Columns vol satire, sarcasme en slechte beslissingen. Neem mij (en jullie) vooral niet te serieus.
Professioneel overdrijven sinds vandaag. Columns met een knip
Teckel race
Ff geintje tussendoor.
Goooooedemorgen Nederland .
Ambulante Intensive Care voor de Verpeste Frikandel
Soms kijk ik naar de mensheid en denk ik: de meteoriet kan niet snel genoeg komen. Maar dan zie ik weer zo’n sneu figuur met een hondenbuggy en besef ik dat de natuurlijke selectie al lang geleden de handdoek in de ring heeft gegooid. We zijn voorbij het punt van 'schattig' of 'zorgzaam'. Dit is een collectieve psychose op luchtbanden.
Daar loopt ze dan, de trotse bezitter van een 'Urban Nomad Dog Cruiser'
een term die waarschijnlijk bedacht is door een marketingpsychopaat die zag hoe makkelijk het is om geld te kloppen uit de zakken van mensen met meer empathie dan hersencellen.
In die kar ligt een beest dat evolutionair gezien ontworpen is om door de modder te ploegen en konijnen de keel door te bijten. Maar dankzij onze grenzeloze drang om alles wat ademt kapot te vertroetelen, ligt deze harige narcist nu op een orthopedisch traagschuimmatrasje te wachten tot de volgende vlieg zijn bek in vliegt.
"Het is voor zijn rugje," jankt het baasje, terwijl ze met de verbetenheid van een ramkraker de kinderwagen over een stoeprand sjort.
Luister, als je een hond koopt die zo kapot gefokt is dat hij bij de eerste de beste stoeptegel een hernia oploopt, dan is de buggy niet de oplossing; dan is je hele besluitvormingsproces het probleem. Je bent geen hondenliefhebber, je bent een verzamelaar van defecte accessoires. Je rijdt letterlijk met een medisch falen op wieltjes rond.
En laten we het over die kinderwagen zelf hebben. Het ding heeft schokdempers, reflectoren en een regenhoes. De hond zit achter gaas, als een soort harige Hannibal Lecter die elk moment een psychologische analyse van de voorbijgangers kan maken. Hij hoeft niet meer te snuffelen, hij hoeft niet meer te markeren, hij hoeft alleen nog maar te bestaan als een soort levend standbeeld voor de totale decadentie van de westerse wereld.
Het is een belediging voor de wolf. Het is een middelvinger naar de biologie. Je bent een volwassen mens die een kleuterwagen voortduwt waarin geen nageslacht ligt, maar een beest dat in zijn vrije tijd zijn eigen braaksel opeet.
We zijn de weg zo ver kwijt dat we de hond als een baby behandelen omdat we de echte wereld niet meer aankunnen.
De dag dat ik een teckel met een zonnebril en een fopspeen in zo’n karretje zie, is de dag dat ik mezelf vrijwillig laat opsluiten.
Hoewel, in deze maatschappij rijden ze me dan waarschijnlijk ook in een buggy naar mijn cel, omdat 'lopen zo belastend is voor mijn humeur'.
Gerard Krispijn.
Ps ik zal de reactie mogelijkheid bij dit bericht maar ff uitzetten denk ik 🤐
De Grote ‘Hey Gerard!’ Acteer Show
Daar sta ik dan. Jumbo-tas in de linkerhand, autosleutel in de rechterhand. Ik ben nog even aan het nadenken of ik nu wel of niet dat pak melk hebt gekocht… en dan hoor ik een stem over de parkeerplaats:
“HEY GERARD!!”
ik draai me om. Automatisch, want tja , ik heet nu eenmaal Gerard . Er komt een man op je afgestormd met de energie van een jonge labrador met ADHD die net een tennisbal ziet.
Hij glimt.
Zijn ogen glimmen.
Hij kent mij. Blijkbaar houdt hij van mij.
Ik kijk naar hem. Mijn hersenen schakelen direct over naar de paniekfase. Mijn harde schijf tussen mijn oren begint te ratelen als een gek.
Wie is dit?
Is het een oud-collega?
Een verre achterneef?
De man die vorig jaar mijn tuinpad heeft gelegd?
Maar ik ben een beleefde Nederlander. Dus wat doe ik?
Ik lieg.
Met mijn hele gezicht.
“Hééééé hallo!” roep ik terug, alsof ik mijn verloren beste kameraad tref.
En dan word alles nog erger.
“Lang geleden man! Zit je nog op de vrachtwagen? En woon je nu in Grou? Wat leuk om jou weer te zien! Waren mooie tijden vroeger, hè? Hoe gaat het met je vrouw?”
Op dat moment stort mijn hele wereld in.
De paniek slaat toe. Deze wildvreemde man kent mijn hele leven.
Hij weet wat voor werk ik deed.
Hij weet waar ik woon.
Hij weet dat ik getrouwd ben.
Dit is geen vage kennis… dit is de biograaf van mijn leven.
Ondertussen draait mijn brein overuren. Vrachtwagen? Ja, dat klopt. Grou? Ja, daar woon ik. Mooie tijden? Vast wel… maar ik weet er niks meer van.
Mijn geheugen heeft blijkbaar ergens rond het jaar 2015 de boel grondig leeggehaald.
Het ergste was: ik kon na dertig seconden meelullen niet meer zeggen:
“Sorry, maar wie ben jij eigenlijk?”
Die afslag had ik gemist.
Dat station ben je voorbij gereden met driehonderd kilometer per uur. Als je dat nú nog zegt, breek je zijn hart. Dan stort die man volledig in elkaar naast de winkelwagentjes.
Dus wat doe ik?
Ik kies voor de tactiek van de ‘vage politicus’.
Ik geeft antwoorden waar ik alle kanten mee op kan:
“Ja, druk hè!”
“Ja, wat vliegt de tijd toch, hè? Ongelooflijk hè?”
“Met mijn vrouw gaat het z’n gangetje, ja! Rustig aan, hè!”
Ik knik alsof ik het helemaal snap.
ik lach om grappen waarvan ik de clou niet begrijp.
ik bent de koning van de toneelschool.
Ik bent undercover in mijn eigen leven.
Na vijf minuten ( die aanvoelen als een wortelkanaalbehandeling ) neemt hij gelukkig afscheid.
“We bellen snel, Geer!” roept hij.
Hij geeft me een klap op mijn schouder en loopt weg.
Ik stap in mijn auto.
Ik start de motor.
Ik staar voor me uit.
Wie in hemelsnaam was die gozer??
Ik woon in Grou.
Ik reed op de vrachtwagen.
En ik heb zojuist de beste acteerprestatie van mijn leven geleverd op de parkeerplaats van de Jumbo.
Mocht ik deze man ooit weer tegenkomen, dan verhuis ik naar Spanje.
Of ik neem een valse pruik mee tijdens het boodschappen doen.
Want één ding is zeker:
‘Mooie tijden’ moeten het zeker zijn geweest… al weet ik er niets meer van.
Gerard Krispijn.
Een kwestie van prioriteiten: mooi hè van onze Rob?
Wat is het toch heerlijk om te zien dat onze premier, Rob Jetten, beschikt over een moreel kompas dat feilloos reageert op buitenlandse betrekkingen en relatiemogelijkheden.
Dit weekend zat hij in het Catshuis met de Indiase premier Narendra Modi. Tussen de bitterballen door deed Rob precies wat een groot leider hoort te doen: hij trok zijn meest bezorgde gezicht en eiste de terugkeer van de ontvoerde Insiya.
Want als een vader zijn kind illegaal naar de andere kant van de wereld versleept, dan grijpt de Nederlandse rechtsstaat in. Dan sturen we een ambtelijke delegatie. Dan “rusten we niet” voor het kind terug is. Prachtig. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Wat een empathie. En hij deed het goed voor de camera: zijn beste lach opzetten, maar ook zijn gespeelde medeleven tonen… het was Oscar-waardig.
Maar ergens in een wijk zit een toeslagenmoeder op de bank naar het journaal te kijken. Zij vraagt zich af of zij misschien ook een staatsbezoek had moeten aanvragen. Haar kinderen zijn namelijk ook meegenomen. Niet door een boze ex in een gehuurd busje naar India, maar door keurige, blauwe enveloppen van de Belastingdienst.
Niet naar een ver subcontinent, maar naar een anoniem pleeggezin.
Georganiseerd door de eigen overheid, veroorzaakt door een racistisch algoritme dat gezinnen op een lijst met fraudegevoelige profielen zette.
Duizenden kinderen werden door de Nederlandse staat uit huis geplaatst nadat de overheid hun ouders financieel vakkundig had gesloopt. Maar hoor je Rob daar nu nog over met dezelfde blik? Met diezelfde passie? Welnee.
Die kinderen zijn niet ontvoerd; die zijn “voor hun welzijn uit huis geplaatst door het systeem”. Dat is een administratieve procedure. En voor een administratieve procedure stuur je geen speciale afdeling. Daar stuur je een commissie op af. De commissie Hamer, om precies te zijn.
Het verschil is pure marketing. Een internationale kinderontvoering is goed voor de buitenlandse politiek.
Het laat zien dat Nederland “staat voor de rechten van het kind”. Maar die duizenden kapotgemaakte gezinnen in eigen land? Tja, dat is maar lastig. Dat lossen we op met een briefje waarin we “excuses aanbieden voor de extra schade”. Geen camera’s, geen strategisch partnerschap, gewoon een droge reactie.
Dus mocht je als gedupeerde toeslagenouder je kind nog steeds kwijt zijn in het moeras van Jeugdzorg? Een gouden tip: geef je kind een Indiaas paspoort. Verhuis illegaal naar New Delhi. Zodra de internationale diplomatie zich ermee moet bemoeien, staat Rob Jetten gegarandeerd voor je deur met een delegatie en een cameraploeg.
Zolang je gewoon in Nederland blijft, moet je het helaas doen met een zwartgelakt formulier en een staatssecretaris die belooft dat het over een paar jaar “echt heel zorgvuldig” wordt uitgezocht.
Prioriteiten moeten er zijn.
Gerard Krispijn
Waarom de grachtengordel de asielcrisis gaat redden
Stelt je dit eens voor: een wereld zonder rellen, zonder Romeo’s die de boel verzieken en laten escaleren en zonder boze spandoeken en zonder ME’ers, die de lokale burgers in elkaar moeten meppen. Klinkt als een paradijs, nietwaar?
En de oplossing is zo simpel: we plaatsen de asielzoekerscentra gewoon alleen maar in de wijken waar de bewoners vorig jaar nog vrolijk stonden te applaudisseren voor de solidariteit.
Vluchtelingen in de bakfiets, integratie via de grachtengordelelites. Klaar is Kees. Waarom heeft het COA dit overgeslagen in hun PowerPointpresentaties?
Het plan is volgens mij gewoon briljant. In plaats van een somber, grijs cellencomplex aan de rand van een industrieterrein, openen we de deuren van de mooie jaren 30 grachtenpanden
"Welkom in Oud-Zuid, Ahmed!
De yogamatjes liggen links, de biologische muntthee staat op het kookeiland. En de krekelburgers liggen liggen in de bovenste lade van de vrieskist " Geen rellen, geen demonstraties.
Hooguit een ietwat kwaad debat bij de buurtborrel over de vraag of de nieuwe Syrische buren wel voldoende vegetarische opties krijgen aangeboden tijdens het kennismakingsdiner.
Bedenk eens wat een bezuiniging dit oplevert voor de overheid. Waarom miljoenen euro’s stoppen in tijdelijke units als de rijkere burgerij nog een ongebruikte 'relaxruimte' op de zolderverdieping heeft?
De meeste bakfietsmoeders kunnen hun geluk niet op: eindelijk een liveversie van de wereldproblematiek, om haar morele superioriteit op te botvieren, direct naast de piano waar kleine Roderick zijn Mozartstukjes oefent.
Het is immers pas échte naastenliefde als je de cultuurkloof kunt overbruggen tijdens het sorteren van de biologisch afbreekbare verpakkingen.
Natuurlijk snijdt het mes aan twee kanten. De asielzoeker krijgt direct een spoedcursus in de meest luxe afdeling van de burgerij van Nederland.
Binnen drie weken spreekt de gemiddelde nieuwkomer vloeiend bekakt Nederlands en legt hij of zij haarfijn uit waarom je absoluut geen vlees uit de buurt supermarkt moet kopen.
En mocht de lokale huisarts geen tijd hebben? Geen probleem, de buurtcommissie regelt wel een alternatieve sessie mindfulness of een helende klankschalensessie om het trauma van de overtocht te verwerken.
Het is de ultieme oplossing . De overspannen asiel keten is in één klap opgelost, de grachtengordel heeft haar ultieme statussymbool te pakken, en de rest van Nederland kan weer rustig slapen zonder dat hun veiligheid wordt opgeofferd voor een noodopvang.
Nu alleen nog even de bewoners overtuigen dat die gezellige multiculturele informatieavond en de opvang niet eenmalig is, maar dat de gasten de komende 10 jaar op de zolderkamer blijven liggen. Maar ach, wie A zegt voor het klimaat en de asielcrisis, zegt natuurlijk ook direct B voor de logeerkamer. Toch?
Prettige zondag..
Gerard Krispijn
De fluisterende meerderheid, Laten we een streep in het zand zetten.
Niet tussen links en rechts, niet tussen progressief en conservatief, maar tussen gezond verstand en politieke blindheid.
Als je vandaag de dag door Nederland loopt en de gemiddelde burger vraagt naar asielopvang, hoor je al snel een standpunt dat door minstens negentig procent van het land wordt gedeeld.
Het is gewoon een standpunt dat even humanitair als realistisch is, maar op de een of andere manier weigeren de idioten in Den Haag het te begrijpen.
Vraag de Nederlander of we gezinnen die vluchten voor bommen (vrouwen en kinderen die huis en haard hebben verloren door brute oorlogen ) moeten opvangen. Het antwoord is: JA!
Dat is geen rechtse of linkse gedachte, dat is menselijkheid. Het zit in onze geschiedenis om de deur te openen voor wie écht in nood verkeert.
Nederlanders zijn geen kille egoïsten. We willen helpen, we willen beschermen en we willen ons steentje bijdragen aan een rechtvaardige wereld.
Maar daar komt het.
Want diezelfde overgrote meerderheid ziet ook iets anders.
Ze zien gezonde, alleenstaande mannen die duizenden kilometers door veilige Europese landen reizen, doelgericht op weg naar de beste sociale voorzieningen.
Mannen die niet vluchten voor de dood, maar reizen voor een beter inkomen. En wanneer de burger daar terecht zijn vraagtekens bij zet, gebeurt er iets gevaarlijks.
In plaats van te luisteren, grijpen de idioten in Den Haag (sorry, ik kan echt geen ander woord verzinnen op dit moment) naar het makkelijkste wapen in de kast: morele verhevenheid.
Wie kritisch is op de ongecontroleerde instroom van economische gelukszoekers, wordt direct in de hoek van racisten, nazi's of nog erger gezet. Wat een lef en wat smerig!
Het is de ultieme luiheid van een politieke klasse die de controle is verloren en de schuld neerlegt bij de burger die de realiteit wél durft te benoemen.
Er is namelijk niets racistisch aan het willen beschermen van je eigen grenzen, je eigen woningmarkt en je eigen sociale stelsel.
Sterker nog: wie de deur wagenwijd openzet voor iedereen die hier geld komt halen, helpt de échte vluchteling rechtstreeks de vernieling in.
Het draagvlak voor de opvang is niet oneindig. Onze mogelijkheden ook niet.
Elke opvangplek die bezet wordt gehouden door een uitgeprocedeerde asielzoeker, is een plek die we niet kunnen geven aan een gezin dat daadwerkelijk uit de puinhopen van een oorlogsgebied kruipt.
Het wegzetten van bezorgde burgers als ‘extreemrechts’ heeft de kloof in dit land dieper gemaakt dan ooit. Maar de kiezer heeft gesproken.
De verschuiving naar rechts is geen plotselinge vlaag van asociaal gedrag, het is een noodkreet.
Een correctie van de werkelijkheid op de Haagse bubbel waar die gekken in zitten.
Het is tijd dat Den Haag stopt met moreel vingerwijzen en begint met selecteren.
Vluchtelingen die écht op de vlucht zijn? Hartelijk welkom, we maken ruimte voor jullie.
Alleenstaande mannen die door veilige landen trekken voor een Europees zakcentje? De grens is bereikt.
Dat is geen racisme. Dat is rechtvaardigheid.
Knoop dat nu eens in jullie oren!
Gerard Krispijn Minder weergeven
Hoe jonger, hoe kneedbaarder.
Tussen een ontroerend filmpje van een pasgeboren olifantje en de nieuwste levensbelangrijke make-uples van een influencer door, krijgt de jonge kijker de Grote Waarheden met een paplepel ingegoten.
Het script is even simpel als geniaal: de Goeden versus de Slechten.
In het Oosten woont de Grote Boze man, in het Zuiden de Heilige held. Ingewikkelde geopolitieke nuances? Eeuwenoude corruptie? Neonazi's die gezellig meevochten in de loopgraven? Welnee, dat past natuurlijk niet in het vrolijk gekleurde kinderjournaal. Dat is veel te vermoeiend voor de tere, hypergevoelige kinderziel.
Stel je voor dat ze gaan nadenken.
Het grote, gratis klimaatsprookje. De energietransitie is één groot, fantastisch tekenfilmavontuur! Warmtepompen groeien gewoon aan de struiken en kosten niets, windmolens draaien op pure, gratis wind en zijn onze redding, en de ex van de ex man van Barbie, Rob Jetten , galoppeert op zijn roze paard voorop om ons te redden van de opwarming.
Dat ondertussen de complete industrie kapot wordt gemaakt en de energierekening voor de gewone burger onbetaalbaar wordt, is slechts een onbelangrijk detail dat we voor de gezelligheid gewoon weg censureren. Sfeer is immers ook wat waard.
De stikstofuitleg voor kleuters.
Boeren die al generaties lang ons voedsel verbouwen, verdwijnen natuurlijk niet omdat een , corrupt AERIUS rekenmodel ze de nek omdraait. Welnee! Ze maken gewoon "ruimte voor de natuur". Is dat niet lief van ze?
Dat er complete gezinnen kapotgaan, de pure wanhoop toeslaat aan de keukentafel en mensen zich ophangen uit pure wanhoop, verpest het vrolijke verhaaltje op het televisiescherm. Dus dan bestaat het simpelweg niet. Wat je niet ziet, is er niet.
Waarom zelf nadenken zó ouderwets is.
Het is een meesterlijke strategie van onze leiders. Hoe jonger het brein, hoe soepeler het kneedbaar is.
Waarom zou je immers wachten tot burgers achttien zijn en irritante, kritische vragen gaan stellen over de invoering van een totale controle staat, de digitale euro of het definitief weggeven van onze nationale soevereiniteit? Dat is toch zonde van de tijd?
Als je ze vanaf hun achtste al inwrijft dat de almachtige overheid er puur is om hen te beschermen tegen het gevaarlijke klimaat, tegen enge virussen en vooral tegen 'foute' meningen, dan kweek je eigenhandig de perfecte, makke en gehoorzame modelburger van de toekomst.
Geen enkele leraar zal op maandagochtend de sfeer verpesten door te vertellen dat we op weg zijn naar een totalitair model waarin een elite bepaalt wat er op je bord ligt, hoe koud je erbij zit en wat je nog hardop mag denken. Dat staat immers niet in de door de staat goedgekeurde lesmethode.
De klas knikt braaf, de juf glimlacht, en de volgende generatie gelooft werkelijk alles.
Slaap zacht, Nederland. De jeugd is in uitstekende, sturende handen.
Gerard Krispijn
Het intense geluk van het gelijk hebben.
Er zijn van die zeldzame, kosmische momenten die de geboorte van je eerste kind of het winnen van de staatsloterij degraderen tot onbeduidende randzaken Die Heilige seconden waarin het universum besluit dat het woord 'rechtvaardigheid' speciaal voor jou is uitgevonden.
Ik heb het natuurlijk over de absolute jackpot :het grote gelijk hebben.
Het begint altijd met een klein dingetje dat zo onbelangrijk is dat een normaal mens er geen moment aan zou verspillen. De naam van een acteur, het exacte bouwjaar van die oude auto van 8 jaar geleden , of de naam van die ene Spaanse rotcamping in 2013.
Je doet een nuchtere, puur informatieve opmerking. . Volkomen onschuldig .Maar dan gebeurt het. De blik vernauwt .de ogen priemen . De armen klappen defensief over elkaar.
En daar valt het vonnis, uitgesproken met de ijzeren, angstaanjagende overtuiging van een rechter "Hou nou eens op met die lariekoek, dat is helemaal niet zo.
Op dat breekpunt heeft een man twee opties. Je verlies nemen, stil instemmen en de rest van je leven als gecastreerde landgarnaal doorbrengen, óf de ultieme gok wagen.
Je trekt je smartphone als een geladen revolver. De sfeer in de kamer daalt tot ver onder het absolute nulpunt.
De tikkende klok op de achtergrond klinkt ineens als de achtergrond muziek van een zenuwslopende western.
Een kwartier lang zoek je als een bezetene door oude pagina's, Wikipedia forums en oude screenshots van routeplanners. Je voelt de adrenaline door je aderen gieren, je nek zwelt op en je aders in je hals worden zichtbaar .
Dit is Russisch roulette met je huwelijkse vrede, met vijf kogels in de cilinder.
En dan, na exact vijftien minuten van bloed, zweet en tranen en ongelooflijke spanning bereik je de digitale goudkist. Daar staat het. Het onomstotelijke, zwart! op! wit!, onweerlegbare bewijs. Je had gelijk. Volledig. Honderd procent.
Nu is hoe je het gaat vertellen cruciaal. ( let goed op dit is belangrijk)
Een amateur begint meteen te juichen, maar ik weet dat dit het moment is voor pure, ingehouden poëzie.
Je zegt niks ( heel belangrijk) . Je draait het schermpje alleen maar heel langzaam haar kant op .heeeel langzaam als in een slow motion.
Het gezicht van je echtgenote transformeert in drie seconden van superieure minachting naar pure cognitieve dissonantie.
De stilte die volgt is zo mooi dat je er bijna een traan van weg moet weg pinken.
Geen excuses, hooguit een beetje mompelen "Nou ja, vreemd, dan hebben ze dat achteraf veranderd."
Het maakt niet uit. De buit is binnen. Die veertien minuten dat je voor fantast en idioot werd versleten, zijn in één klap weggepoetst.
Je bent geen man die lariekoek lult; je bent een wandelende encyclopedie van pure kennis .
Dit is geen simpel gelijk krijgen. Dit is topsport. Dit is het vloeibare goud van de huwelijkse communicatie. Genieten met een hoofdletter G.
Heerlijk.
Gerard Krispijn
Ps natuurlijk gaan er nu opmerkingen komen als "geniet ervan dat gebeurt nooit meer, " en dat soort opmerkingen die mijn geluk willen verstoren maar het helpt niet, Echt niet, de buit is binnen.
Democratie voor Dummies: Verbied de Criticus, Red de Elites
Wat doe je als overheid als je asielbeleid al tijden aan alle kanten rammelt? Simpel. Je lost het probleem niet op, maar je verbiedt gewoon iedereen die er wat van zegt. Dat scheelt een hoop problemen in Den Haag.
Het recept is inmiddels lachwekkend en zeer voorspelbaar.
Een partij als Forum voor Democratie opent de mond over de cijfers of de mislukte opvang. Wat doet de gevestigde orde? Inhoudelijk reageren? Welnee, veel te vermoeiend.
Je trekt meteen de grote doos met nazi-stickers open. Plak het etiket 'fascist' of 'staatsgevaarlijk' op de criticus, en voilà: je hoeft er nooit meer mee in debat.
Boodschapper kapot, handjes schoon of beter gezegd kapot gewassen,
Als de burgers in de dorpen de chaos vervolgens zó zat zijn dat ze lokaal in opstand komen tegen een AZC, klapt de politiek de val pas echt dicht.
Dan kijkt het kabinet met een strak gezicht in de camera en zegt: "Zie je wel? Dit komt allemaal door de opruiende taal van die enge partij!"
Niet de jarenlange bestuurlijke arrogantie en het niet luisteren naar het volk veroorzaakt de woede, nee, de partij die de woede benoemt is de schuldige.
Iedereen die protesteert is direct een geradicaliseerde FvD-gek. Lekker makkelijk scoren.
En de absolute nekslag? Dat is die prachtige nieuwe Wet op de politieke partijen. De ultieme democratische "oplossing"we gaan de democratie redden door politieke tegenstanders bij wet te verbieden. Hoe verzin je het? Ze zijn echt knettergek.
De criteria zijn zo vaag dat de zittende macht straks elke partij die te populair of te lastig wordt, rechtstreeks naar de uitgang kan dirigeren.
Het is de ultieme schoonmaakbeurt voor de elite ,beter gezegd een complete wasstraat Want waarom zou je als overheid in de spiegel kijken als je de spiegel ook gewoon strafbaar kunt stellen?
En als je zegt tegen mensen dat we op weg zijn naar een staat waarbij Orwell 1984 bij in het niet valt ben je volgens velen gek.
Gerard krispijn
Democratie voor Dummies: Verbied de Criticus, Red de Elites
Wat doe je als overheid als je asielbeleid al tijden aan alle kanten rammelt? Simpel. Je lost het probleem niet op, maar je verbiedt gewoon iedereen die er wat van zegt. Dat scheelt een hoop problemen in Den Haag.
Het recept is inmiddels lachwekkend en zeer voorspelbaar.
Een partij als Forum voor Democratie opent de mond over de cijfers of de mislukte opvang. Wat doet de gevestigde orde? Inhoudelijk reageren? Welnee, veel te vermoeiend.
Je trekt meteen de grote doos met nazi-stickers open. Plak het etiket 'fascist' of 'staatsgevaarlijk' op de criticus, en voilà: je hoeft er nooit meer mee in debat.
Boodschapper kapot, handjes schoon of beter gezegd kapot gewassen,
Als de burgers in de dorpen de chaos vervolgens zó zat zijn dat ze lokaal in opstand komen tegen een AZC, klapt de politiek de val pas echt dicht.
Dan kijkt het kabinet met een strak gezicht in de camera en zegt: "Zie je wel? Dit komt allemaal door de opruiende taal van die enge partij!"
Niet de jarenlange bestuurlijke arrogantie en het niet luisteren naar het volk veroorzaakt de woede, nee, de partij die de woede benoemt is de schuldige.
Iedereen die protesteert is direct een geradicaliseerde FvD-gek. Lekker makkelijk scoren.
En de absolute nekslag? Dat is die prachtige nieuwe Wet op de politieke partijen. De ultieme democratische "oplossing" we gaan de democratie redden door politieke tegenstanders bij wet te verbieden. Hoe verzin je het? Ze zijn echt knettergek.
De criteria zijn zo vaag dat de zittende macht straks elke partij die te populair of te lastig wordt, rechtstreeks naar de uitgang kan dirigeren.
Het is de ultieme schoonmaakbeurt voor de elite ,beter gezegd een complete wasstraat Want waarom zou je als overheid in de spiegel kijken als je de spiegel ook gewoon strafbaar kunt stellen?
En als je zegt tegen mensen dat we op weg zijn naar een staat waarbij Orwell 1984 bij in het niet valt ben je volgens velen gek.
Gerard krispijn
De man van Ans is doof (en de hele kapperszaak weet het)
Privacy is er niet meer sinds de uitvinding van de mobiele telefoon. Vroeger las je in de wachtruimte van de kapper rustig een oude Privé of Story, waarvan de helft al vergeeld was en de andere helft koffiekringen had.
Tegenwoordig krijg je gratis een livevoorstelling over de medische toestand van wildvreemden. Ongevraagd. En loeihard.
Ik zat er gistermiddag zelf bij toen ik mijn vrouw ging afhalen bij de kapper.
Naast mij op de bank zat een oude dame rustig te wachten. Zo’n type dat eruitziet alsof ze altijd pepermuntjes bij zich heeft en iedereen “jongeman” noemt.
Tot haar telefoon ging.
In plaats van de oproep te weigeren, drukte ze de telefoon enthousiast op de luidspreker. Alsof ze auditie deed voor een openlucht theater voorstelling .
"BERT?!" gilde de dame. Haar stembanden gingen direct van standje ‘gezellig’ naar megafoon.
"BERT, HOOR JE MIJ?!"
De kapster, die net met knippen was begonnen, schrok zich helemaal te pletter . Ze schoot bijna uit met haar schaar. Drie dames onder de droogkappen keken op alsof er brandalarm afging.
Uit de telefoon kraakte een zacht, twijfelachtig:
"Ja, met Bert… Ans, ben jij dat?"
"JA NATUURLIJK BEN IK DAT, BERT! IK ZIT BIJ DE KAPPER!" brulde Ans, voor het geval Bert zich in een ander land bevond.
Ze leunde ver voorover, alsof ze door het schermpje heen dichter bij Bert op zijn schoot probeerde te kruipen.
"BEN JE JE GEHOORAPPARAAT WEER VERGETEN IN TE DOEN?!"
"Wat zeg je, Ans? Wat moet ik doen?"
"NEE, BERT! JE GEHOORAPPARAAT! JE BENT DOOF ALS EEN KWARTEL ZONDER DAT DING!"
Op dit punt wist iedereen dat Bert doof was. Inclusief de vrouw die net binnenkwam voor een afspraak volgende week.
En dat Bert zijn gehoorapparaat waarschijnlijk nog op het nachtkastje had liggen. Naast zijn kunstgebit.
Ans liet zich echter niet uit het veld slaan door het complete gebrek aan zijn gehooringang . Ze schakelde over naar de boodschappen.
"BERT! LUISTER GOED! IK HEB SPERCIEBONEN GEKOCHT! EN COLA ZERO! NIET DIE GEWONE COLA, WANT DAN ZIT JE WEER DE HELE NACHT OP HET TOILET! WEET JE NOG VAN VORIGE WEEK" IK BEN 2 UUR BEZIG GEWEEST MET SCHOONMAKEN .
"biefstuk? " vroeg Bert hoopvol.
"NEE, GEEN BIEFSTUK , BERT! SPERCIEBONEN! EN JE MOET NOG EVEN LANGS DE APOTHEEK VOOR JE ZALFJE!"
Ik probeerde mijn slappe lach te onderdrukken, maar mijn schouders begonnen al verdacht te schudden..
"Welk zalfje? Waarvoor?"
De kapsalon werd muisstil. Zelfs de föhn leek even respectvol te dimmen. Iedereen zat op het puntje van zijn stoel. Dit ging escaleren.
"JA, DAT ZALFJE VOOR JE KONT , BERT! DIE AAMBEIEN!"
EN DIE STEENPUIST OP JE RECHTERBIL!
De kapster met de tondeuse zette het apparaat uit. Niet uit professionaliteit, maar puur uit zelfbehoud, die had het niet meer , Die liep rood aan van het inhouden van haar lach.
Bert bleef ondertussen volkomen onverstoorbaar.
"Ans, de verbinding is slecht. Ik versta er geen snars van. Ik ga de hond uitlaten."
"IS GOED, BERT! EN NIET VERGETEN: DIE ZALFJES VOOR JE KONT!! EN DOE DAT DING IN JE OOR! HOU VAN JE, DAG LIEVERD!"
Ans hing op, keek triomfantelijk de wachtruimte rond alsof ze zojuist een belangrijke onderhandeling succesvol had afgerond en nam een slokje van haar koffie en fluisterde vervolgens zachtjes tegen mij:
"Pfff… man man man… het is dat je eraan gehecht bent, maar soms kan ik die vent van mij wel wurgen… maar het blijft hard werken, een huwelijk."
Alle vrouwen knikten zwijgend..
We hielden inmiddels allemaal een beetje van Bert.
En van zijn kont..
Gerard Krispijn
Het Grote Hanta Hoera Theater.
Daar gaan we hoor, de grote aandachttrekker is eindelijk in de stad! De ambulances scheuren voorbij met een noodgang En wat doet het publiek? We staan langs de kant te klappen alsof de toppers door de straat lopen.
De patiënt ligt waarschijnlijk in een soort ruimtepak naar het plafond te staren, terwijl hij hoort klappen en denkt waarschijnlijk dat hij een prijs krijgt voor de patient met de hoogste koorts
Het is wachten op de eerste fan die een handtekening op de ambulance probeert te zetten. "Hé rattenknuffelaar , kan er een selfie af?
Ondertussen hoor je in de verte de kurk van de whiskeyfles van Ab Osterhaus al door de geluidsbarrière knallen. PLOP! Ab staat waarschijnlijk al in de startblokken bij de make up afdeling van de NOS.
Hij heeft zijn das alvast in de kleur van een hanta virusdeeltje uitgezocht en zijn glas is altijd halfvol whiskey ,vooral als er een nieuwe pandemie op de loer ligt.
Voor Ab is dit geen crisis, dit is zijn persoonlijke feestje. Hij proost op de quarantaine alsof het een geslaagd BBQ buurtfeestje is.
"Nog een rondje op mijn rekening het geld gaat weer binnen stromen jongens! Op de kijkcijfers!"
En de verplegers op TikTok? Die houden zich nu nog wel even koest.
Blijkbaar is het lastig om een vrolijk dansje te doen in zo’n isolatiepak zonder dat je na drie stappen als een zwetende marmot in een plastic zak omvalt. Geen 'Hantatango ' of 'Quarantaine twist ' deze keer.
Jammer, ik had me net verheugd op een tutorial: "Hoe was ik mijn handen 600 keer per dag zonder dat mijn huid eraf valt?"
Het is één grote klucht. We staan te juichen voor een bacterie, we drinken mee met de tv-experts en we wachten op de eerste Hanta-merchandise in de ziekenhuiswinkel.
Ik stel voor dat we de volgende keer gewoon een vuurpijl met groots vuurwerk afschieten als de uitslag van de bloedtest binnenkomt. Welkom in Nederland: waar zelfs een virus een staande ovatie krijgt!
T shirts binnenkort te bestellen via mijn site.
Gerard Krispijn
De Nederlandse Fabeltjes
Daar staan we dan, met onze loonstrookjes.
De onderzoekers hebben gesproken: "Nederlanders houden netto meer over!"
Een nationaal applaus stijgt op vanaf de Nederlandse bankstellen... tot we de deur uitstappen en de echte wereld ontdekken.
De Wegenbelasting Maffia.
Laten we beginnen met onze favoriete hobby: de wegenbelasting .
In Nederland betaal je voor een degelijke gezinsauto per kwartaal meer dan een Duitser in een heel jaar.
Wij zijn het enige land ter wereld waar een auto bezitten wordt behandeld alsof je een illegale brandstof stokerij in je achtertuin hebt staan.Rij je een diesel? Dan ben je nu dus officieel een sponsor van de staatskas.
Terwijl de Belgische buurman voor een prikkie over de grens tuft, betaal jij in Nederland maandelijks genoeg wegenbelasting om binnenkort de hele tweede kamer 18% loonsverhoging te geven.
En het mooiste? De provincies gooien er elk jaar nog een schepje bovenop omdat ze blijkbaar vonden dat je nog nét genoeg geld overhad voor een pak droge beschuitjes.
Die lage belasting op je loon is een schitterende illusie. De overheid zegt: "Kijk, we houden minder in!" En vervolgens fluisteren ze: "Maar je moet wel even die €160+ per maand zelf aan de zorgverzekeraar geven. Oh, en als je echt zorg nodig hebt, mag je ook eerst nog even €385 uit je eigen spaarpot trekken."
Dat heet geen 'netto voordeel', dat heet 'het geld via de achterdeur weer binnenharken.
Met je "hoge netto loon" loop je de supermarkt in.
In Duitsland krijg je voor vijftig euro een redelijke kar vol.
In Nederland krijg je voor datzelfde geld drie avocado’s, een biologische bloemkool en een zakje snoep, maar alleen als je je bonuskaart en je ziel inlevert bij de kassa.
We zijn wereldkampioen in het betalen van de hoofdprijs voor basisbehoeften, tenzij het in de "1+1 gratis" aanbieding is en je je hele schuur vol stouwt met veertig pakken wc-papier. ( wel snel doen hoor het Hantavirus komt eraan)
En dan moet je die dure auto nog volgooien. Terwijl we in Nederland naar de pomp kijken alsof we een donatie doen aan een vreselijk duur goed doel, lachen ze in de buurlanden om onze prijzen.
Je houdt dan wel "netto meer over", maar dat verdwijnt in de vorm van accijns letterlijk als rook uit je uitlaat.
De Conclusie
Dat hele onderzoek is een meesterwerk in misleiding. Ja, we houden netto meer euro's over op ons loonstrookje. Maar tegen de tijd dat we de zorgverzekering hebben betaald, de tank hebben volgegooid en de wegenbelasting hebben afgetikt, houden we nog precies genoeg over om een ansichtkaart naar Duitsland te sturen met de tekst: "Help, stuur shampoo en goedkope boter."We zijn niet rijk, we zijn gewoon de best betaalde 'tussenpersonen' van de Belastingdienst.
Gerard Krispijn.
Dames en heren, welkom bij de grote 'Kijk Eens naar boven Show'!
Terwijl de burger in paniekt schiet over een virus dat waarschijnlijk alleen via de linkerteen van een schele Mongoolse dwerghamster wordt overgedragen, hebben ze achter de schermen even de meubels verzet.
Geen zorgen, u merkt het pas als u straks probeert te gaan zitten en u op uw stuitje pleurt
.De stoel is vervangen door een digitale enkelband.
Is het u ook opgevallen? Hoe harder de krantenkoppen schreeuwen over een naderende ramp hoe sneller de pennen in de achterkamertjes nieuwe wetten ondertekenen.
Het is de ultieme goocheltruc: "Kijk, een dodelijk virus!" en patsboem, daar gaat je privacy. "Oei, kijk Andre Hazes heeft weer een nieuwe vriendin en hoppa, daar wordt even een wetje doorheen gedrukt waardoor je voortaan toestemming moet vragen aan een algoritme om een scheet te laten in een openbare ruimte.
Het is briljant . We zijn als een kleuter die een ijsje krijgt terwijl de tandarts zijn kies trekt.
Terwijl u op Twitter ruzie maakt over de vraag of Chfris Klomp nu wel of niet werkt voor de AIVD wordt er in Brussel of Den Haag besloten dat uw auto vanaf 2026 uitgerust wordt met een camera die kijkt of u wel vrolijk genoeg kijkt tijdens het neuspeuteren.
De 'Black Box' voor uw privéleven, maar dan verpakt als 'veiligheidsmaatregel'. Want ja, veiligheid is het glijmiddel van de tirannie; het gaat er altijd zo lekker soepel in.
En we slikken het. Want we zijn druk. Druk met bang zijn. Angst is namelijk een fulltime baan. Het vult de leegte van de dag.. Wie heeft er nog tijd om die stoffige bijlagen van 400 pagina’s over 'data privacy te lezen als de wereld zogenaamd vergaat? Niemand toch? Dat weten zij ook.
Dus, blijf vooral focussen op de volgende grote dreiging. Of het nu een virus is, een asteroïde of een tekort aan brandstof of water, zolang u naar de vuurwerkshow aan de horizon staart, kunnen zij (de zakkenrollers van de democratie) stilletjes uw grondrechten uit uw achterzak vissen.
Proost op de vooruitgang. U heeft niet eens door dat de deur op slot zit, zolang de wc bril in de cel maar een leuk patroontje heeft.
Gerard Krispijn.
@pjvanerp@JonaWalk Is dit een vraag aan mij?
Kunt u uw woorden iets duidelijker formuleren.? En graag duidelijk melden tegen wie u het heeft a.u.b . U noemt hier 2 personen.
@pjvanerp@JonaWalk Je vergeet 2 belangrijke woorden, "ik vind"want niet alles wat jij schrijft is uiteraard daarmee ook direct de waarheid. Ik vind bijvoorbeeld dat jij "meuk "verspreid, Maar ik schrijf eerst nog wel "ik vind"
De kwalificatie "complotdenken" wordt tegenwoordig erg snel gebruikt om ongemakkelijke vragen of afwijkende meningen buiten spel te zetten. Luka stelt zaken aan de kaak die hij belangrijk vindt. In plaats van alles direct als "meuk" te bestempelen, is het zinvoller om te kijken welke bronnen hij gebruikt en waarom hij tot die conclusies komt. Een open debat vereist dat we ook luisteren naar geluiden die buiten de mainstream vallen, zonder direct in beledigingen te vervallen.We weten dat jij daar geestelijk niet toe in staat bent. Dus het is je vergeven. Je kunt je eigen IQ niet uitzoeken.
Moederdag..
De dag waarop je officieel wordt bedankt voor 364 dagen gratis slavernij en niets hoeft te doen. Wat in de praktijk betekent dat jij vanuit je bed mag luisteren hoe de rest van het huis langzaam wordt afgebroken.
Het begint bij de ‘Verrassing’. In een normale wereld is een verrassing iets leuks, zoals het winnen van een leuk welness weekeinde .
Op Moederdag betekent een verrassing dat je om half zeven wordt gewekt door een kleuter die met zijn vinger in je neus peutert terwijl hij vraagt of je al wakker bent.
Vervolgens word je gedwongen om in een horizontale positie te eten. Heb je wel eens geprobeerd een beschuit met hagelslag te eten terwijl je op je rug ligt? Dat is geen ontbijt, dat is een zuurstof tekort behandeling voor je slokdarm.
De helft van die korrels verdwijnt in je decolleté, waar ze de rest van de dag blijven broeien en irriteren .En laten we eerlijk zijn over die kut knutselwerkjes. We bewaren ze allemaal in een doos op zolder, maar laten we niet doen alsof die asbak van klei (terwijl je niet rookt) of die beschilderde bloempot een plek in het kunstmuseum verdient.
Het is een tastbaar bewijs dat je kind op school tenminste drie uur lang niet aan je kop heeft gezeurd. Dat is het echte cadeau.
Dan die kerels. Die arme, tactloze zielen. Een man die op Moederdag aankomt met een strijkijzer of een setje anti-rimpelcrème, vraagt er eigenlijk om dat zijn volgende maaltijd uit de hondenbak komt.
"Maar het was in de aanbieding, schat!" Ja, en de echtscheidingsadvocaat ook, dus pas maar op.
Het hoogtepunt van de dag is het collectieve toneelspel.. We doen alsof het gezellig is om met zeventigduizend andere gezinnen bij een pannenkoekenrestaurant te gaan zitten waar het aroma van zure melk en krijsende baby’s de boventoon voert.
Je zit daar, met je nieuwe "Beste Mama"-mok, terwijl je mentaal je koffers pakt voor een enkeltje naar een onbewoond eiland zonder wifi.
Tegen de avond is de koek op en je bent kapot. . De kinderen zijn hyperactief door de extra suiker, je man is beledigd omdat je niet enthousiast genoeg was over de hogedrukreiniger, en de keuken ziet eruit alsof er een granaat is ontploft in een pot pindakaas met nootjes.
En wie staat er uiteindelijk de plakkerige bende op te ruimen? Juist. Want "het is jouw dag, mam, wij weten niet waar de allesreiniger staat."Moederdag is de ultieme test voor je acteervermogen. Je verdient geen bloemen, je verdient een Oscar. En een middagdutje van drie jaar.
Met respect en veel sterkte
Gerard Krispijn