้งฝั่งนุ่ม ฝั่งตาข่าย และฝั่งขัแห้งไว ไม่สะสมแบคทีเรียปัญหาฟองน้ำเหม็นอับ เหม็นเน่า จะหมดไป! เพราะตัวนี้เป็นตาข่าย แห้งไวเวอร์ทำจากวัสดุหมักแป้งข้าวโพด (PLA) เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม มีทั้งฝั่งนุ่ม ฝั่งตาข่าย และฝั่งขัด

ghWQYHzrS5JbR4r's tweet photo. แห้งไว ไม่สะสมแบคทีเรียปัญหาฟองน้ำเหม็นอับ เหม็นเน่า จะหมดไป! เพราะตัวนี้เป็นตาข่าย แห้งไวเวอร์ทำจากวัสดุหมักแป้งข้าวโพด (PLA) เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม มีทั้งฝั่งนุ่ม ฝั่งตาข่าย และฝั่งขัด

680

163

305

601K

Fsharpmajor1 retweeted

𝓝𝓪𝓶𝓲𝓲

@Luckyiiers

3 days ago

แก้วเก็บอุณหภูมิแบรนด์ไหนใส่น้ำแข็ง ทิ้งไว้ข้ามคืนแล้วน้ำแข็งยังละลายไม่หมด

155

201K

Fsharpmajor1 retweeted

leveret 🐇

@krakraxt

2 days ago

แม่แฟนบอกว่า “ถ้าเลิกกับลูกชายฉันจะให้เงิน 1 ล้านเยน” “ห๊ะ?” “ได้เงินล้านเลยหรอ” ฉันเผลอพูดเสียงในหัวออกมา แม่เขาไม่ขยับคิ้วเลยสักนิด เรานั่งที่โต๊ะมุมข้างในสุดของร้านกาแฟ บนโต๊ะมีซองหนาๆ วางอยู่ ข้างๆนั้น มีกระดาษหนึ่งแผ่น มันคือสัญญา “เขียนชื่อตรงนี้แล้วเอาซองกลับไปได้เลย” “เคยเห็นแต่ในละคร” “แต่ในชีวิตจริงก็มีแฮะ” เราคบกันมา 2 ปีแล้ว บ้านแฟนทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง แม่เขาเป็นประธานบริษัท นี่เป็นครั้งแรกที่แม่เขาเรียกฉันมาคุยสองคน ฉันหยิบสัญญาขึ้นมาอ่าน อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ อ่านสองรอบ 1) ต้องยุติความสัมพันธ์กับลูกชาย 2) ต้องติดต่อเขาภายในวันนี้ 3) หากปฏิบัติตาม จะจ่ายเงินให้ 1 ล้านเยน มีแค่นั้น “ฉันจะเซ็น” คิ้วแม่เขาขยับเป็นครั้งแรก “จริงเหรอ?” “ล้านนึงมันเยอะนะ” ฉันเซ็นชื่อในสัญญา แล้วส่งไลน์หาแฟนทันที “เลิกกันเถอะ” ขึ้นอ่านทันทีเลย ฉันหันหน้าจอให้แม่เขาดู “เลิกกันแล้วนะคะ” แม่เขาดูตกใจเล็กน้อย แล้วดันซองมาให้ฉัน “คิดว่าจะต่อรองมากกว่านี้” “ไม่มีเหตุผลให้ต่อรองนี่คะ” ฉันใส่ซองเข้ากระเป๋า ตอนนั้นโทรศัพท์ดัง เป็นสายจากเขา ฉันเปิดลำโพงรับ “หมายความว่ายังไง” “เราเลิกกันแล้วหรอ” “หมายความว่ายังไง?” “ฉันได้เงินล้านมา” ปลายสายเงียบไป “งั้น... คบกันอีกครั้งดีไหม” “ได้เลย” ฉันวางสาย แม่เขาก็ชะงักไป “เดี๋ยวก่อนนะ” “คะ” “เมื่อกี้มันคืออะไร” “เรากลับมาคบกันใหม่แล้วค่ะ” ฉันวางหนังสือสัญญาลงตรงหน้าแม่ “ในสัญญามีแค่ เลิกกัน ใช่ไหมคะ” “ใช่ มีเขียนไว้” “แต่ไม่ได้เขียนว่า ‘ห้ามกลับมาคบกันใหม่’ นะคะ” ร้านกาแฟเงียบกริบ คุณลุงโต๊ะข้างๆ เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ขึ้นมามอง แม่ของเขาอ่านสัญญาอยู่นาน แล้วจู่ๆก็หัวเราะออกมา หัวเราะเสียงดัง พนักงานในร้านตกใจจนมองมา “เธออ่านสัญญาละเอียดมากจริงๆนะ” “เพราะงานที่ฉันทำต้องอ่านทุกวันค่ะ” ฉันทำงานเป็นคนดูแลสัญญาที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ แม่เขาหัวเราะพลางปาดน้ำตาที่หางตา “บริษัทฉันน่ะ” “คะ” “เดือนที่แล้วเสียเงิน 8 ล้านจากช่องโหว่ในสัญญาผู้รับเหมา” “8 ล้านเลยเหรอคะ” “ไม่มีใครอ่านจนจบเลยสักคน” แม่เขาเคาะซองเงินด้วยนิ้ว “เอาล้านนึงไปเถอะ” “ได้เหรอคะ” “คิดซะว่าเป็นค่าเรียน” จากนั้นแม่ก็พูดอย่างจริงจังว่า “ถ้าแต่งงานกับลูกชายฉันแล้ว ช่วยดูสัญญาทั้งหมดของบริษัทให้หน่อยได้ไหม?” “คิดค่าบริการเพิ่มนะคะ” แม่เขาหัวเราะอีกครั้ง เงินล้านนั้นกลายเป็นค่าใช้จ่ายในงานแต่งครึ่งปีต่อมา วันที่แต่งงาน แม่ก็ให้ซองมาใหม่ ข้างในมีสัญญาฉบับใหม่ 1) ถ้าหย่ากับลูกชาย ต้องคืนเงิน 1 ล้านเยน ฉันอ่านจนจบ ด้านหลังมีอีกหนึ่งบรรทัด 2) ถ้าแต่งงานใหม่อีกรอบ ไม่ต้องคืนเงิน

17K

Fsharpmajor1 retweeted

goodday, LARA✨ @M0M0N64

2 days ago

ร้านก็ชัดเจนดีนะคะ (อีคนที่มาต่อคิวแรก ๆ รีบ ๆ จดเมนูไม่ได้หรอ😭) ท้ายที่สุดมันอร่อยพอให้รอขนาดนั้นเลยหรือเปล่า หรือมันเป็นกระแสเฉย ๆ เพราะแม่ค้าก็เขียนเตือนแล้ว ”โปรดอย่าคาดหวังกับรีวิวจนมากเกินไป“ แต่เราคงไม่ไปนะ ไม่ชอบรออะไรขนาดนั้นอะ

M0M0N64's tweet photo. ร้านก็ชัดเจนดีนะคะ (อีคนที่มาต่อคิวแรก ๆ รีบ ๆ จดเมนูไม่ได้หรอ😭)

ท้ายที่สุดมันอร่อยพอให้รอขนาดนั้นเลยหรือเปล่า หรือมันเป็นกระแสเฉย ๆ เพราะแม่ค้าก็เขียนเตือนแล้ว ”โปรดอย่าคาดหวังกับรีวิวจนมากเกินไป“

แต่เราคงไม่ไปนะ ไม่ชอบรออะไรขนาดนั้นอะ https://t.co/oFqdhechoC

268

680K

Fsharpmajor1 retweeted

sadpixie ✦

@kendallsz65493

3 days ago

10 ประตูสู่ความสำเร็จของแอนดี้ ( ชอบมาก ) - แปรงฟัน ให้เหมือนกับหมอฟันยืนดูอยู่ - อาบน้ำ ให้เหมือนล้างเรื่องแย่ๆของเมื่อวานออกไป - แต่งตัวให้เหมือนมีช่างภาพมารอถ่ายรูปอยู่หน้าบ้าน - ทำงานให้เหมือนสักวันลูกคุณจะภูมิใจในสิ่งที่คุณสร้างมา - ออกกำลังกายให้เหมือนคนที่คุณแอบชอบกำลังมองอยู่ - อ่านหนังสือให้เหมือนคำตอบที่คุณตามหาอยู่หน้าถัดไป - เป็นผู้นำ ให้เหมือนสักวันผู้คนจะจดจำเรื่องราวของคุณ - พูด ให้เหมือนทุกคำที่พูดออกไปจะถูกจดจำ - เดินขึ้นบรรไดแทนขึ้นลิฟต์ให้เหมือนลิฟต์เสีย - ไปหา พ่อแม่ และคนที่คุณรักบ่อยๆ เพราะทุกเวลามีค่า Cr : FB andysapol ค้นหาเวอร์ชั้นที่ดีที่สุดของตัวเองกัน 💗

156K

Fsharpmajor1 retweeted

นับหนึ่งจะเริ่มใหม่

@im_sernz

3 days ago

ทำไม WhatsApp ถึงเป็นที่นิยมมากสุดเลยอะ

Fsharpmajor1 retweeted

Foxeryrose 🌹

@foxeryrose

7 days ago

จากใจคนเป็นสิวซ้ำซากมา 5 ปี ใช้ตัวนี้อาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง ทาแค่กลางคืนตามด้วยมอยซ์ จบเลย!! สิวอุดตันหลุด หน้าเนียน สิวไม่ขึ้น รูขุมขนละเอียด ผิวเนียนขึ้น ชอบมากกก รอยดำจางไว ยิ่งใช้พวกสิวอุดตันไม่ขึ้นแล้ว แต่งหน้าง่ายขึ้นด้วย ดีมากก ดีแบบอยากกราบสักร้อยรอบ ขวด 3 ร้อย แต่ทำถึงเกิน!!!

240

168

155

49K

Fsharpmajor1 retweeted

คุณไม่ใช่คูณ▝

@_kunnn0290

7 days ago

ผู้ชายใน กกน. แบรนด์ไรกัน? … ขอราคาเข้าถึงง่ายหน่อย 🫣

127

258

433

242K

Fsharpmajor1 retweeted

วัวทุกภาคส่วน @ppppcuddle

7 days ago

ว่าที่กระทู้ทรงคุณค่าแน่นอน

163K

Fsharpmajor1 retweeted

mmxhoha.hl

@surwayy_max

7 days ago

ขอ 1 วิธีประหยัดเงินที่ใช้ได้จริงในชีวิตประจำวันของทุกคนหน่อยครับเผื่อจะนำไปใช้บ้าง 😊

124

71K

Fsharpmajor1 retweeted

𝙁𝙊𝙍𝙁𝙊𝙉 𝙫𝙚𝙧. 𝙋𝙚𝙤𝙣𝙮 🪸🐟✨

@forfon15

7 days ago

คลิปนี้ของช่อง money buffalo ดีมากอ่ะ อธิบายเข้าใจง่าย ใครอยากเริ่มต้นวางแผนการลงทุนลองไปฟังคลิปนี้ดู เริ่มจากเงิน 2,000 บาท สอนการลงทุนหุ้น อธิบายประเภทหุ้น สอนคำนวณ เหมาะกับคนเริ่มต้นมากๆ

forfon15's tweet photo. คลิปนี้ของช่อง money buffalo ดีมากอ่ะ อธิบายเข้าใจง่าย ใครอยากเริ่มต้นวางแผนการลงทุนลองไปฟังคลิปนี้ดู เริ่มจากเงิน 2,000 บาท สอนการลงทุนหุ้น อธิบายประเภทหุ้น สอนคำนวณ เหมาะกับคนเริ่มต้นมากๆ https://t.co/VmhvIVag6Q

10K

251K

Fsharpmajor1 retweeted

liyou

@bbbumbbbu

8 days ago

LockScreenWallpaperในแอปTrace คือเริ่ดจริง👀 ดูปฎิทินได้แบบเก๋สุด จะจดงานหรือจดวันสำคัญต่างๆมันจะเด้งมาหน้าLockนี้เลยทำให้ดูง่ายขึ้นมาก ไม่ต้องกดเข้าแอปที่สำคัญใช้ฟรีได้น้า👏🏻 แปะวิธีทำในเมนชั่นนะคะ

bbbumbbbu's tweet photo. LockScreenWallpaperในแอปTrace คือเริ่ดจริง👀 ดูปฎิทินได้แบบเก๋สุด จะจดงานหรือจดวันสำคัญต่างๆมันจะเด้งมาหน้าLockนี้เลยทำให้ดูง่ายขึ้นมาก ไม่ต้องกดเข้าแอปที่สำคัญใช้ฟรีได้น้า👏🏻

แปะวิธีทำในเมนชั่นนะคะ https://t.co/sJ8GQJC9pQ

105K

Fsharpmajor1 retweeted

P'HOME

@homelander168

8 days ago

ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น” ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ” ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน” ผมก็ลด อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ” สุดท้ายผมปิดเลยครับ แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย วันถัดมามาอีกหกคน พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า “เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร” ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย” ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน” ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่” ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม ผมเริ่มคุ้น ๆ เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ” ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้ ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม” ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า “งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้” ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น” แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง” ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม ไม่ได้เปิดหรอกครับ เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ” ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม” ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕ เรื่องมันมีอยู่ว่า... เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

151

16K

Fsharpmajor1 retweeted

0xQuarkᵏᵏᵍ

@0xQuark

9 days ago

ใช้วิธีนี้แล้วไม่เคยลืมของอีกเลย เราใช้แอป Reminder เรียก Template สำหรับของที่ต้องจัดเอาไว้ แล้วมาติ๊ก ๆ ทีละรายการดูว่ามีอะไรลืมบ้าง ทำเสร็จก็ลบทิ้ง พอจะจัดของทริปใหม่ก็เรียก Template ใหม่

359

295

172

17K

labubulababa

@Fsharpmajor1

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users