@NBijen93 @vanwissing Alle resultaten van jong teams uit de stand verwijderen en dan op basis van die stand bepalen wie promveert of nacompetitie kan spelen. #competitievervalsing@KNVB
Gisteren besloot ik na meer dan tien jaar weer eens naar Scheveningen te gaan. Ik heb dat deel van Den Haag lange tijd bewust vermeden, omdat de verhalen over achteruitgang me al jaren bereikten. Maar er was een worship-bijeenkomst aan het einde van de boulevard, en dus reed ik toch met hoge uitzondering die kant op.
Vanaf de parkeergarage liep ik ongeveer twintig minuten over de boulevard. Wat ik onderweg zag en ervoer, was ontnuchterend. De lucht hing zwaar van de wietlucht, bijna de gehele route. Overal stonden groepjes jonge mannen, overwegend van niet-westerse afkomst. Hun gedrag was openlijk intimiderend. Ze schreeuwden naar langslopende vrouwen, maakten obscene gebaren en liepen soms agressief op hen af.
Er werd ook intimiderend geschreeuwd en getoeterd uit auto's.
Wat mij vooral trof was de selectiviteit: deze intimidatie was vrijwel uitsluitend gericht op westerse, blanke vrouwen. Vrouwen met een hoofddoek of nikab werden met rust gelaten.
Het was een rauwe confrontatie met een realiteit die velen liever niet hardop benoemen. Wat ooit een levendige, typisch Nederlandse boulevard was, voelt nu op veel plekken als een gebied waar de publieke ruimte niet meer vanzelfsprekend veilig en beschaafd is.
De schaamteloosheid waarmee vrouwen werden lastiggevallen, in het volle daglicht, was stuitend.
Dit gaat verder dan een eenmalig incident op een drukke boulevard. Het is het zichtbare gevolg van jarenlang beleid waarin massale immigratie uit samenlevingen met sterk afwijkende normen en waarden is toegelaten. Het resultaat is zichtbaar: parallelle normenstelsels op straat, waarin bepaalde groepen zich kennelijk vrij voelen om westerse vrouwen als prooi te beschouwen.
Tegelijkertijd hoor je in Den Haag en in de media vooral verhalen over “femicide”, “veiligheid voor vrouwen” en campagnes als “De Nacht is van Ons”. Maar het structurele straatintimidatie door groepen jonge mannen van met name Marokkaanse, Syrische, Afghaanse en andere niet-westerse herkomst wordt stelselmatig verzwegen of ontkend. Wie het toch benoemt, riskeert al snel het label “extreemrechts” of erger.
Ik kots van die hypocrisie.
Nederland heeft de veiligheid en de leefbaarheid van zijn eigen burgers te grabbel gegooid. Het is hoog tijd dat de verantwoordelijke bestuurders/beleidsmakers hier keihard voor verantwoordelijkheid gehouden gaan worden. Dit kan niet zo langer.
TER APEL WAS DE WAARSCHUWING
Nederland werd het vervolg
Soms zegt één man meer dan duizend beleidsnota’s ooit zullen doen.
Een buschauffeur. Geen politicus. Geen opiniemaker. Geen activist. Gewoon iemand die jarenlang zijn route reed, mensen vervoerde, zijn werk deed, en met eigen ogen zag hoe de omgeving rond Ter Apel langzaam maar genadeloos veranderde van normaal naar ontwrichtend. Wat ooit een gewone buslijn was, werd volgens zijn relaas steeds vaker een traject van dreiging, agressie en onveiligheid. “Ik maak je dood” is geen maatschappelijk detail meer, het is voor veel mensen het alarmsignaal dat jarenlang is genegeerd. (NieuwRechts)
Ter Apel staat al jaren symbool voor een systeem dat structureel piept, kraakt en overloopt. Incidenten rond busvervoer en veiligheid zijn niet uit de lucht komen vallen; ook andere berichtgeving beschrijft al langer ernstige zorgen over chauffeurs, reizigers en handhaving in de regio. (GeenStijl)
En precies daar wringt het.
Want Ter Apel is allang niet meer alleen Ter Apel.
Ter Apel is het voorspel van wat heel Nederland dreigt te worden wanneer een overheid te lang weigert grenzen, draagkracht en veiligheid centraal te stellen. Wanneer waarschuwingen structureel worden weggewuifd. Wanneer gewone burgers, werknemers en omwonenden de prijs betalen voor bestuurlijke besluiteloosheid.
De buschauffeur beschrijft niet alleen een route.
Hij beschrijft een patroon. Een patroon waarin:
🔸overlast normaliseert
🔸agressie wordt ingecalculeerd
🔸handhaving achter de feiten aanloopt
🔸burgers zich aanpassen aan ontsporing
🔸en de overheid vooral reageert wanneer de maatschappelijke rek eruit is
Hoe vaak moet een land nog horen dat mensen zich onveiliger voelen voordat bestuurders erkennen dat het geen incidenten meer zijn, maar symptomen?
Laat ik kraakhelder zijn: dit gaat niet over haat. Dit gaat niet over afkomst als zodanig. Dit gaat over de keiharde realiteit dat beleid zonder grenzen, zonder handhaving en zonder consequenties uiteindelijk altijd terechtkomt bij de gewone Nederlander, de chauffeur, de wijkbewoner, de woningzoekende, de belastingbetaler.
Het meest pijnlijke is misschien nog wel dat veel Nederlanders zich allang niet meer afvragen óf hun land verandert, maar hoeveel verder die verandering nog doorgaat voordat de grens eindelijk wordt getrokken.
Hoeveel Ter Apels zijn er nog nodig? Hoeveel signalen?Hoeveel intimidatie? Hoeveel ontwrichting?
Een samenleving die haar eigen burgers vraagt eindeloos begrip te tonen, maar ondertussen hun zorgen structureel marginaliseert, kweekt geen solidariteit, maar vervreemding.
Het Nederlandse volk mag dit niet langer accepteren als “het nieuwe normaal.” Niet door geweld. Niet door haat. Maar door glasheldere grenzen te eisen. Door veiligheid terug te eisen. Door bestuurders verantwoordelijk te houden. Door beleid dat faalt eindelijk te benoemen als wat het is: falend. Ter Apel was geen uitzondering. Ter Apel was een waarschuwing.
De vraag is nu niet meer of Nederland luistert. De vraag is: durft Nederland eindelijk in te grijpen voordat heel het land dezelfde prijs betaalt.
Zaken waar Nederlandse burgers zich de minste zorgen over maken zijn o.a. klimaat, stikstof, defensie. Ze staan het hoogst op de agenda van #kabinetJatten en we betalen ons er blauw aan.
Zaken waar Nederlandse burgers zich het meest zorgen over maken zoals immigratie, wonen, zorg, veiligheid, armoede, staan het laagst op de agenda bij #kabinetJatten.
Voor wie zitten zij daar eigenlijk?