İKLİM KANUNU NEDİR BİLMİYOR MUSUN?
Karbon ayak izi adı altında;
-Evinize
-Arabanıza
-Banka hesaplarınıza
-Çocuklarınıza
-Gidanıza
-İçme suyunuza
-Ayda bir kere banyo yapmak için Banyo suyunuza el konulduğunda, evinde saksı da çiçek yetiştirmenin yasaklandığın da ANLAYACAKSINIZ
PKK ve APO’cu DEM, AKP ve MHP'lilerin dikkatine!…
Bahçeli! Özellikle de senin dikkatine!
“Yıl 1987 Gatadan 1987/5 siciliyle mezun oldum. Tayin yerimizi kura ile çektik, elime tüküreyim, bi çektim Erzincan. "aileme çok uzak" diye haritaya bakıp bakıp höykürerek ağlıyorum. Bi baktım Nevin yanımda, o da ağlıyor. Nevin de Erzincan’ı çekmiş. Neyse ki en samimi arkadaşımla gidiyorum diye hafiften teselli buldum.
Biz Nevin’le el ele tutuşup gittik. İkimiz de yeni nişanlanmıştık. Nevinin nişanlısı Mehmet, öğretmen ve Ankara’da, benim nişanlım Murat üsteğmen, o da Ankara’da. Yolda plan yapıyoruz; Erzincan Asker Hastanesine katılış yaparız, en fazla 15 gün sonra dönüp düğün yapar Eş tayininde en fazla 1 ay içinde Ankara’ya döneriz.
Erzincan Asker Hastanesi 200 yataklı ufak, iş de azdır, en azından GATA gibi olmaz diyoruz.
Erzincan’a indik herkes bize yeni gelen hemşireler filan diyor valizi taşıyor, çok mutlular...
Neyse, başta bizi inanılmaz coşkuyla karşıladılar. Biz de nasıl seviniyoruz herkes çok cana yakın diye.
Meğer hastanede 6 hemşire varmış bizimle birlikte 8 olmuşuz. Ee olsun iş çok az ki bu kadar hemşire var diye iyimser olmaya çalışıyoruz.
Baş tabip bize "hastanenin üst katında hemşireler kalır, mutfak var istediğinizi pişirebilirsiniz ama çarşıya giderken benden izin alacaksınız, size araç tahsis edeceğim" dedi . Amanın biz bi sevindik özel araçla filan gezecegiz diye. Ertesi gün mesai bitince gidip alış veriş yapmamız lazım. Bizim ‘özel araç’ geldi. Arkası branda askerî jeep. Arkada iki koruma ellerinde G3, Nevin’le öne bindik hoplaya zıplaya alış veriş yapıp döndük. Yine iyimseriz, yine gülüyoruz filan. Akşam yatma vakti kıdemli hemşire abla bize dedi ki" üniformalarınızı yatağın ayak ucunda giymeye hazır bulundurun.
Acil durumda hızla giyinip acile ve ameliyathaneye gitmek gerekebilir". Ne sıklıkta acil durum olabilirdi ki?
Uykuya geçtik geçmedik kapı gümbür gümbür vuruldu. Nöbetçi subay bağırmaya başladı.
"Pülümür Karakolu vuruldu"
Fırlayıp giyindik, asansör filan beklemeden koşarak indik. Ambulanslar gelmeye başladı. Biz yaralıları indirdirip müdahale edeceğiz.
Bir yüzbaşı jeepten atlayıp kucağıma bir şey tutuşturdu; “şunu tut ve sahibini bul" diye verdigi şeye önce dört elle sarıldım. O kadar panik içindeyim ki algılayamadım önce, bana ne verdi, sahibi kim? Galiba aşırı terliyorum, tüm göğsüm ıslandı diye düşündüm.
Tuttuğum şeye baktım. Kalçaya yakın hizadan kopmuş bir bacak.
Sonrasını hatırlamıyorum kısa süreliğine bayılmışım.
Kendime geldiğimde yerdeyim ve hala kopmuş bacaga sıkı sıkıya sarılmışım. Göğsüm ter degil kan içindeydi.
O gece biz 30 şehit verdik!Ambulansta gelen Mehmetciklerden sadece bir yaralı çıktı. Diğerleri zaten olay anında şehit olmuşlardı.
2 gün sonra, gece 4 gibi bağırışlar,
"Alp karakolu basıldı"
Ve bu böyle devam etti. Biz aylarca bırakın gidip düğün yapmayı çarşıya yiyecek bile almaya gidemedik.
Ben ve benim tüm meslektaşlarımın böyle binlerce, anı diyemeyeceğim çünkü anılar güzeldir, travması var.
Yıllarca böyle çalıştık, sonra sanki normal insanlarmış gibi akşamları evimize gidip yemek pişirdik çocuklarımıza anne babalık yapmaya çalıştık. Benim çocuklarım ne zaman düşüp bir yerini incitse normal bir anne gibi üzülemedim. Çünkü biz başka annelerin öpmeye kıyamadığı evlatlarının kollarını bacaklarını topladık. Unutamıyorum. Bazılarının üzerinden kanlı aile fotoğrafları çıkardı. Bugün bile ben o fotoğrafları hatırlıyorum.
Bazen o kadar çok ağlardık ki bizim göz yaşlarımız Onların kanıyla karışırdı. Yıllarca eşim beni uykumdan uyandırırdı. “Zeyno uyan kabus görüyorsun sürekli çığlık atıyorsun ne gördün?" diye sorardı. Hep kopmuş kollar, parçalanmış kafalar, üzerime bulaşan beyin parçaları"
Ben bana bu dünyada cehennemi yaşatan hic kimseyi affetmiyorum. Kimseyle de barışmıyorum.”
Zeynep Uğur Cincioğlu.
1914’te İngiltere, parasını ödediğimiz Sultan Osman ve Reşadiye dretnotlarına el koydu. Ardından İngiliz donanmasından kaçan Alman Goeben (Yavuz) ve Breslau, 10 Ağustos’ta Çanakkale Boğazı’na geldi. Türk bayrağı çekildi, isimleri Yavuz ve Midilli oldu. Millet sevindi. Ancak gemilerin Alman mürettebatı ve komuta etkisi devam etti. Atatürk yıllar sonra bu gemi için Türk bayraklı Alman gemisi diyecekti.
29 Ekim 1914’te bu gemilerin de katıldığı Osmanlı filosu Rus limanlarını bombaladı. Osmanlı İmparatorluğu kendisini Birinci Dünya Savaşı’nın içinde buldu. Bedeli bir imparatorluğun tasfiyesi oldu.
Aradan 112 yıl geçti. Şimdi yeni bir F-35 güzellemesi sahneleniyor.
Türk sosyal medyasında, ABD makamlarının erişimine açık askerî ortamlarda çekildiği anlaşılan F-35 fotoğrafları dolaşıma sokuluyor. Verilmek istenen mesaj açıkça uçaklar hazır taviz vermeye devam edin.
Diğer yandan İsrail’in itirazları öne çıkarılıyor. Yarın teslimat gerçekleşirse bunun İsrail’e rağmen başarıldığı anlatılacak.
Peki gerçek ne? İsrail’in itirazları gerçektir. Ancak ABD’nin İsrail’in bölgesel askerî üstünlüğünü koruma politikası da gerçektir. Washington’ın Türkiye’ye hangi şartlarla, hangi yazılım ve lojistik bağımlılıklarla F-35 vereceği asıl tartışılması gereken konudur.
Uçağın gövdesine Türk bayrağı çizmek, onun bütün harekât kabiliyetleri üzerinde karar bağımsızlığı kurmak demek değildir.
1914’te de Goeben(Yavuz’un) hangi bayrağı çektiği değil stratejik kararların kimin etkisi altında alındığıydı. Bugün de mesele yalnızca F-35’in Türkiye’ye teslim edilmesi değildir.
F-35 için harcanacak kaynakların millî muharip uçağımız KAAN’ın geleceğine etkisi de sorgulanmalıdır.
Büyük güçlerin sunduğu silah sistemlerinde ödenecek bedel satın alma fiyatında değil, yarattıkları stratejik bağımlılıkta gizlidir.
Türkiye’nin ihtiyacı yeni bir Goeben heyecanı değil, kendi hava gücünün geleceğine kendisinin hükmetmesidir.
Mavi Vatan’ın göklerinde de esas olan millî egemenlik ve stratejik bağımsızlıktır.
Sistemsizliğin içinde kendi sistemleri(!) ile yapılanlar hiçbir makyaja gerek duymuyor
@yavlogan yazısı herk kesim için geçerli...
https://t.co/zxGZSLrWMz
Masal gibi…
1) Manisa’da inek sütü ve peynir üreten bir şirket, hisse değeri 35 TL’den halka arz ediliyor. Tabii ki SPK iziniyle.
2) Tahtanın üstünde yüksek yerlerle bağlantıları olan bir manipülatör oturuyor, (tahta; yani hisse, manipülatör; fon şirketleri vb)
Kağıdı çeşitli manipülasyonlarla yukarı doğru sürüyorlar. Yani hisse değerini (şirket sahibinin de bilgisi dahilinde) hileyle yükseltiyorlar.
Fiyat 300 TL’ye çıkıyor. Bu fiyata erişmişken şirket sahipleri faaliyeti durdurma kararı alıyor. Üretim makinalarını ve inekleri satıyorlar.
3) Peki sonra; hisse 300 TL’den geriliyor mu?
Hayır.
Tam tersi 2.700 TL’ye çıkıyor!!
Anlaşma şöyle; 3 kuruşunu kısa vadede 12 kuruş yapmak isteyen küçük yatırımcıya haber yayılıyor; hisse 35’den 900’e, 1.000’e gidecek diye...
Bu arada kademe kademe mesela 50’den aldırılan büyük adamlara, 500’den sattırılıyor. Aradaki kar yarı yarıya büyük adamlarla manipülatör arasında paylaşılıyor. 500’den küçük yatırımcıya aldırılıyor, 5.000’e gidecek diye…
Bir yerde, uygun yerde, saadet zincirini bir kopartıyorlar… Hisse taban, taban dibe vuruyor…
Peki, bıraktım yeni yatırımı, karlılık artışını, pazar ve hacim genişlemesini, faaliyeti durmuş bir hissenin değeri uçarken Borsa gözetimi, SPK denetimi ne yapıyor? Kurumlar uyuyor mu, yoksa biliyor ama susarak herkes kendi çapında ve meşrebinde kara ortak mı oluyordu?..
Dedim ya büyük adamlar diye.
Aklıma, Hakan Atilla ile İzmir’de yaptığımız sohbet geldi; Borsa İstanbul Genel Müdürlüğünden niye istifa ettiğini anlatmıştı.
30 Ağustos Zafer Bayramı kutlu olsun 🇹🇷
Bu videoda göreceğiniz her şey, dağlar, süngüler, bayrak, Atatürk'ün yüzü, 110.476 parlayan noktayla çizildi. Her nokta, MSB kayıtlarındaki gerçek bir şehitin bilgilerini içeriyor.
Biraz uzun oldu biliyorum ama izlerseniz sevinirim.
“Millet” Ne Diyor?
1919 yılı, Türk milletinin “ulus” olabilmek adına vereceği mücadelenin dönüm noktası olmuştur. Bu ruh, üstünden bir asırdan fazla geçmiş olsa dahi, asla eksilmemiş; yeniden sessiz bir şekilde köşeden izleyerek doğruyla yanlışı Türk’ün gözleri önüne sermek için beklemiştir. Dört bir yandan kıskaca aldıklarını zannettikleri Türk’ün yurdu, aynı 1919 yılında olduğu gibi, kazanacakları mücadelenin zamanını gözlemektedir. İhanet ve suç işlemekten gözleri dönmüş dahili ve harici bedhahlar, Türk’ün azmini ve taşan sabrının sonuçlarını unutmuş durumdadırlar.
Demokrasi olarak nitelendirdiğimiz ve sadece birkaç yılda bir kurulan sandıklarla akla gelen bu sisteme olan inanç giderek azalmaktadır. Takım değiştirir gibi aldıkları oyları satanlardan, liyakatten uzak atamalara kadar birçok alanda mevcut bürokratik ve diplomatik yapı adeta tıkanma noktasına gelip işlevini yitirmiştir. Yaratılan bu yeni sistemden aldıkları güç ile siyasiler, çıkan tüm aykırı seslere rağmen, milletin kabul etmediklerini kabul görüyormuşçasına yinelemekte ve beyinleri umutsuzlukla uyuşturmaktadırlar. Her şeye rağmen umutsuzluğa kapılacak bir durumun olmadığını haykırmak ve 1919 ruhunu hatırlamak zorundayız.
4 Eylül 1919'da Sivas'ta bir okulun sınıfında otuz küsur adam toplandı. Yollar güvensizdi; kimi at sırtında, kimi arabayla, kimi kimliğini gizleyerek gelmişti. İstanbul Hükümeti durumdan bir hayli rahatsızdı. Kongre daha başlamadan, Elazığ Valisi Ali Galip'in salonu basıp katılanları tutuklama hazırlığı yaptığı öğrenilmişti. Bu adamların ellerinde ne para vardı, ne ordu, ne de kendilerine bu yetkiyi veren bir kanun.
Bir hafta yürütülen konuşmalar sonunda ellerinde şunlar vardı: Yurdun dört bir yanına dağılmış onlarca yerel cemiyeti tek çatı altında toplayan bir tüzük, köylerden vilayet merkezlerine kadar uzanan bir teşkilat şeması, bu teşkilatı yürütecek bir heyet ve aldıkları kararları millete duyuracak bir gazete.
1919’un bize bıraktığı miras sanılanın çok ötesinde; akla, kayda ve yolu belirlemeye dayalı bir felsefenin pratiğe aktarılmasıdır. Kahramanlığa atılmadan önce kayıt tutmak, kılıcı ve tüfeği kuşanmadan önce karar defterini ve yol haritasını oluşturmak, daha savaşa başlamadan barışın tesisinin olasılığını hesaplamaktır. Kurtuluş Savaşı’nı anlamak istiyorsak cephede doğrultulan namludan ve çekilen süngüden önce Sivas’taki o sınıfa bakmalıyız. Kılıcı, süngüyü ve tüfeği oraya taşıyan akıl o sınıfta alınan kararlar ışığında kuruldu.
Mütarekeden sonra Anadolu'da kurulan Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri, merkezi bir plandan doğmadı. Trabzon'da, Erzurum'da, İzmir'de, Trakya'da birbirinden habersiz insanlar aynı anda benzer şeyler yapmaya başladılar: Toplandılar, tutanak tuttular, temsilci seçtiler, komşu vilayete telgraf çektiler. Silaha sarılmadan önce Türk milletinin yaptığı buydu: Yol haritası çıkarmak için şartları sağlamak. Damat Ferit ise birbirinden bağımsız ilerleyen bu dağınık girişimleri "saman ateşi" diye küçümsüyordu.
Amasya Genelgesi ile bu ateşlerin bir araya getirilmesi kararlaştırıldı. Önce Temmuz ayında Erzurum'da toplanıldı. Orada kurulan Heyet-i Temsiliye yalnızca Doğu Anadolu'yu temsil ediyordu. Sonrasında Eylül ayındaki Sivas Kongresi’nde ise nizamnamedeki tek bir ibare değiştirildi: "Heyet-i Temsiliye Şarkî Anadolu'nun heyet-i umumiyesini temsil eder" cümlesindeki "Şarkî Anadolu" silinip yerine "vatan" yazıldı.
Bu değişikliği küçümsemeyin. Tek bir kelimeyle bölgesel bir direniş ulusal bir harekete dönüştü. Ve bu, bir savaş meydanında değil, bir toplantı salonunda, usulüne uygun bir oylamayla oldu.
Sivas Kongresi Beyannamesi’nin 9. maddesinde geçen karar, günümüze ışık tutması gereken ulusal bilincin esasını yansıtmaktadır: "Vatan ve Milletimizin uğradığı işkence ve elemlerle ve tamamen aynı amaç ve niyetle millî vicdandan doğan millî ve vatanî derneklerin birleşmesinden meydana gelen bütün toplum bu kere (Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti) unvanıyla adlandırılmıştır. Bu dernek, her türlü particilik akımlarından ve kişisel ihtiraslardan tamamıyla uzak ve arınmıştır."
Yüz yıl öncesinde, hiçbir yetkisi olmayan otuz küsur kişi, bugünün kurumlarının çoğunun altına imza atmakta zorlanacağı bir cümleyi tüzüğüne yazmış. Bu kararın da kağıt üstünde kalmadığını biliyoruz. Kongre biter bitmez Heyet-i Temsiliye yürütme yetkisini kullanmaya başladı: Ali Fuat Paşa'yı Batı Anadolu Kuvâ-yi Milliye komutanlığına tayin etti. Padişaha çekilen telgraflar Damat Ferit tarafından engellenince, 12 Eylül sabahı Anadolu'daki bütün telgrafhanelere talimat verildi ve İstanbul ile her türlü resmi haberleşme kesildi. On sekiz gün sonra, 30 Eylül’de, Damat Ferit istifa etti ve yerine Ali Rıza Paşa kabinesi kuruldu. Böylelikle bir hükümet, silah kullanılmadan, sadece haberleşme ağının kimin elinde olduğu gösterilerek düşürüldü. Aynı günlerde Sivas'ta İrade-i Milliye gazetesi çıkmaya başladı ve alınan kararların millete duyurulması sağlandı.
İşte 1919 ruhu budur. Yedi düvele diz çöktüren şey her Türk'ün sadece asker doğması değildir: Birlikte karar alıp o karara sadık kalabilmeyi öğrenmiş olmasıdır. Çünkü kurultay ruhu, kılıçtan önce gelir.
Günümüzde herkes bir kurtarıcı beklemektedir. Bu bekleyiş ise eldeki liderlere bağlanan umutlarla bir kandırılma sarmalının hayal kırıklıklarıyla bezenerek sandıktan sandığa yeni sahte kurtarıcılara bel bağlanmasını getirmektedir.
Kurtarıcı beklemek asla masum sayılabilecek bir alışkanlık değildir: Bedeli büyüktür. Beklerken kendi karar alma araçlarımızı kullanmayı bırakırız. Kullanılmayan araç ise paslanır. Bir süre sonra elimizde sadece paslı araçlar değil, onları kullanma alışkanlığını yitirmiş bir toplum kalır.
Bugün siyaset kurumuna duyulan güvenin azalması bir teşhis değil, bir semptomdur. Asıl mesele daha derinde yatmaktadır: İnsanların bir araya gelip karar alabildiği ara kurumlar zayıflatılmakta ve hatta tasfiye edilmektedir. Mahalle, oda, sendika, dernek, üniversite kurulu, kooperatif ve benzeri oluşumlar giderek zayıflatılırken, dört beş yılda bir kurulan sandıktan gelecek hakkında olumlu bekleyişlerde bulunmak saflıktır. Sandık, bu ara kurumlarda olgunlaşan iradenin sayıldığı yerdir; esas iradenin oluştuğu yer değil. Ara kurumlar boşaldığında sandık da bir tercih değil, bir tasnif aracına dönüşür.
Bir ara kurumun ne işe yaradığını anlamak adına ne öğrettiğine bakmamız gerekmektedir. Ara kurumlar, insanlara birbirini tanımayı öğreterek organik toplum yapısının oluşmasına ve güçlenmesine yardımcı olur. Böylelikle ortak sorunlar adlandırılabilir ve çözüm odaklı adımlar atılabilir. İtiraz etmek ve itiraza cevap verebilme kültürü öğrenilir. En önemlisi, bir kararın nasıl alındığını ve alındıktan sonra ne olduğunu öğretir. Bunlar okullarda pek de gösterilmeyen, ancak hayatın pratiklerinde öğrenilen derslerdir. Bir toplum bunları bir kuşak boyunca alıp pekiştirmezse, ertesi kuşakta ortaya çıkan şey kötü niyetli insanlar değildir; sadece nasıl bir araya gelineceğini bilmeyen yığınlardır. Asıl tehlike de burada yatmaktadır. Kötü niyetten farklı olarak bu durum kimseyi suçlamaya imkan bırakmayan, uyuşmuş kitlelerin oluşmasına sebep olur.
Demokrasi ve sandık olgularının bu şekilde kullanılması yalnız bize özgü değildir. Dünyanın dört bir yanındaki devletler, demokrasi kavramının içini boşaltıyor; yönetimler halka danışmadan yönetmenin daha "verimli" olduğuna kanaat getiriyor.
Bunun sonucunda ise anayasanın tanıdığı hak ve özgürlüklerin sorumluluğunu yerine getirmesine müsaade edilmeyen bir ulus yapısı bu yeni düzende “makul” olarak görülen yeni norm olmuştur. Günlük dertlere sıkıştırılan insan, yarını düşünmekten vazgeçer. Vazgeçtiği anda da adına konuşulmaya başlanır. Yine de biçimin korunduğu yerde umut da her daim vardır. Kapı hâlâ oradadır, sadece kimse açmaya cesaret edememektedir.
Günümüzün şartlarını 1919’dan farklı değerlendirenler kısmi olarak haklı olsa da yanıldıkları yerler vardır. 1919 şartlarında işgalin, düşmanın ve çözümün somut olduğunu düşünmek büyük bir hatadır.
Bunun nedenlerinden ilki, o dönem toplananlar işgale ve düşmana karşı daha bölgesel çözüm arayışları içerisindeydi ve izlenecek yol Sivas Kongresi’ne kadar netleşmemişti. Manda ve himayenin kabulü hala bir tartışma konusuydu. Netlik, örgütlenmenin ön koşulu değil; istişareler sonunda ortaya çıkan üründü. Kongrelerde toplananlar ne yapacaklarını bildikleri için bir araya gelmediler; bir araya gelip tartışabildikleri için ne yapacaklarını buldular. Bugün de yapılması gereken budur.
İkinci ve daha önemli olan neden ise o dönem yapılanların fiilen suç teşkil etmesiydi. İzinsiz kongre ve teşkilatlanmalar, hükümet emirlerine ve yakalama kararlarına karşı gelmek fiili suç unsurlarıydı. Günümüzde ise dernek kurmak, dilekçe vermek ve toplanma gibi fiiller Türkiye Cumhuriyeti Anayasası tarafından güvence altına alınmıştır.
Fark, imkanda değil; bir araya gelebilme ve kurultay ruhuna uygun hareket edebilmektedir.
Peki, millet ne diyor?
“Millet”, adına konuşanların iddia ettiğini demiyor. Bunu hepimiz biliyoruz. Lakin işin zor tarafı şu: Millet, kendi adına konuşacak bir yer bulamadığında hiçbir şey de diyemiyor. Ses, sandıktan sandığa uzanan o dört beş yıllık sessizlikte kayboluyor. Susan bir milletin rıza gösterdiği sanılır; oysa yalnızca duyulmamaktadır.
1919'da milletin sesi meydanlardan çıkmadı. Tutanaklardan çıktı. Toplanan, konuşan, oylayan ve kararını yazan insanlardan çıktı. Amasya Genelgesi'nin o meşhur cümlesi de tam olarak bunu söylemektedir: "Milletin istiklalini, yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır." Cümlede bir kişi yok. Azim var, karar var, millet var.
Bu yüzden bu yazı kimseyi meydana çağırmıyor. Çağırdığı yer çok daha sıradan: Üyesi olduğunuz meslek odasının genel kurulu, mezun olduğunuz okulun derneği, oturduğunuz binanın toplantısı, çocuğunuzun okulundaki veli birliği, çalıştığınız iş kolundaki oluşum. Bu ay bunlardan birine gidin. Söz alın. Bir öneri getirin. Getirdiğiniz önerinin tutanağa geçtiğinden emin olun.
Anayasanın güvence altına aldığı haklar kullanılmadıkça kâğıt üzerinde kalır, kullanıldıkça kurum olur. Kurultay ruhu dediğimiz şey de olağanüstü bir hâl değil; bu olağan işlerin sürekliliğidir.
Atalarımızın da başlarken elinde bundan fazlası yoktu: Bir sınıf, otuz küsur kişi ve tutmaya karar verdikleri bir defter.
1919 ruhu dirilmeyi değil, hayata geçirilmeyi bekliyor.
@Sadik0707 5N1K durumunda bana sosyalist/komünist diyorlar. Sorguladığınızda bu şekilde nitelemelerle karşılaşılıyor. Her şeye "tamam efendim" desem sağcı derler ki bunu bir sohbetimde de "evet öyle" diye onayladılar. Yaşamak ve yaşatmak arasındaki inci çizgi
@cagdasbayraktar Milli takım futbolcuları "kolay lokma" diye küçümsedikleri takıma yenildiler. Kendinizi motive edeceğinize karşı takımı "sözlerinizle" motive ettiniz. Tebrikler
Batılı namuslu bir bilim adamı Justin Mccarthy çıkıyor ve dile getiriyor ölüm ve sürgün kitabında, tarihin bu en büyük insanlık trajedisini...
Balkanlar'da Türkler insanlık tarihinin en ağır katliamına uğradı diyor!
Milyonlardan bahsediyor!
Biliyor musunuz?
Anılarına bıraktık anıtı bir taş diktik mi?
Bir zamanlar onlar da sizin gibi mutlu bir yaşam sürüyorlardı.
Ve Osmanlı'nın son döneminde, iyi yönetilemeyişin sonucu büyük bir soykırıma uğradılar!
Ve çoğumuz, bir asırdan biraz fazla süre önce yaşanan bu büyük acıları bilmiyoruz bile...
En azından şimdi izleyiniz ve PAYLAŞINIZ lütfen!
Ve dua ediniz o canlarımız için!
Bu forma, unutulmayan zaferlerden, gelip geçmeyenlerden, modadan, yağmurluktan, vazgeçilmez bir tutkudan, Fenerbahçe ruhundan yapıldı.
Yeni sezon adidas x Fenerbahçe forması, Fenerbahçe'nin 120 yılından yapıldı.
#BuFormaFenerbahçedenYapıldı
@eminsirin12 Hukuk ve demokrasiye güven duyan varsa hala, bu kendi çıkar ilişkileri nezdindedir diye düşünüyorum.Bu karar neden şimdi verildi?Valiler, hükümet memuru olmuşken, Valiliğin "düşman" addedilen bir muhalefet partisine karşı verilen kararın uygulanmasında nasıl böyle etkin olabildi?
@medreyata Bu sistemden memnun değilim, ama KK'la da oy vermiyorum. Hepsi bu sistemin içinde oyununu oynuyor. Sistemi düzeltecek bilinçte kimse de yok...
@Sadik0707 Huzur İslam'da ifadesi bunu kullananlar için geçerli. Bilinçli, idrakli bir toplum olsaydık bu ikiyüzlülüğe kanmazdık. Din kullanılması çok kolay bir olgu."Huzur" aldıkları HUZUR HAKLARI ile elde ettikleridir. Yani "masa" ve "kasa"
@Sadik0707 İslamın yayılması ile alakası yok ki "biat" etmemenin. Biat, kişilerin hükümranlığı için yapılır. Biat etmeyene zulm edenin eleştirilmesi daha doğru. Bu zulmü kim, ne zaman, nerde yapıyorsa YANLIŞ...