Valizlerini topluyorsun, eşyalarını hazırlıyorsun. Ama bu kez nereye vardığında seni neyin beklediğini bilmiyorsun. Yeni bir şehir, yeni bir hayat, yeni bir düzen… Her şey belirsiz, ama her şey yeniden başlayacak…
Her şeyimi bırakıyorum.
Kıyafetlerimi, çantalarımı, ayakkabılarımı, takılarımı…
Üzülmüyorum.
Sadece kitaplarımı bırakıp gitmek acıtıyor.
Çünkü onlar eşyadan değil, benden.
Herkesin en zor anında yanında olursun ama kimse senin zor anında yanında olmaz. Yani yanlış yerde o kadar çok durmuşuz ki..
Kendime fısıldadığım; ben hep vardım şimdi kendim için var olma zamanı..
İnsanların davranışları güçlü duygulardan çıkar. Size sert gelen davranış biçimleri birikmiş adalet duygusudur. Ben sustum, ben idare ettim, ben iyiliğimi zorladım ve bunun bedelini ödedim.
Bu böyle kalmayacak.. Adalet duygusunu herkes tatmalı..
Saygı ve iyiliğim bir gün yüzüne vurulmasını istemiyorduysanız zamanında yapmacaktınız. Yaptıysanız çekeceksiniz.. Herkes dilinin bedelini ödermiş. Hayat işte