@stas_bzk@WNLOpZondag Stopt Eric met zijn werk?. Slimmer, slagvaardiger, en eenvoudiger begint met het optieven van politici die veel lullen maar niks voor elkaar krijgen
Wanneer regels geen regels meer zijn
Soms zegt een land meer met wat het wél mogelijk maakt dan met wat het zegt niet te kunnen.
Nederland zegt dat de natuur kwetsbaar is. Dat stikstof een probleem is. Dat Natura 2000 beschermd moet worden. Dat Europese regels ons geen keuze laten.
Voor de boer is dat inmiddels dagelijkse werkelijkheid.
Generaties lang hebben boeren hier gewerkt, gewoond en geleefd met het landschap. Met dieren, bodem, water, flora en fauna. Hun bestaan is letterlijk verbonden met de natuur.
En toch is diezelfde boer in korte tijd veranderd in een dossier.
Een stikstofbron. Een rekenmodel. Een vergunning die opnieuw beoordeeld moet worden. Nieuwe normen, nieuwe berekeningen, nieuwe verplichtingen. Een vergunning die ooit door de overheid is verleend, biedt ineens geen vanzelfsprekende zekerheid meer.
Er liggen inmiddels volgens recente berichtgeving 217 verzoeken om natuurvergunningen van grote stikstofuitstoters in te trekken.
Achter zo’n verzoek zit geen abstracte uitstoter.
Daar zit een gezin.
Een bedrijf dat soms generaties lang bestaat.
Een bestaanszekerheid die niet met één druk op de knop opnieuw kan worden opgebouwd.
En dan kijk je naar de andere kant van Nederland.
Naar de bouw en verbouw van AZC’s.
Nieuwe opvanglocaties worden gerealiseerd. Bestaande hotels, kantoren en andere gebouwen worden omgebouwd. Ook op locaties waar natuur, stikstof en Natura 2000 een rol spelen, worden oplossingen gevonden en projecten gerealiseerd.
Nuenen is een actueel voorbeeld. Een nieuw AZC voor 159 mensen, op een locatie die wordt omringd door het Natuurnetwerk Brabant en op ongeveer vijf kilometer van Natura 2000-gebied Strabrechtse Heide & Beuven. Er liggen natuur- en stikstofonderzoeken en AERIUS-berekeningen. Maar in een openbaar gemaakt dossier werd de bijlage met AERIUS-berekeningen volledig zwartgelakt. En de bouw ging ondertussen door.
Nuenen is niet het verhaal.
Nuenen is het voorbeeld.
Want op meerdere plaatsen worden hotels, kantoren en andere gebouwen voor opvang geschikt gemaakt, ook wanneer natuur en stikstof onderdeel zijn van het dossier. Er wordt onderzocht, berekend, beoordeeld — en uiteindelijk wordt de opvang gerealiseerd.
Daar lijkt de vraag vooral te zijn: hoe maken we het mogelijk?
Bij de boer lijkt de vraag steeds vaker: hoe maken we het onmogelijk?
En dat verschil is niet technisch.
Dat is menselijk.
De boer heeft niet ineens besloten de natuur te belasten. Hij woonde er al. Hij werkte er al. Generatie na generatie. Hij leefde met het landschap en was er onderdeel van.
Tot er een grens op een kaart werd getrokken.
Tot een gebied Natura 2000 werd genoemd.
En vanaf dat moment werd dezelfde boer die daar altijd had gewoond en gewerkt ineens onderdeel van een probleem dat opgelost moest worden.
Daarna kwam regel op regel. Berekening op berekening. Aanpassing op aanpassing.
En nu liggen er verzoeken om vergunningen in te trekken.
Alsof je een heel leven kunt terugdraaien omdat een nieuw rekenmodel zegt dat het anders moet.
Alsof bestaanszekerheid een beleidsinstrument is.
Dat is het niet.
Het zijn mensen. Gezinnen. Ouders. Kinderen. Mensen die dag en nacht hebben gewerkt om iets op te bouwen en die nu moeten vrezen dat wat hun ouders en grootouders hebben opgebouwd, onder hun voeten wordt weggetrokken.
En terwijl aan de ene kant een bestaande toekomst wordt afgebroken, wordt aan de andere kant een nieuwe toekomst opgebouwd.
Iemand die hier net aankomt, krijgt opvang. Een bed. Een kamer. Voedsel. Kleding. Zorg. Begeleiding. Onderwijs voor kinderen. Er wordt geld vrijgemaakt, er worden locaties gezocht en er worden gebouwen gebouwd en verbouwd.
Allemaal om iemand een nieuwe start te geven.
Dat kan menselijk zijn.
Maar waar is diezelfde menselijke vanzelfsprekendheid voor de Nederlander die zijn woning kwijtraakt?
Voor de vader, moeder of het gezin dat buiten zijn schuld geen woning meer kan krijgen?
Voor de jongere die nergens terechtkan?
Voor de oudere die noodgedwongen in een auto slaapt?
Voor mensen die al jaren dakloos zijn en in tenten of auto's proberen te overleven?
Het CBS schatte voor 2024 ongeveer 33.000 dakloze mensen van 18 tot 65 jaar.
En nee, dan heb ik het niet over iemand die er bewust voor kiest om op straat te leven.
Ik heb het over mensen die hun woning zijn kwijtgeraakt en nergens meer terechtkunnen.
Waarom bouwen we voor hen geen opvang waar zij tijdelijk kunnen wonen, eten, zorg krijgen en begeleiding krijgen naar een nieuw bestaan?
Waarom geen plek waar iemand die alles kwijt is geraakt weer kan beginnen?
Waarom kan er voor iemand die hier net aankomt wél een nieuwe bestaansbasis worden georganiseerd, terwijl voor iemand die hier al zijn hele leven woont en dakloos is geraakt, vooral wordt gezegd dat hij zichzelf maar moet zien te redden?
Dat is de tegenstelling.
En die wordt steeds moeilijker uit te leggen.
Voor de één wordt een toekomst georganiseerd.
Voor de ander wordt een bestaande toekomst afgebroken.
Voor de één wordt een gebouw gezocht.
Voor de ander is geen woning beschikbaar.
Voor de één wordt geld vrijgemaakt.
Voor de ander is er een wachtlijst.
Voor de één is opvang een rechtvaardige oplossing.
Voor de ander lijkt dakloosheid vooral een persoonlijk probleem.
En ondertussen staat de boer opnieuw tegenover een overheid die zegt dat het vanwege de regels moet.
Maar wanneer regels voor de ene groep vooral een hindernis zijn die moet worden opgelost, en voor de andere groep een instrument worden waarmee bestaanszekerheid kan verdwijnen, dan gaat dit allang niet meer alleen over stikstof.
Dan gaat het over politieke keuzes.
Over welke problemen we urgent vinden.
Over wie we beschermen.
En over wie we kennelijk bereid zijn op te offeren.
Dat is waarom de discussie over stikstof niet langer alleen een technische discussie kan zijn.
Achter iedere vergunning zit een leven.
Achter iedere intrekking zit een gezin.
Achter iedere dakloze zit een mens.
En achter iedere nieuwe opvanglocatie zit óók een politieke keuze om geld, ruimte en capaciteit vrij te maken.
Dus de vraag is niet of we mensen moeten helpen.
De vraag is waarom de ene mens bij ons een nieuwe toekomst krijgt georganiseerd, terwijl de andere zijn bestaande toekomst ziet verdwijnen.
Dat is geen stikstofvraagstuk meer.
Dat is de vraag welke waarde deze overheid nog hecht aan de bestaanszekerheid van haar eigen inwoners.
Trudy Wissink
@MSoll123321 Als de bouwvakkers maar niet deze kaart gebruiken om naar Deventer te rijden. Wat een stelletje amateurs. Zoek ff op een goede landkaart waar Deventer ligt.
@minister_vro Leeuwarden is geen nieuwe lokatie. Hier wordt al jaren volop gebouwd. Ook al toen deze minister nog in uniform rondliep. Dit berichtje is niks meer dan d66 propaganda.
@agtmael_mieke Domme stelling. Werkgever houd premie in op bruto loon. Werknemer betaald dus wel degelijk. Weggever draagt rechtstreeks af aan overheid.
Van 5198 naar 8324 handtekeningen tegen het industriële zonnepark in Eesterga binnen 24 uur.
Ga vooral door met tekenen (liefst met woonplaats) op https://t.co/pmpZThHSqQ
Dank, namens de buurt, de recreatiefietsers, de vissen en de natuur!
Delen is top.
Burgemeester en wethouders van de gemeente De Fryske Marren doen alsof slechts vier 'boze buren' bezwaar maken tegen het volgooien van de natuurplas/karperplas in het buurtschap Eesterga met negen hectare zonnepanelen.
Woon je in De Fryske Marren en ben je met ons van mening dat die natuurplas behouden moet blijven, dan is er nog één kans om de gemeenteraad duidelijk te maken dat er breed verzet bestaat tegen deze industrialisatie.
Teken vandaag nog de petitie op https://t.co/4guz9bqvFA (graag met je woonplaats). Ook inwoners uit de rest van Nederland kunnen de petitie uiteraard ondertekenen.
Morgen om 19.30 uur is een beslissend Petear met de gemeenteraad in het gemeentehuis in Joure. Iedereen is welkom om ons daar te ondersteunen.
Teken hier: https://t.co/HeJTDV3QWR
Meer info hier: https://t.co/qz47aCqMrT
Heel veel dank!
Hoewel onze invloed vanuit de provincie niet groot is bij het opstellen van de stukken, hebben wij hier al een aantal keren aandacht voor gevraagd. Het Rijk implementeert de Natuurherstelwet op een manier waardoor natuur boven alles staat. Dat is leuk als je je geld verdient met de natuur, of ambtenaar. Maar een ramp straks voor de bv Nederland. Want ook de financiën voor natuur komen uit belastinginkomsten.
De natuurherstelwet: boeren en bouwers worden flink nerveus https://t.co/SDWLGs79Jr