At this point, I realized na... you are not worth it... Why?... I came to realize na hindi ka naman sorry about everything you did, I never heard you say sorry, you just explained but never sorry, ginaslight moko bossing ko HAHAHAHAHA tanginaka po
After all these years we are together I just realized something. You are selfish. What I mean by selfish? Ikaw nalang ang center ng relationship naten. I have given you everything to the point na ikaw na yung buhay ko. I forget about MYSELF.
Dati naiintindihan kopa, ngayon sawa nako umintindi, dahil lahat ng tao sa paligid ko inintindi ko, kasama kana don. Eto na huling araw na magkakapake ako sayo, kase alam ko kahit makipag hiwalay ako, wala kang gagawin. Hindi mo ilalaban, kase hndi mo kaya tulad ng ginagawa ko.
Unti unti nawawalan nako ng amor, gana, saya na kasama ka. Kase sa 4 na taon. Ako ang laging umaako sayo, pero never mong pinaramdam na special ako sayo. Before yes I do, pero nagbago kana. Umay sayo tanginaka.
I don't have any friends, kase ikaw nalang naging buhay ko. At habang ikaw naging buhay ko binuo ko pala sarili ko ng kasama ka. Hanggang napunta sa punto na binubuo mo sarili mo, pero wala na ko. While I am waiting, siguro phasing lang yan and matatapos den, nauubos nako.
But look at you now. You are different, you just want to focus everything sayo. Ang selfish mo, pag may gusto ko sabihin you will avoid it, go to your phone and scroll, chat with your friends. Hang out with them.
Yes you will say na "Diba inaabot mo pangarap mo? Binibigyan naman kita ng time para sa sarili mo?" Ang selfish mo kung ganon. You can't be grateful enough for what I've done. Pinagluluto, time, resources, dreams, everytime na need mo ng kausap andon ako, pag burnout kana I'M HER