در روایتی کمتر معروف از حماسهی کربلا، در روز عاشورا عباس (ع) با هزار زخم صف دشمن را شکافت و با مشکی پر از آب خنک به خیمهگاه رسید. امام حسین (ع) پرسید: خودت هم در فرات آب خوردی؟ عباس با افتادگی عرض کرد: حاشا که پیش از شما لب تر کنم. حضرت را غیرت به جوش آمد، سر مشک را گشود و تمام آب را بر ریگهای داغ خالی کرد و فرمود: والله من هم تا تو در شط آب نخوری قطرهای نمیخورم، برگرد اول خودت بخور.
کسشر!
۱: معتبر ترین جایی که میتونید براش فیلم بفرستید وحید آنلاینه.
۲: حتما بعد از ارسال فایل چتتون رو برای خودتون پاک کنید چون اگر گیر بیفتید چتتون رو با وحید آنلاین چک میکنند و ارسال فایل براتون داستان میشه.
جدای از اینکه کلا معلوم نیست چی میخواد بگه، اینجایی که این زبونبسته عکس ازش گذاشته جاییه که آخوند شانس آورد آمریکا خلبانش رو زود پیدا کرد، وگرنه با اون سرعتی که سپاه داشت تلفات میداد ظرف دو سه روز کلا نیروی مسلحی باقی نمیموند.
حر بن یزید ریاحی پنج روز راه را بر کاروان امام حسین (ع) بست و در برهوت کربلا محاصرهشان کرد تا لشکر سیهزارنفری ابنسعد سر برسد. صبح عاشورا که دید واقعا قرار است جنگ شود، به خیمهی حضرت آمد و با شرمندگی گفت: «آقا واقعا بد شد، حلالم کنید». سپس در ده دقیقهی اول جنگ به میدان زد و شهید شد و رفت بهشت، و حضرت را با سیهزار شمشیرزن عصبانی تنها گذاشت.
امام کاظم (ع) در سیاهچال هارون محبوس بود که شبی عتبه بن خزرج پس از شش ماه کندن تونل با قاشق، وارد سلول شد تا حضرت را فراری دهد. حضرت با آجر به فرق سر عتبه کوبید و زندانبان را صدا زد. یاران پرسیدند: چرا؟ فرمودند: اینجا سه وعده غذای مفت میدهند و خرجی هم ندارم. این کرهخر میخواهد مرا ببرد بیرون که دوباره خرج سی و هفت تا زن و بچههای قد و نیمقدشان بیفتد گردنم.