Bir gün elimde kahvem ve yüzüöde sessiz gülümsemeyle, kimsenin yarım, eksik sevgisine kendinmi muhtaç etmediğim için benim doğama uymayana uymadığım İçin beni ben yapan taraflarımı kabul edemeyenleri hayatımdan uğurladığım için, kendime teşekkür ediyorum.. Herkes kendi yoluna...
Serinlemek için açtığım pencerede,
Çiçeklerimin kırıldığını izliyorum...
Oysa niyetim biraz nefes almaktı...
Belki de mesele buydu;
Hayat bana aynı yerden seslenirken,
Ben hep "rüzgarı" suçladım...
Ve öğrendim,
"Her pencerenin sonuna kadar açılmayacağını"...