Şu korkuyu o kadar iyi anlıyorum ki... Ablam bazı geceler arar, "Kurtarın beni!" diye ağlardı. Babam giderdi almaya ama bir şekilde ablamı korkutur, ablam babamla gelemezdi. İlkokul 3. sınıfta iken ablam beni her tatil yanına almaya başlamıştı. Belki ben olunca dayak yemeyeceğini düşünüyordu ama hiç düşündüğü gibi olmuyordu. Ablam dayak yerken kurtarmaya çalıştığım, korkudan ağladığım günleri hiç unutamam.
10 yıl boyunca varlık içinde yokluk ve üzerine fiziksel eziyetler yaşadı. 10 yıl sonra ablam bir cesaret çıktı o evden. İki çocukla kendini o caniden kurtardı. Sonra hayat ona çok güzel kalbi olan bir adam hediye etti. Çocuklarına babalık yaptı, ablama eş, kardeş, arkadaş, anne, baba, her şey oldu. Allah onlara 2 evlat daha nasip etti.
3 yıl önce eniştem vefat etti. Vefatından önce ablama, "Bir gün senden gidersem seni ömür boyu rahat ettirecek hayatı bırakır giderim" demişti.Çünkü ablamı sadece evinde olan bir kadın olarak görmedi.Diğer yarısı olarak gördü ve elinden geleni yaptı.
Rabbim, böyle canilerin elinde olan çaresiz kadınları kurtarsın.Hem Kadın hem erkekleri merhametli insanlar ile karşılaştırsın🤲