Strona boxing.nowrockywarsaw[.]com sprzedawała bilety na galę w Atlas Arenie z prezydentem jako gościem i KSW jako rzekomym organizatorem. Opisujemy, co da się udokumentować, czego nadal nie wiadomo i czy taką stronę można szybko zdjąć.
https://t.co/tAP85kV7IH
Dlaczego zawetowana ustawa o blokowaniu treści nikogo by nie ochroniła?
Prezydent Nawrocki zawetował ustawę, która miała dać UKE prawo do blokowania treści w Internecie.
Sprawdziliśmy, co by się stało, gdyby weszła w życie i okazało się, że pedofile, oszuści i hejterzy dalej korzystaliby z TOR-a i VPN-ów, Meta nie zapłaciłaby ani dolara kary, a mniejsze serwisy z obawy przed blokadą domeny zaczęłyby usuwać wpisy na zapas. Dzieci oraz generalnie społeczeństwo ochroni edukacja, a nie kolejny urzędnik z guzikiem "wyłącz serwis".
https://t.co/7fcWsstKMy
#Polska #DSA #Cenzura #Cyberbezpieczenstwo
Nie jesteśmy żadnym z Waszych dwóch plemion. Jesteśmy trzecim - przeczytaliśmy ustawę - zajęło to mniej więcej tyle, co lot do Australii, i było równie ekscytujące - uzasadnienie, ocenę skutków regulacji, DSA i to, co obowiązuje już dziś, i nadal się nie zgadzamy.
Prezydent mówił o cenzurze prewencyjnej. Formaliści szybko wytknęli, że urząd zajmowałby się treściami już opublikowanymi - sęk tylko w tym, że państwo nie musi niczego sprawdzać lub czytać przed publikacją, jeśli wystarczająco nastraszy tych, którzy chcą publikować i publikują. O tym niżej. Poza tym ten proces po prostu nie działał. To nie był samochód, który jedzie w złą stronę. To był samochód bez kół, za to z bardzo drogim nagłośnieniem.
1. "Zamknięty katalog": około 30 przestępstw i urzędnik jako pierwsza instancja.
Katalog jest konkretny, zgoda. Ale sami przyznajecie rzecz kluczową, że aby wpis zniknął, nikt nie musi zostać skazany. W normalnym świecie o tym, że coś jest przestępstwem, rozstrzyga sąd - po postępowaniu, z prawem do obrony i domniemaniem niewinności. Tu wystarczyło, że urzędnik uzna, iż wpis wyczerpuje znamiona. Całość bez aktu oskarżenia, bez wyroku i bez sądu. Treść zostaje uznana za niezgodną z prawem, choć do żadnego łamania prawa nie doszło. O większości z tych "przestępstw" decydowałby Prezes UKE (przy platformach wideo przewodniczący KRRiT). Sąd pojawiał się dopiero po sprzeciwie, a ustawa nie dawała mu na to żadnego terminu.
Najlepszy przykład to art. 119 § 1 k.k.: przemoc lub groźba z powodu przynależności, w tym politycznej. W wersji uchwalonej przez Sejm rozstrzygał go sąd. Senat przeniósł go do urzędu i objął trybem natychmiastowym, a koalicja to przegłosowała. Czyli przestępstwo, którego bez kontekstu nie da się ocenić, trafia do urzędnika, a jego decyzja jest wykonywana od razu. To tak, jakby ocenę obrazów w Luwrze powierzyć ochroniarzowi z parkingu, bo "będzie szybciej".
Art. 175 ust. 1 Konstytucji mówi, że wymiar sprawiedliwości sprawują sądy. To samo powtarzał prezydent Nawrocki - o tym, co jest zgodne z prawem, ma rozstrzygać sąd, nie urzędnik, a tam, gdzie ustawa sąd zostawiła (art. 256 i 257 k.k.), sprawy do sądu wybierałaby prokuratura, której szefem jest minister sprawiedliwości. Kierunek użycia tego narzędzia zależałby więc od tego, kto akurat siedzi na ministerialnym fotelu.
2. "Cenzura? Tylko jeśli ktoś nie ufa rządzącym".
To jak powiedzieć, że licznik w taksówce przydaje się tylko tym, którzy nie ufają taksówkarzowi. No właśnie. Dlatego każda taksówka ma licznik. Nikt nie zakłada, że wszyscy taksówkarze to oszuści. Po prostu nikt rozsądny nie opiera rachunku na samym zaufaniu. Z prawem jest tak samo - pisze się je nie dla władzy, której ufamy, tylko dla każdej następnej. Narzędzie, które dziś dostaje jeden rząd, jutro odziedziczą jego najwięksi wrogowie.
3. "Sądy są za wolne". Urząd byłby wolniejszy.
Z analizy procedury przewidzianej w zawetowanej ustawie wynika, że w zwykłym trybie sprawa dotycząca dużej platformy ciągnęłaby się od trzech do pięciu tygodni. Tymczasem po zwykłym zgłoszeniu platformy reagują zazwyczaj w ciągu kilku godzin, a nie tygodni. Sami piszecie, że nawet najszybsza ścieżka przewidziana w ustawie, czyli 24-72 godziny, to w internecie wieczność. Co gorsza, urząd nie zastępowałby moderacji platform, tylko ścigałby się z nią.
W większości spraw postępowanie kończyłoby się odpowiedzią platformy: "treść została już usunięta". Zanim jednak ta odpowiedź by nadeszła, Policja zdążyłaby napisać wniosek, a urząd wszcząć sprawę i rozesłać zawiadomienia. Wszystko na próżno. Nawet na polskich hostingach, gdzie reakcja jest najwolniejsza, dwie trzecie zgłoszonych materiałów przedstawiających seksualne wykorzystywanie dzieci znika w ciągu 48 godzin. W tym wyścigu urząd przypominałby Reliant Robina - zanim dojechałby do mety, zdążyłby się kilka razy przewrócić.
4. Dzieci: najgłośniejszy argument, najmniejszy pożytek.
Duże platformy same wykrywają "sporne" materiały, porównując pliki z bazami znanych treści. W pierwszym półroczu 2025 r. organy całej UE wydały wobec Facebooka 14 nakazów dotyczących wykorzystywania dzieci, na 1965 nakazów ogółem. Na polskie hostingi jest już art. 218a k.p.k. Sam Dyżurnet pisze, że najszybszą drogą jest reakcja dostawcy, a urząd może być najwyżej uzupełnieniem. Do tego ustawa kazała platformie zawiadomić autora treści. W sprawie CSAM informacja mogła więc trafić do podejrzanego, zanim ktokolwiek zabezpieczy dowody. To jak zadzwonić do włamywacza z uprzejmą informacją, że policja już jedzie.
5. "Meta dostałaby łomot. W dolarach."
Nie, nie dostałaby. Ustawa nie przewidywała żadnych kar pieniężnych za niewykonanie decyzji. UKE sam wytknął tę lukę w konsultacjach i nikt go nie posłuchał. Jedyną sankcją był wpis domeny do niejawnego rejestru, bez odwołania od samego wpisu, i usunięcie jej z DNS w 48 godzin. Wobec Mety urząd miałby więc dwie opcje - nie robić nic albo wyłączyć całej Polsce Facebooka i Instagrama z powodu jednego komentarza.
To nie jest kij na Metę, tylko głowica nuklearna, armata na muchę. Wszyscy wiedzą, że nikt jej nie odpali, a gdyby jednak ktoś to zrobił, oberwałaby głównie babcia, która chciała obejrzeć zdjęcia wnuków. Ten, kto szuka "nielegalnych" treści celowo, zmieni DNS albo włączy VPN w pół minuty. DSA zresztą pozwala odciąć całą usługę tylko decyzją sądu, po wyczerpaniu innych środków i najwyżej na cztery tygodnie (art. 51 ust. 3).
Najgroźniejsza nie jest jednak sama głowica, której nikt nie odpali, lecz strach przed nią. Jeśli za niewykonanie jednej decyzji w sprawie jednego komentarza grozi wpis do niejawnego rejestru, bez prawa odwołania, a w konsekwencji wyłączenie całego serwisu, to żaden rozsądny właściciel portalu nie będzie analizował kontekstu. Będzie usuwał wszystko, co choć trochę pachnie kłopotami, zanim jakikolwiek urzędnik zdąży na to spojrzeć. To cenzura prewencyjna w podwykonawstwie - państwo nie musi niczego sprawdzać przed publikacją, bo wyręczy je przestraszony moderator albo algorytm ustawiony na zasadę "lepiej usunąć, niż tłumaczyć się przed UKE". Meta to przeżyje, bo ma prawników i telefon do Białego Domu. Lokalny portal czy forum wędkarskie nie mają ani jednego, ani drugiego, więc ich właściciele po prostu wyłączą komentarze. Mały hosting zaś przy pierwszym sygnale zdejmie stronę klienta, zamiast ryzykować własną domenę czy serwer. I tak, powoli, niczym Lancia z lat osiemdziesiątych, rdzewieć będzie to, co w polskim Internecie najcenniejsze czyli prawo do ostrej wypowiedzi bez pytania kogokolwiek o zgodę.
Fałszywe reklamy z wizerunkiem prezydenta to oszustwo z art. 286 k.k. Bez kar pieniężnych ustawa nie dałaby na nie nic nowego. A gdyby Meta kiedyś naprawdę poczuła ból w portfelu, pierwszy telefon wykona do Białego Domu, a nie do Warszawy.
6. Ścieżka odwoławcza: dobry pomysł, martwy przepis.
Tu zgadzamy się co do diagnozy: platformy mają użytkowników tam, gdzie plecom kończy się szlachetna nazwa. Tyle że nakaz przywrócenia obejmował wyłącznie treści usunięte "z powodu nielegalności". Na Facebooku to około 4% przypadków, a reszta znika na podstawie regulaminu. Ustawa nie określała terminu wykonania decyzji, nie przewidywała sankcji i nie zobowiązywała platformy do pokazania urzędowi usuniętej treści. Pozasądowe Appeals Centre Europe już dziś w 72% spraw w ogóle nie dostaje od platform materiału. Sąd Najwyższy radził, żeby ten mechanizm uchwalić w osobnej ustawie. Dostaliśmy więc gaśnicę bez środka gaśniczego, za to z eleganckim certyfikatem.
7. Rachunek, którego nikt nie zrobił.
UKE wnioskował o 10 etatów i 54,4 mln zł do 2036 roku. W ocenie skutków regulacji wpisano finansowanie "w ramach dotychczasowych środków", bez prognozy liczby spraw. Nikt nie podał najważniejszej liczby - ile razy platformy faktycznie odmawiają polskim organom. Tylko w takich sprawach cała procedura miałaby sens. Według szacunku z analizy, przy dwudziestu takich sprawach rocznie jedno skuteczne usunięcie kosztowałoby około 270 tys. zł. Za tyle można kupić całkiem przyzwoite Porsche. Używane, ale jednak.
Na koniec: kompromis, o który prosicie.
Dogadać się? Zgoda, a szkic leży na stole. Najpierw zgłoszenie do platformy, także dla Policji. Nakaz dopiero wtedy, gdy na przykład po 24 godzinach treść nadal wisi. CSAM i terroryzm przez art. 218a k.p.k. albo przez wąski tryb na wzór francuski: z niezależnym kontrolerem każdego żądania i sądem w 72 godziny. Tak, Francja ma tryb administracyjny. Tylko że ludzie, którzy jedzą ślimaki, zbudowali go z bezpiecznikami. Wszystko, co wymaga oceny kontekstu, wyłącznie przed sądem, w szybkim trybie jak w Austrii. Kary pieniężne zamiast czerwonego guzika z napisem "wyłącz", a rejestr domen jawny i z prawem sprzeciwu. Przywracanie treści w osobnej ustawie, z terminem i sankcją. Do tego coroczne statystyki, żeby było wiadomo, czy to w ogóle działa.
Weto nie zablokowało więc niczego, co działałoby w praktyce. Zablokowało za to samochód bez kół, zanim ktoś zdążył nim wyjechać na drogę.
Zostaje jedno pytanie. Czy naprawdę wierzycie, że urzędnik UKE będzie sprawiedliwszym strażnikiem wolności słowa niż sąd i skuteczniejszym pogromcą Mety niż jej własna moderacja? Urzędnik bez kar, z jednym guzikiem "wyłącz serwis" i z procedurą wolniejszą od zwykłego zgłoszenia. Jeśli tak, reszta dyskusji jest już kwestią wiary. A wiara, jak pokazuje historia tego rządu, bywa zawodna.
And on that bombshell... kończymy nasz wywód.
@Robert_Frycz@SzJadczak Dlaczego zablokowałeś @Robert_Frycz? Czy jego pytania okazały się zbyt trudne dla tak wielkiego "dziennikarza"? 😂Klasyczna ucieczka przed trudnymi pytaniami, której po tobie się absolutnie nie spodziewaliśmy.
Pozdrawiam zza muru blokady i życze dobrego dnia.
Logika Standerskiego: drift w NFS to wykroczenie, za które trzeba odebrać prawo jazdy, a frag w Quake III Arena to już zabójstwo.🤦♂️
Sekretarz @CYFRA_GOV_PL@DStanderski broni ustawy zawetowanej przez Prezydenta Nawrockiego hasłem: "co nielegalne offline, to nielegalne online".
Wzięte dosłownie, oznacza dożywocie za fraga w Quake III. A potem w PR24 rozsypał się emocjonalnie jak Fiat 126p na wybojach: prezydent winny krzywdzie dzieci, Konfederacja pisze przemówienia, fakty opcjonalne.
https://t.co/kwfcpDRuBV
#Polska #DSA #Cenzura #Weto #Prezydent #PR24 #PolskieRadio
Panie Ministrze Żurek,
Pański wpis to klasyczny przykład dezinformacji wygłaszanej z pozycji organu władzy. Przedstawia Pan ustawę (druk 2693, tzw. DSA II) jako czyste narzędzie ochrony dzieci i walki z przestępczością, całkowicie pomijając jej rzeczywistą konstrukcję, techniczną iluzję oraz poważne zastrzeżenia Sądu Najwyższego.
Rozbijemy to punkt po punkcie - bo to nie jest ochrona, tylko administracyjna prewencyjna cenzura z technicznie dziurawym mechanizmem.
1. Szybsze blokowanie nielegalnych treści związanych z seksualnym wykorzystywaniem dzieci.
Bandyckie DSA już obowiązuje. Platformy mają mechanizmy notice-and-action, trusted flaggers, a policja, prokuratura i NASK od lat działają. Ustawa nie przyspiesza usuwania CSAM u źródła - daje Prezesowi UKE (organowi zależnemu od rządu) i KRRiT prawo nakazywania blokad, w tym domen przez operatorów DNS w 48 godzin. Jak szczegółowo pokazuje analiza na https://t.co/G4gIVUKL6j, to techniczna iluzja! DNS to tylko tłumaczenie nazwy na IP. Blokada lokalnego resolvera nie usuwa pliku z serwera (często zagranicznego), kopii w https://t.co/RbPbfsDbon, mirrorów, IPFS, Tor, I2P ani alternatywnych domen. Użytkownik zmienia DNS na 1.1.1.1 / 8.8.8.8, włącza DoH/DoT, VPN czy TOR - i po problemie. Przy HTTPS przekierowanie na stronę UKE kończy się błędem certyfikatu TLS + HSTS. Skutek? Bariera dla zwykłego, nietechnicznego użytkownika Internetu. To nie szybsze blokowanie, tylko propaganda.
2. Skuteczniejsze reagowanie na internetowe oszustwa, groźby i przestępstwa motywowane nienawiścią.
Katalog jest szeroki i ocenny (https://t.co/gdhLzGWTYb. art. 119, 256, 257 k.k. - mowa nienawiści). Sąd Najwyższy w opinii z 14 lipca 2026 r. wprost ostrzegał, że płynne granice tych czynów + administracyjna procedura grożą naruszeniem wolności słowa, prasy i debaty publicznej (art. 54 Konstytucji, art. 10 EKPC). Nienawiść to wygodny argument. Platformy już reagują, a istniejące prawo karne działa. Ustawa dodaje urzędnika z młotkiem, a nie skuteczność.
3. Możliwość nakazania platformom ograniczenia dostępu do konkretnych treści naruszających prawo.
Tak, ale przede wszystkim administracyjnie przez UKE/KRRiT, nie przez sąd a priori. DSA art. 9 pozwala na nakazy sądowe lub administracyjne, ale nie wymaga krajowego rejestru domen, 48-godzinnego DNS-blocking ani czarnej listy wyjętej spod ustawy o dostępie do informacji publicznej. To polska nadbudowa, a nie implementacja DSA!
4. Ochronę przed niesłusznym usuwaniem legalnych publikacji
DSA już daje użytkownikom uzasadnienie, odwołanie wewnętrzne i ścieżkę skargi. Ta ustawa koncentruje się na dających państwu władzę nakazach blokady, a nie na nowej tarczy dla użytkowników. Ryzyko overblockingu (całe domeny, treści mieszane) jest realne - SN to podkreślił.
5. Prawo do sądowej kontroli decyzji o blokowaniu treści.
Kontrola jest następcza: sprzeciw do sądu powszechnego (często jednoinstancyjny w trybie nieprocesowym). Nie ma pełnej kontroli a priori dla większości przypadków. SN uznał to za niewystarczające i nieproporcjonalne (art. 31 ust. 3 i art. 78 Konstytucji). Rygor natychmiastowej wykonalności w części spraw (w tym rozszerzony) oznacza, że treść znika zanim sąd cokolwiek powie! To nie jest pełna kontrola sądowa - to pozory!
To skandal i hańba, że Minister Sprawiedliwości publicznie DEZINFORMUJE, przedstawiając administracyjną cenzurę prewencyjną i technicznie nieskuteczny mechanizm DNS jako ochronę obywateli. Takie wypowiedzi z pozycji Prokuratora Generalnego podważają zaufanie do państwa i same w sobie są formą manipulacji informacją. Ta dezinformacja zostanie przez nas zgłoszona do NASK oraz do prokuratury.
To nie jest ustawa chroniąca dzieci. To jest ustawa, która daje urzędnikowi prawo powiedzieć ta domena mi się nie podoba i kazać operatorom udawać, że jej nie ma - podczas gdy każdy, kto umie zmienić DNS albo włączyć VPN, dalej ją widzi. To jak próba zakazania deszczu dekretem i liczenie, że chmury się przestraszą.
Naprawdę, panie Żurek - nawet mój stary Land Rover był bardziej szczelny niż ta konstrukcja. I przynajmniej nie udawał, że ratuje dzieci, kiedy po prostu z niego cieknie.
W swoim komunikacie stosujecie klasyczny szantaż emocjonalny i dezinformację, maskując własne problemy z legislacją i respektowaniem konstytucyjnych standardów.
Hasło "bezpieczny internet zablokowany" jest nieprawdziwe i manipulacyjne. Weto Prezydena nie "blokuje bezpiecznego internetu", a odrzuca konkretny model administracyjnego blokowania treści, który Prezydent Nawrocki (podobnie jak w styczniu) uznał za ryzyko administracyjnej cenzury.
Treści, o które rzekomo chodzi (wykorzystywanie seksualne dzieci, oszustwa, nawoływanie do samobójstwa, określone przestępstwa z nienawiści), są już nielegalne na podstawie Kodeksu karnego.
Platformy mają obowiązki wynikające z unijnego DSA (obowiązującego bezpośrednio), a państwo dysponuje narzędziami prokuratury, policji i sądów. Ustawa nie tworzyła "bezpiecznego internetu" z niczego tylko wprowadzała dodatkowy, przyspieszony mechanizm administracyjnych nakazów (https://t.co/gdhLzGWTYb. Prezesa UKE, w części KRRiT), z możliwością natychmiastowej wykonalności w najpoważniejszych sprawach i dopiero następczej kontroli sądowej! To właśnie stanowi istotę zarzutu o cenzurę prewencyjną! Decyzja organu administracji (podległego władzy wykonawczej) o ograniczeniu dostępu do treści zapada przed pełnym, niezawisłym rozstrzygnięciem sądowym, a treść znika lub zostaje ograniczona zanim obywatel skutecznie się odwoła.
Ministerstwo wielokrotnie wycierało sobie "usta" bezpieczeństwem dzieci - od "Czarnej księgi młodych ofiar platform cyfrowych" po apele o podpis "dla polskich dzieci" - to ordynarny emocjonalny szantaż, który sprowadza merytoryczny spór o gwarancje wolności słowa, prior restraint i ryzyko nadużyć (zwłaszcza przy nieostrych pojęciach w rodzaju mowy nienawiści czy wybranych przepisach) do fałszywej alternatywy: albo podpiszecie nasze rozwiązanie, albo jesteście za pedofilami i oszustami.
Prezydent publicznie deklarował poparcie dla eliminowania treści krzywdzących dzieci, ale odmawiał zgody na model, w którym urzędnik decyduje przed sądem. Różnica między skutecznym ściganiem przestępstw a administracyjnym "czerwonym przyciskiem" nie jest detalem - to różnica między państwem prawa a prewencyjną kontrolą treści.
Takie komunikaty noszą znamiona właśnie tej dezinformacji i manipulacji, z którą resort rzekomo chce walczyć. Slogany typu "bezpieczny internet zablokowany" upraszczają złożoną kwestię implementacji #DSA do binarnego oskarżenia, pomijają istniejące #prawo, procedury sądowe i zastrzeżenia konstytucyjne, a jednocześnie obciążają oponenta odpowiedzialnością za każde zło w sieci. To klasyczna technika: emocjonalne uproszczenie + przypisanie złych intencji. Ministerstwo, które buduje swoją narrację wokół walki z dezinformacją i ochrony użytkowników, samo produkuje przekaz, w którym sprzeciw wobec konkretnego projektu ustawowego równa się "zablokowaniu bezpieczeństwa" - to nie jest merytoryczna debata o procedurach i gwarancjach - to kampania nacisku.
Weto nie uniemożliwia walki z nielegalnymi treściami. Uniemożliwia wejście w życie konkretnego mechanizmu, który budził uzasadnione wątpliwości co do proporcjonalności i ryzyka nadużyć. Jeśli Ministerstwo chce realnie chronić dzieci i użytkowników, powinno przygotować rozwiązania z pełną, uprzednią kontrolą sądową i jasnymi, wąskimi przesłankami, a nie wracać z poprawionymi, ale wciąż kontrowersyjnymi przepisami i komunikacją, która obraża inteligencję odbiorców.
#Dezinformacja #Manipulacja #Polska #Cyfryzacja
Prezydent @NawrockiKn znowu nie dał się wkręcić w emocjonalny szantaż i administracyjne blokowanie treści "bo tak chce rząd" i zawetował proponowane przez @CYFRA_GOV_PL przepisy.
#DSA#Cenzura#Polska
Janur prezentuje Digital Fairness Act jako przełomową reformę ochrony konsumentów, która przyniesie Europejczykom prawie 14 miliardów euro rocznie. To klasyczny marketing Komisji czyli spekulacyjne szacunki z impact assessmentu, które same Regulatory Scrutiny Board kwestionowało pod kątem metodologii. Nie ma tu twardych, mierzalnych danych historycznych za to jest życzeniowe modelowanie "oszczędności", które w praktyce rozmyje się w kosztach compliance, niepewności prawnej i selektywnym egzekwowaniu.
DFA w dużej mierze dubluje i nakłada się na istniejące przepisy (UCPD, DSA, GDPR). Zamiast upraszczać, tworzy kolejną warstwę niejasnych pojęć - "manipulacyjne praktyki", "addictive design", "dynamiczna podatność". Takie elastyczne definicje idealnie nadają się do rozszerzania zakresu - najpierw fake scarcity i loot boxy, potem algorytmy rekomendacji, treści "szkodliwe" dla "wrażliwych" użytkowników, a na końcu prewencyjna cenzura pod płaszczykiem ochrony konsumenta. Historia unijnych regulacji cyfrowych pokazuje dokładnie ten wzorzec: więcej biurokracji, większe koszty dla mniejszych platform, faworyzowanie największych graczy, którzy mają działy compliance, i systematyczne rozszerzanie władzy Komisji do nakładania kar do 6% obrotu.
Mierzalne efekty? Poza wzrostem uprawnień urzędników i kolejnymi raportami - praktycznie żadne! Użytkownicy już dziś mają adblockery, ustawienia powiadomień, możliwość rezygnacji z subskrypcji i konkurencję. Nie potrzebują brukselskich urzędników, którzy decydują, czy infinite scroll jest uzależniający.
Dlatego https://t.co/aIljrmTCIs będzie prowadził kampanie informacyjne w całej UE pokazujące, jak korzystać z TOR-a, jak omijać te kretyńskie zabezpieczenia i utrzymać dostęp do wolnego słowa. Żaden urzędnik unijny nie powinien mieć kontroli nad tym, co ludzie czytają i piszą.
To trochę jak zatrudnienie armii urzędników do regulowania kształtu opakowania ciastek, żeby ludzie nie jedli ich za dużo - podczas gdy ci sami ludzie nie potrafią utrzymać porządku we własnym budżecie. A potem z dumą ogłaszają, że właśnie zaoszczędzili nam wszystkim fortunę na dentystów.
Zgoda co do jednego - przeciętny zjadacz chleba nie będzie (i nie musi) budować kryptograficznych łańcuchów pochodzenia do każdego wpisu na X czy Facebooku. To nie jest realistyczne wymaganie wobec obywateli.
Problem w tej kampanii leży gdzie indziej. Ministerstwo Cyfryzacji publikuje serię bardzo podstawowych porad jednocześnie budując instytucje i narrację, w której państwo ma coraz większą rolę w definiowaniu i "zwalczaniu" dezinformacji (Centrum Walki z Dezinformacją, zgłaszanie treści, naciski na platformy w sprawie moderacji). W takim kontekście proste hasła typu właśnie "sprawdź źródło" łatwo stają się elementem szerszego komunikatu, że obywatele sami nie dają rady, więc potrzebują urzędowego filtra i procedur zgłaszania.
Kryptograficzne podpisy czy standardy provenance (np. C2PA dla multimediów) nie muszą być narzędziem, które każdy ręcznie stosuje do wpisów w mediach społecznościowych. Mogą działać w tle, przy materiałach medialnych, oficjalnych komunikatach, zdjęciach i wideo - zmniejszając łatwość fałszowania źródła bez wymagania od użytkownika ręcznej weryfikacji. To nie jest alternatywa dla podstawowej edukacji, tylko uzupełnienie, które naszym zdaniem zmniejsza pole do manipulacji.
Podstawowa edukacja o sprawdzaniu źródeł, owszem, ma sens. Ryzyko pojawia się wtedy, gdy ta sama instytucja, która ją prowadzi, równolegle rozbudowuje mechanizmy centralnego reagowania na treści i jednocześnie nie inwestuje w otwarte, techniczne standardy utrudniające fałszowanie źródła. Wtedy te "czerwone flagi" przestają być wyłącznie elementem edukacji, a stają się częścią szerszej praktyki, w której państwo coraz aktywniej wskazuje, co wymaga weryfikacji, a co można zgłosić.
AKTUALIZACJA.
"Atak niczego nie zakłócił. Odłączyliśmy system sami".
Kilka minut po północy dyrektor biura komunikacji Ministerstwa Cyfryzacji Marek Gieorgica powiedział TVP Info, że system ePUAP został prewencyjnie odłączony ze względów bezpieczeństwa. Jednocześnie zapewnił, że nie jest tak, iż atak w jakikolwiek sposób naruszył system lub zakłócił jego działanie. Dodał, że trudno dziś określić, kiedy ePUAP odzyska pełną funkcjonalność.
https://t.co/iS3nyEmAKD
#Epuap #cyberbezpieczenstwo
@PremierRP@donaldtusk Rząd Tuska forsuje cenzurę prewencyjną w Internecie. Analizujemy zagrożenia dla wolności słowa, błędy techniczne i autorytarne mechanizmy kontroli sieci.
https://t.co/wk1bbQdyeC
#Polska#Cenzura#Tusk#Dyktatura
@CYFRA_GOV_PL ogłosiło, że wykryto i zatrzymano cyberatak na ePUAP.
Godzinę później skrzynki przestały działać, a na stronie systemu pojawił się baner informujący o "pracach serwisowych".
Rozbieramy komunikat zdanie po zdaniu i pokazujemy, czego w nim brakuje - informacji o charakterze ataku, o danych i o terminie naprawy. Pytamy też, dlaczego "zatrzymany" atak wymaga przywracania systemu, i podpowiadamy, jak nie stracić urzędowych terminów.
https://t.co/iS3nyEmAKD
#epuap #cyberbezpieczenstwo #Polska
Uprzejmie dziękujemy za komunikat w stylu "wszystko pod kontrolą, proszę się rozejść". Wykryto, zatrzymano, infrastruktura bezpieczna, ABW w sprawie, a pełna funkcjonalność "w drodze". Brzmi jak klasyczna formuła z podręcznika zarządzania kryzysowego czyli mówić dużo, ale nie mówić nic konkretnego.
Tylko że ePUAP to nie jest jakaś tam platforma, to system, przez który obywatele załatwiają sprawy urzędowe, logują się Profilem Zaufanym i przekazują dane. Skoro system wymaga "prac technicznych związanych z przywróceniem pełnej funkcjonalności", to znaczy, że atak przyniósł realny skutek - inaczej nie byłoby czego przywracać!
A skoro skutek jest, to naturalne pytania brzmią - jaki charakter miał atak, czy doszło do jakiegokolwiek naruszenia danych, jak długo system będzie ograniczony i co konkretnie już wiadomo. Zamiast odpowiedzi dostajemy zapewnienia i strzałki w dół.
Włączenie ABW to standard przy tego typu incydentach, nie powód do oklasków. Podobnie jak informacja, że "infrastruktura jest bezpieczna" - bo to właśnie od niej oczekujemy, że będzie bezpieczna, a nie że będziemy o tym informowani post factum. Obywatele, którzy dziś nie mogą normalnie skorzystać z usług, zasługują na coś więcej niż powtarzane zdanie o stabilności i procedurach.
Na razie komunikat brzmi jak sukces w powstrzymaniu czegoś, co i tak wymusiło ograniczenie działania kluczowego systemu publicznego. A to, przy całej finezji sformułowań, nie jest jeszcze sukcesem - to dopiero początek wyjaśnień.
Jeśli "zatrzymany cyberatak" wymaga potem przywracania pełnej funkcjonalności, to może warto najpierw zatrzymać narrację, a potem system.
Z perspektywy zarządzania ryzykiem informacyjnym i architektury systemów to nie jest program odporności. To jest podręcznik "Bezpieczny Internet dla klas 4-6" przerobiony na animację w Canvie. W środowisku, gdzie dezinformacja realnie wykorzystuje technologię deepfake, steganografię, botnety i modele generatywne, kompetentny dział bezpieczeństwa nie kończy na radzie "sprawdź źródło i oficjalne kanały", on buduje narzędzia: automatyczną weryfikację metadanych, analizę provenance, otwarte standardy podpisywania treści, systemy detekcji anomalii na poziomie sieci, a nie plakaty z zielonymi ptaszkami i apelem o korzystanie z komunikatów administracji publicznej.
Najciekawszy jest jednak kierunek, w który to wszystko zmierza. "Wybieraj wiarygodne źródła", "potwierdzaj oficjalnymi kanałami", "zgłoś dezinformację" - to nie jest neutralna edukacja medialna, to jest powolne budowanie modelu, w którym to instytucja publiczna (czyli de facto aktualna władza) staje się domyślnym arbitrem prawdy! Najpierw uczy się obywateli, że samodzielna ocena jest ryzykowna i lepiej zdać się na oficjalne źródła. Potem pojawia się przycisk "zgłoś", a na końcu okazuje się, że najskuteczniej usuwać treści zanim zdążą dotrzeć do zbyt wielu osób. To klasyczny mechanizm prewencyjnej kontroli, tylko ubrany w język "cyberbezpieczeństwa" oraz "walki z dezinformacją".
Brakuje tu jakiejkolwiek technicznej głębi. Zero słowa o tym, jak działa weryfikacja w systemach rozproszonych, zero o ograniczeniach centralnej moderacji, zero o tym, że same instytucje państwowe bywają największym źródłem treści z fałszywym kontekstem. Zamiast tego dostajemy animację, która sugeruje, że problem rozwiąże się, jeśli ludzie będą grzecznie czekać na komunikat z ministerstwa.
Wyobraźcie sobie, że ktoś, kto nie wie ile bitów jest w bajcie, uczy was "jak nie dać się zmanipulować", a jednocześnie prosi, żebyście zgłaszali mu wszystko, co wam się nie podoba. To nie jest Ministerstwo Cyfryzacji. To jest sytuacja, w której gość z podstawowym certyfikatem z Excela chce wam sprzedać system obrony przed sztuczną inteligencją. I jeszcze ma czelność robić to z poważną miną, jakby właśnie wynalazł Internet...
Znowu opowiadacie bajkę, że DSA "ograniczy boty, fałszywe konta, zmanipulowane nagrania i operacje wpływu".
Fakty są następujące - DSA nie daje żadnego skutecznego narzędzia technicznego przeciwko botom czy fałszywym kontom - te problemy platformy i tak próbują rozwiązywać od lat z bardzo mizernym skutkiem. DSA daje za to coś zupełnie innego, a mianowicie mechanizm prawny i finansowy do zmuszania platform do szerszego usuwania treści, które władza lub "zaufani ludzie" uznają za niepożądane.
Kluczowa konstrukcja DSA to obowiązek największych platform do identyfikowania i ograniczania "zagrożeń systemowych". Pojęcie to jest celowo nieostre. Dezinformacja, manipulacja, podważanie zaufania to nie są definicje prawne przestępstw, tylko kategorie, które można rozciągnąć na niemal każdy kontrowersyjny temat polityczny. Platforma, która nie będzie wystarczająco agresywnie moderować według oczekiwań Komisji lub krajowych organów, ryzykuję karę do 6% światowego obrotu - w takich warunkach racjonalne zachowanie platformy to over-compliance czyli lepiej usunąć za dużo niż zrobić za mało.
Nie powstanie żaden magiczny filtr, który wytnie boty. Powstanie za to system, w którym treści legalne, ale niewygodne dla władzy, będą szybciej znikać pod pretekstem "ograniczania ryzyka systemowego". Fałszywe konta i boty dalej będą istnieć - tylko te, które służą niewłaściwej stronie, zostaną potraktowane surowiej niż te, które służą stronie właściwej. To nie jest ochrona przed dezinformacją. To jest zbudowanie narzędzia nacisku na platformy, żeby same robiły cenzurę, za którą państwo nie chce brać bezpośredniej odpowiedzialności.
DSA nie zatrzyma botów. Zatrzyma za to część debaty publicznej. I właśnie po to jest budowane.
Na szczęście Prezydent @NawrockiKn blokuje wasze niebezpieczne zapędy.
Przy okazji - zapraszamy do lektury: https://t.co/PZLeSBa1Mv
W słynnym skeczu Monty Pythona do zwykłego angielskiego salonu wpadają trzej kardynałowie w purpurze i krzyczą: "Nikt nie spodziewa się hiszpańskiej inkwizycji!". Śmieszne, bo absurdalne. Mniej śmieszne, gdy podobny scenariusz zapisuje się w ustawie.
6 listopada 2026 roku Sejm głosami koalicji rządzącej - 240 za, 202 przeciw - uchwalił ustawę o środkach ograniczających, znaną jako druk 3003. Pod niewinnym tytułem kryje się mechanizm, w którym jeden minister może jedną decyzją, natychmiast wykonalną i bez wyroku sądu, zamrozić majątek obywatela lub firmy za - między innymi - "bezpośrednie lub pośrednie wspieranie obcej ingerencji i manipulacji w środowisku informacyjnym".
Rząd Donalda Tuska nazywa to "konstytucją sankcyjną". My nazwiemy rzecz po imieniu, bez pardonu i bez poprawności politycznej - to cenzura prewencyjna i zamach na wolność słowa, wdrażane metodami żywcem wyjętymi z bolszewickiego i nazistowskiego podręcznika rządzenia - administracyjna lista "wrogów", majątek odbierany decyzją urzędnika, sąd dopuszczony do głosu dopiero wtedy, gdy kara już zapadła. Wszystko zawinięte w szlachetny papier walki z rosyjską dezinformacją. Ustawa trafi teraz do Senatu, a potem na biurko prezydenta Karola Nawrockiego. I właśnie dlatego ten tekst kończy się apelem.
https://t.co/n5AcQAK27z
#Polska #Druk3003 #Cenzura #Tusk