Twee jaar geleden, in de vroege ochtend, overleed mijn dochter Marlies, 32 jaar oud. Volkomen onverwacht. Vandaag komen we bij elkaar. We zijn verdrietig. We zijn ook dankbaar. We noemen haar naam.
Landgoed De Paltz is voor mijn lief en mij een rouwplek, waar we vaak wandelen sinds de dood van onze dochter Marlies. Aan elke tak hangt wel een gedachte, bij elke bocht doemt wel een flard van een gesprek op.
Gisteren zou Marlies 34 zijn geworden. We missen haar. Haar lieve lach, haar zachtheid, haar rake grappen, haar zorgzaamheid. We noemen haar naam in dankbaarheid.
Het regent zo nu en zachtjes. We ontbijten bij De Veldkeuken, Marlies kwam daar graag. Vandaag worden we overspoeld door verdriet, we missen haar zo. Het leven heeft zijn glans verloren. Alle zin lijkt wel verdampt. Er zijn heel veel herinneringenβ¦
Zeven maanden. Straks acht, zeventig, weet ik hoeveel. Ik zal het nooit βgewoonβ gaan vinden. De relatie met mijn lieve dochter is veranderd, niet opgehouden. Zo lang ik nog leef.