Olabildiğince nazik olmaya, incitmemeye, alttan almaya çalıştığım için yeterli olgunluğa erişememiş insanlar tarafından "Harcanabilecek"olarak görünmüş olmalıyım ki hep bunun için çabalamış olsunlar. Fakat gün geldi bu gözler neler gördü. Bekleyelim ki daha neler görsün.
Size kendimi tanıtayım, Lisede bi arkadaşım ufacık şeylere bile mutlu oluyorum diye bana enayi diyodu. Seni düşünüp şekli çok güzel diye yerden bulduğum çakıl taşını versem sevinçten oturup ağlarsın diyodu. Ben buyum.
Akşam işten çıkıp müdürümle buluştum üç saat kadar iş konuştum. Eve gelip ertesi günün iş planlamasını yapıp uyudum rüyamda işitme cihazı ayarı yapıyodum. Bir günün 24 saati nasıl çalışılır adlı eserim.
Aşk acısı desem değil hastalık desem değil bu saatte deli gibi uykum olmsına rağmen niye uyuyamıyorum diye düşünürken işten gelip dana gibi 8e kadar uyuduğum geldi aklıma 🥺