امید روشنایی گر چه در این تیرهگیها نیست
من اینجا باز در این دشت خشک تشنه میرانم
من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی
گل بر میافشانم
من اینجا روزی آخر از سِتیغ کوه چون خورشید
سرود فتح میخوانم
و میدانم
تو روزی باز خواهی گشت
اصلاح باید بشه هر چیزی که اشتباه جا افتاده هر قانون و هر عرف اشتباهی که توی جامعه هست.
مگه ما چقدر میخوایم عمر کنیم؟ کی انقلاب کنیم؟ کی به ثمره انقلاب برسیم؟ یکم باید واقع گرا باشیم
شمایی که مخالف هستی، دنبال چی هستی؟
تغییر رژیم؟! به عواقب تغییر رژیم فکر کردین؟
تغییر رژیم یعنی کوبیدن و خراب کردن هر چیزی که هست و هر چیزی که نیست
مثل ۵۷
تاوان قهر ۵۷ رو بعد ۴۵ سال هنوز داریم میدیم
اونایی که سال ۵۷ به بعد دنیا اومدن تمام زندگیشون تباه شد. شاید بهتره بگم اونایی که از سال ۱۳۳۷ به بعد به دنيا اومدن، مثل پدر من که الان ۶۵ سالش هست
چند سال دیگه میخواد عمر کنه؟!
همه ما از شرایط موجود خسته هستیم
خیلی خسته، اونقدر که انگار به ته خط رسیدیم. بن بست.
ولی به نظر من قهر راه حل نیست.
راه حل مشارکت هست.
اگر همه ما کنار بکشیم اونوقت کسایی برامون تصمیم میگیرن که لیاقت ندارن.