Godotrises

[Godotrises @Godotrises]

@Poesjen1973 https://t.co/UAeSDN5PqF

Hier ook zo'n mislukt serpent. "Die long covid zal allemaal wel niet bestaan want ik heb het in mijn kringen niet meegemaakt." 🤮🤮

[Godotrises @Godotrises]

@poekeltje @Goofster1985 —Ik ken mensen met LC.
—Wow "mensen" ook. Nou ik ken niemand met LC hoor.

Goh, nou nou. Wat moet ik hieruit opmaken, Evi? Alsof je dus twijfelt aan het feit dat er "mensen" zijn met LC en ze daadwerkelijk bestaan. Ja, die zijn er! Gek hè, uit je eigen wereldbeeld stappen? 😇

[Godotrises @Godotrises]

@poekeltje @Goofster1985 You ain't slick.

Je refereerde naar ze als "mensen" en benoemde zonder aanleiding dat je nog nooit een LC patient hebt gezien. Waarom zou je dat allemaal typen als het niet relevant is? Niemand heeft gevraagd of je ze persoonlijk kent. Je twijfelt überhaupt aan LC. Kansloze wap.

[Godotrises @Godotrises]

@poekeltje @Goofster1985 Met je "fijne dag" nog wel. Vriendelijker? Nadat je het bestaan van mensen met long covid in twijfel trekt? Mensen die na jaren nog steeds ontzettend lijden en je neemt ze niet serieus.

Walgelijk gestoord scharminkel dat je bent. Dat je het zelf ook snel mag meemaken.

[Godotrises @Godotrises]

@Eva361088932072 @aliasAnneke @Goofster1985 Je bent weer aan het afwenden. Dit is niet te filmen! 😂😂

Niemand doelt op jouw mening of het stuk interessant is, dwaas. We hebben het over het niet kunnen toegeven dat er A) Onderzoek is gedaan en B) Je ook je eigen comment aanpast en doet alsof er iets anders heeft gestaan.

[卄𝐎ù𝔰ε 𝐨𝔣 ℙｏє𝐌 _ @P0eMPieDinges]

Nee, Nora. Het is omgedraaid!

De autochtone Nederlander ervaart een dubbele standaard. Die ziet zijn eigen land islamiseren voor zijn ogen en mag niks zeggen, want dan is hij meteen "extreemrechts" if een "islamifoob."

Weet je wat extreemrechts is mevrouw van D66? Dat zijn gewone inheemse Nederlanders die hun land niet meer herkennen.

Moskeeën en islamitische scholen als paddenstoelen uit de grond. Massale iftars bij de POLITIE, op het STADHUIS, en ja - zelfs in onze KERKEN.
De adhan door onze straten gebruld. Halal eten overal.

Elke week zijn de straten bezaaid met haatprotesten van Hamas sympathisanten die schreeuwen om intifada. De Jodenhaat explodeert. Christenen worden geïntimideerd op straat, en homo's uitgescholden en mishandeld door jouw eigen broeders. Amsterdam is inmiddels een kalifaat.

En dan zit jij in de raad te verkondigen dat er sprake is van MOSLIMDISCRIMINATIE?

Er is geen moslimdiscriminatie in Amsterdam of in Nederland. Er is discriminatie van de eigen bevolking. Wij moeten ons aanpassen. Wij moeten rekening houden. Wij moeten begrip tonen. Wij moeten schikken.

Kap met janken en die eeuwige slachtofferrol. Niemand trapt nog in deze taqiyya gaslighting.

[Godotrises @Godotrises]

@Eva361088932072 @aliasAnneke @Goofster1985 Schaamteloos je comment veranderen of verwijderen en doen alsof je het argument nooit hebt gemaakt door op iets anders te richten dat overigens door niemand is aangekaart is een bizarre vorm van gaslighten.

We prikken door je heen. Leer van je fouten, trut.

[Godotrises @Godotrises]

@Eva361088932072 @aliasAnneke @Goofster1985 Dus je hebt genoeg tijd om te vallen op het woordje hij ipv zij, maar je kan dus niet moeite steken in erkennen dat je hoofdargument over onderzoek dat nooit is gedaan niet klopt? Gewoon lekker afleiding zoeken en de foute takes in je comment aanpassen. Domme troela.

[Godotrises @Godotrises]

@poekeltje @Goofster1985 Duidelijk een enkeltje Pieterbaan voor jou.

Wellicht ook een IQ-test, want wat bedoel je te suggereren met "mensen" en dat je niemand met LC kent? Dat het in jouw gelimiteerde kringen niet is voorgekomen betekent niet dat het allemaal maar nep is.

Wat een trieste bedoeling.

[Godotrises @Godotrises]

@Eva361088932072 @aliasAnneke @Goofster1985 Hij ontkrachtte letterlijk je argument dat er nooit onderxoek naar gedaan is en je begint meteen een ander argument aan te slaan. Wat een arrogantie. 🤮

[Godotrises @Godotrises]

@ninjertertil @Goofster1985 Hij liep Covid op in 2022 en daarna in 2023, waarna hij long covid ontiwkkelde. Waarom ga je er vanuit dat dit een vaccinatieprik is en niet gewoon Covid zelf?

[Gewoon Daniël @Goofster1985]

Maar corona was toch gewoon een griepje?

23 jaar. Werkte bij de politie. Sportte zes keer per week.

Nu ligt hij vrijwel permanent in een donkere kamer en heeft hij vanwege ondraaglijk en uitzichtloos lijden zelfs een euthanasietraject doorlopen.

We mogen best kritisch terugkijken op het coronabeleid. Sterker nog: dat m��éten we.

Maar misschien kunnen we tegelijkertijd eindelijk ophouden met doen alsof de ziekte zelf nooit zoveel voorstelde. 🙄

https://t.co/6QAPqlzveq

[Valerie❤️‍🔥☁️ @Valistryingg]

Social media is breeding a very dangerous type of person en masse, and it’s the type of person who is truly unintelligent, lacks any real comprehension, refuses to see nuance or apply context clues to any situation, but will speak with authority on things they don’t understand.

[Godotrises @Godotrises]

@KevinHard20865 @asbestosinhaler @tomvangrieken "Je mag onschuldige mensen niet verantwoordelijk houden voor de daden van anderen."

Verschuif je dus naar:

"Als je een groepspatroon benoemt, discrimineer je de individuen binnen die groep."

De collectieve schuld van witte mensen bestaat dus ook niet met je drogreden. 💔😇

[Godotrises @Godotrises]

@KevinHard20865 @asbestosinhaler @tomvangrieken Met die logica zou je witte mensen als collectief niet mogen wijzen op de systematische ongelijkheid die witte mensen mensen van kleur aandoen. In dat geval is dat pure discriminatie, want niet elke witte man benadeelt mensen van kleur.

Je argument valt om als een kaartenhuis.

[Godotrises @Godotrises]

@KevinHard20865 @asbestosinhaler @tomvangrieken Ik benoem jou niet als dader. Ik geef een voorbeeld van een groep (extreem-gelovigen) die disproportioneel meer geweld pleegt naar lhbters dan de gemiddelde gelovige of atheist. Met die logica mogen we dit patroon niet erkennen en ieder incident als toevalligheid beschouwen.

[Rinus Jansen @rinusredpill]

Soms denk ik dat het meest deprimerende aan het leven niet eens het lijden is, maar het ontbreken van een duidelijk antwoord op de vraag waarom we dit allemaal doen.

Je wordt geboren, gaat naar school, gaat werken, betaalt rekeningen, probeert bezit en zekerheid op te bouwen, houdt jezelf bezig, wordt ouder en uiteindelijk verdwijnt alles weer. Een groot deel van het bestaan bestaat uit dingen die morgen opnieuw moeten worden gedaan. Opstaan, werken, eten, slapen. Jarenlang. Ondertussen gedragen we ons alsof ergens verderop een bestemming ligt die al die herhaling uiteindelijk zal rechtvaardigen.

Als je iemand iets kunt leren, iemand oprecht een goed gevoel kunt geven, hulp kunt bieden of werkelijk iets voor een ander kunt betekenen, voel je tenminste even dat je aanwezigheid ergens toe dient. Maar zelfs dan ontsnap je niet volledig aan jezelf. Je helpt de ander, maar krijgt er ook betekenis, voldoening, verbondenheid of het gevoel nodig te zijn voor terug. Dat maakt het goede niet nep. Het laat alleen zien dat zelfs altruïsme moeilijk volledig van het ego te scheiden is.

Misschien begint de werkelijke desillusie pas wanneer je ontdekt hoeveel van wat je als jouw leven beschouwt in werkelijkheid buiten jezelf ligt.

Je partner. Je kinderen. Je baan. Je vrienden. Je gezondheid. Je uiterlijk. Je inkomen. Je huis. Je auto. Je sociale positie. De mening die andere mensen over je hebben.

Zolang die dingen stabiel blijven, kun je tientallen jaren rondlopen met het gevoel dat je stevig in het leven staat. Je hebt het voor elkaar. Goede baan, mooi huis, dure auto, gezin, vakanties, kennissenkring. Alles lijkt te bevestigen dat jij iets goed hebt begrepen.

Maar misschien heb je helemaal niets fundamenteels begrepen.

Misschien heeft het leven je simpelweg dertig jaar lang niet hard genoeg tegengesproken.

Dat is volgens mij een van de merkwaardigste effecten van langdurige voorspoed: ze kan iemand wijzer laten voelen dan hij werkelijk is. Wie jarenlang gezond blijft, geliefd wordt, geld verdient en sociale bevestiging krijgt, kan ongemerkt gaan denken dat die toestand min of meer vanzelfsprekend is. Alsof stabiliteit een eigenschap van hemzelf is in plaats van een tijdelijke samenloop van omstandigheden.

Terwijl één telefoontje genoeg kan zijn om het kaartenhuis omver te trekken.

Je partner kan vreemdgaan of op een ochtend vertellen dat de liefde weg is. Je kind kan ernstig ziek worden of een ongeluk krijgen. Je eigen lichaam kan iets ontwikkelen waar je gisteren nog nooit over had nagedacht. Je kunt burn-out raken, ontslagen worden, financieel instorten of slachtoffer worden van iemand die toevallig op jouw pad verschijnt. Iemand kan geobsedeerd door je raken, je verraden of je leven ontregelen. Je hormonen, gezondheid, aantrekkelijkheid en energie kunnen veranderen. Een bedrijf kan failliet gaan. Een vriendschap van twintig jaar kan in enkele weken verdwijnen.

Er bestaat vrijwel geen onderdeel van een mensenleven waar je werkelijk een permanente garantie op krijgt. Tegenslag maakt het leven daarom niet ineens onzeker; tegenslag onthult hoeveel onzekerheid er altijd al was.

En toch leven veel mensen alsof juist hun tijdelijke omstandigheden bewijzen wie ze zijn.

Dat geldt ook voor relaties. Iemand kan zichzelf jarenlang bijzonder geliefd vinden zonder ooit werkelijk te onderzoeken waarom mensen hem graag om zich heen hebben. Misschien bewondert je partner je minder dan jij denkt. Misschien praten je kinderen met elkaar over eigenschappen van jou die ze nooit rechtstreeks durven benoemen. Misschien luisteren collega's beleefd naar je succesverhalen en hopen ze ondertussen dat je eindelijk ophoudt. Misschien vindt een vriend niet zozeer jou interessant, maar wel je geld, je huis, je netwerk, je aandacht, je beschikbaarheid of de rol die jij in zijn leven vervult.

En het fascinerende is: je hoeft daar nooit achter te komen.

Je kunt vijftig jaar in een gouden kooi leven en denken dat alle warmte om je heen het bewijs is van jouw bijzondere persoonlijkheid, terwijl je voor een deel simpelweg nuttig bent binnen het systeem waarin je leeft. Soms is de grootste nuttige idioot juist degene die zichzelf absoluut niet als nuttige idioot ziet, omdat iedereen er belang bij heeft hem in zijn prettige zelfbeeld te laten.

Liefde ontsnapt bovendien niet aan eigenbelang. Mensen zoeken in elkaar veiligheid, aandacht, bevestiging, status, gezelschap, seks, geld, comfort en identiteit. Zelfs wanneer iemand oprecht van je houdt, betekent dat niet dat jij losstaat van de functie die je in zijn of haar leven vervult. Misschien is dat juist de ongemakkelijke waarheid: genegenheid hoeft niet nep te zijn om voorwaardelijk te zijn. Iemand kan werkelijk om je geven en tegelijkertijd vooral floreren bij wat jij hem of haar biedt. Zodra jouw rol verandert, ontdek je soms pas welk gedeelte van de band om jou draaide en welk gedeelte om wat jij vertegenwoordigde.

Wie altijd voorspoed heeft gekend, hoeft daar nauwelijks over na te denken. Zijn wereld bevestigt zichzelf iedere ochtend opnieuw.

Tegenslag doet iets anders. Tegenslag trekt de stekker uit het toneel en dwingt je te kijken wat er zonder die verlichting nog overblijft.

Daarom denk ik dat mensen die werkelijk verlies, langdurige psychische ontregeling, eenzaamheid of sociale uitsluiting hebben meegemaakt soms iets zien wat iemand met een probleemloos leven eenvoudigweg niet hoeft te zien. Niet omdat lijden iemand automatisch wijs maakt, maar omdat bepaalde illusies alleen blijven bestaan zolang de werkelijkheid ze niet test.

Ik heb bijvoorbeeld verschillende weduwnaars gekend en geholpen. Dat heeft me misschien meer geleerd over identiteit dan allerlei theoretische verhalen erover. Sommige mensen verliezen na tientallen jaren huwelijk niet alleen hun partner. Ze verliezen hun complete dagelijkse structuur, hun sociale rol, hun toekomstbeeld en soms bijna hun antwoord op de vraag wie ze zelf eigenlijk zijn.

Hun hele identiteit bleek jarenlang verweven met een ander mens. Zolang die persoon naast hen zat, was daar niets vreemds aan. Het zag eruit als een compleet leven. Huis op orde, gezin opgebouwd, routines, verjaardagen, vakanties, kennissen, misschien financieel alles prima geregeld. Voor de buitenwereld het perfecte plaatje.

En dan valt één mens weg.

Ineens zit er niemand meer tegenover je tijdens het eten. Je hoeft in de supermarkt niets meer mee te nemen omdat je weet dat de ander het lekker vindt. Er is niemand meer tegen wie je tijdens een televisieprogramma een onbenullige opmerking maakt. De televisie blijft soms juist aan omdat stilte ineens ondraaglijk luid wordt. Een zondag die vroeger vanzelf gevuld werd door een gezamenlijk leven verandert in een leeg blok tijd.

Ook sociaal kan ineens blijken hoeveel van je leven eigenlijk via die ander bestond. Verjaardagen, etentjes, bezoekjes, vakanties of een avond ergens naartoe gingen vanzelf omdat je samen was; alleen zou je misschien nooit zijn gegaan. Soms blijkt zelfs een complete kennissenkring vooral verbonden te zijn geweest aan het stel als eenheid, en weet iemand na het wegvallen van zijn partner niet alleen niet meer waar hij heen moet, maar ook niet meer wie hij daar zonder die ander eigenlijk zou zijn.

Plotseling blijkt dat iemand nooit geleerd heeft alleen koffie te drinken zonder gek te worden van de stilte. Niet weet wat hij met een zondag moet doen. Nauwelijks eigen interesses heeft. Niet meer weet voor wie hij kookt, waarom hij opstaat of wie hij eigenlijk is zonder de blik van die ander.

Dat vind ik aangrijpend, omdat het iets blootlegt dat veel breder is dan rouw: hoeveel mensen bouwen hun identiteit volledig op externe factoren en merken dat pas wanneer één daarvan verdwijnt. Ze verliezen niet alleen iemand van wie ze hielden; ze verliezen ook het toneel waarop ze zichzelf jarenlang begrepen.

Misschien kun je financieel succesvol zijn en toch nauwelijks iets van het bestaan begrepen hebben. Je kunt €100.000 op je rekening hebben, een Tesla of Mercedes rijden, een mooi huis bezitten en jezelf heel belangrijk vinden. En over een uur kan iemand je uit datzelfde autowrak halen terwijl je agenda voor morgen nog vol afspraken staat.

De auto blijft bestaan. Je huis blijft staan. Niet veel later woont er iemand anders, die dezelfde kamers vult met nieuwe plannen en opnieuw denkt dat dit allemaal van hem of haar is. Je werkgever zoekt vervanging. Je bezittingen worden verdeeld.

We besteden een enorm deel van ons leven aan het verzamelen, bewaken en tentoonstellen van dingen die ons zonder enige moeite kunnen overleven.

Mensen huilen, praten over je, halen herinneringen op en gaan daarna weer naar huis. De volgende ochtend gaan miljoenen wekkers gewoon af. Er ontstaat verkeer. Mensen ergeren zich aan hun collega's. Er wordt boodschappen gedaan. Iemand bestelt pizza. Een ander kijkt Netflix. De wereld merkt nauwelijks dat één volledig universum van bewustzijn is verdwenen.

Voor jou is een volledig universum verdwenen; voor de wereld is het dinsdag.

En ook de mensen die werkelijk van je hielden moeten uiteindelijk verder. Niet omdat hun liefde nep was, maar omdat zelfs jouw dood het bestaan van de ander niet stilzet. Langzaam word je een herinnering, daarna een verhaal dat af en toe wordt verteld, en uiteindelijk, zoals vrijwel iedereen die ooit heeft geleefd, een naam die steeds minder mensen nog kennen.

Misschien is dat de illusie die we het liefst niet doorprikken. Niet dat alles waardeloos is, maar dat bijna alles waarvan wij onze identiteit maken tijdelijk is.

Voorspoed kan dat tientallen jaren verhullen. Je kunt jezelf succesvol, geliefd, belangrijk en onaantastbaar wanen omdat de omstandigheden toevallig blijven meewerken. Misschien kom je zelfs nooit achter de gedachten die anderen werkelijk over je hadden. Misschien sterf je tevreden in de overtuiging dat je precies begreep hoe het leven werkte.

En misschien is dat zelfs een vorm van geluk. Maar het maakt de illusie niet minder een illusie.

Uiteindelijk bezit je je partner niet. Je bezit je kinderen niet. Je bezit hun liefde niet. Je bezit je gezondheid niet. Je bezit je status niet. Zelfs je lichaam heb je slechts tijdelijk tot je beschikking.

En misschien is de pijnlijkste realisatie uiteindelijk nog eenvoudiger: je bent fundamenteel alleen.

Niet omdat niemand van je houdt of omdat alle relaties nep zijn. Maar omdat liefde uiteindelijk maar tot een bepaald punt komt. Iemand kan naast je zitten wanneer je slecht nieuws krijgt, maar jij bent degene die ermee wakker wordt. Iemand kan je hand vasthouden wanneer je ziek bent, maar jouw lichaam draagt de ziekte. Iemand kan proberen je verlies te begrijpen, maar jij bent degene die ermee moet leven. En wanneer je uiteindelijk sterft, kunnen mensen om je heen staan, huilen en je vasthouden, maar niemand kan dat laatste gedeelte van je overnemen. Op dat niveau ben je altijd alleen.

Misschien vullen we daarom ons leven zo obsessief met werk, bezit, relaties, status, entertainment en plannen voor later. Niet alleen omdat we die dingen leuk vinden, maar omdat ze structuur geven aan iets dat daaronder veel moeilijker te verdragen is.

De vraag waarom we hier eigenlijk zijn.

Misschien is volwassen worden uiteindelijk niet het verzamelen van steeds meer zekerheden, maar langzaam ontdekken hoeveel zekerheden nooit werkelijk zeker waren.

En misschien is de hardste wake-upcall niet dat het leven per definitie verschrikkelijk is. Het is dat vrijwel alles waarvan we zeggen “dit is van mij, dit ben ik, hierop kan ik bouwen” uiteindelijk slechts tijdelijk aan ons is uitgeleend.

[Godotrises @Godotrises]

@KevinHard20865 @asbestosinhaler @tomvangrieken Dus met die redenering zou je disproportioneel geweld van extreem-gelovigen jegens homo's ook behandelen als individuele acties en niet op basis van een groep? Je zou dit geweld ook niet willen identificeren want "dan zou je over één kam scheren"?

Slappeling.

[Unfiltered @quotesdaily100]

HOW TO ACTUALLY LOOK GOOD IN EVERY PHOTO

1. Half smile, no forced grin.