Günün sonunda eve gidiyorsun etrafında kimse yok. Yalnızsın fiziken ama en çok ruhen.Yalnızlığın içindeki yalnızlık. İşte öyle zamanlarda kimsenin değeri kalmıyor. Öyle anlar oluyor ki size yardım edebilecek kişilerin olduğu hayali bir liste oluşuyor kafanızda. Ve o liste bomboş.
Sanki böyle çok kalabalık bir ortamda herkesi tanıyorsun ama kimseyle konuşmuyorsun. Herkes birbiriyle konuşuyor, ses çok ama kalabalığın içinde yalnızsın. Öyle zamanlarda içine bir ağırlık çöker ya hani... Böyle kendinizi aykırı, kabul edilmeyen gibi hissedersiniz