به آتنا و تمام اون سالهای قشنگی که باهم داشتیم فکر میکنم و میفهمم یه دختر چقدر میتونه کامل باشه.فدای یه تارموش همه جنده دوزاریا.هر کجا هست خدایا بسلامت دارش.
از تقسیم بندی انسانها فراریم ولی خب یکجاهایی ناگزیر و ناگریز میشه این موضوع و اون هم این هست که آدماهایی که در شهرهای بزرگ زندگی نکردند پر رویی و وقاحت بی حد و مرزی دارند که درهیچ چهارچوب و منطقی قرار نمیگیره تمام.