این حرکت تأثیرش خیلی بیشتر از بردن پرچم شیروخورشید به ورزشگاهه. خارجیا فرق پرچم شیروخورشید و خرچنگو متوجه نمیشن، اصن نمیفهمن اونی که پرچم شیروخورشید دستشه داره تیم ملا رو تشویق میکنه یا مخالفشه! ولی با دیدن همچین صحنهای توجهاش جلب میشه و اون نوشته رو میخونه و داستانو میفهمه
واقعاً چتونه؟
یه عده صبح تا شب «مرگ بر جمهوری اسلامی» میگن، ولی هنوز چاوشی و رضا صادقی خوانندهی محبوبشونه و فوری میگن: «بابا سیاست رو قاطی هنر نکن!»
رستوران فلان آخوندزاده رو میرن و میگن: «داداش، کبابش محشره، کیفیتش فرق داره!»
برای بیرانوند و تیم ملا غش و ضعف میکنن، بعد میگن: «فوتبال که سیاسی نیست!»
بیوتیبلاگرها و اینفلوئنسرهای خونشور و نونبهنرخروز خور رو فالو میکنن، براشون لایک و ویو میفرستن، بعد میگن: «حالا چیزی نگفته که»
این دیگه تناقض نیست؛ خودفریبیه.
نمیشه هم از جمهوری اسلامی متنفر بود، هم محصولات فرهنگی، چهرهها، بیزینسها و نمادهای همون سیستم رو پرستید. نمیشه هم فحش رژیم رو داد، هم برای هرکسی که بهش وصل بوده یا ازش نون خورده کف زد.
اگر واقعاً مخالف جمهوری اسلامی هستی، باید یه ردپایی از این مخالفت توی سبک زندگیت هم دیده بشه. وگرنه «مرگ بر جمهوری اسلامی» فقط یه شعار مصرفیه؛ چیزی که میگی تا حس خوبی نسبت به خودت داشته باشی، نه چیزی که بهش پایبند باشی.
ما یادمون نمیره بازیکنای تیم ملی فوتبال ساحلیمون با اینکه درامد بسیار کمتر و غیرقابل مقایسهای با فوتبالیستا داشتن، چشماچشون رو جنایت رژیم نبستن و روی آیندهی ورزشیشون ریسک کردن تا کنار مردمشون وایستن.
امروز بیشتر از همیشه یهودیا رو درک میکنم.
«اقلیت تحت ستم» فقط خودمون و خودشون.
نه عربیم نه مسلم نه مسیحی نه چشمآبی. از هر گوشهی دنیا تازیدن و از رومون رد شدن. از عرب بیابونی تا بیزانسی و مغول. تنها چیزی هم که نگهمون داشته، ریشههامونه.
تلویزیون سراسری ARD آلمان؛
مجری؛ «امروزه این پرچم به عنوان نماد مقاومت در برابر حکومت تهران شناخته میشود.»
مصاحبه شونده؛ «همه دنیا باید بدانند که تیم ملی نماینده مردم ایران نیست، آنها تیم ایران نیستند، تیم رژیم هستند!»
#جاویدشاه