ราชามารลู่อี้หาน

| หม่าลี่หยางทักแอคหม่าลี่หยางได้เลย | สามารถโคได้

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Liyang @HH3_Huihui "เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว..จริงไหม"

อี้หลงวางมือทาบบนหัวของฮว๋าหลิงฮุ่ยช้าๆ เป็นการกระทำที่เกิดขึ้นได้น้อยครั้ง สำหรับคนเงียบขรึมเย็นชา ต่างกับลี่หยางที่อ่อนโยนมากกว่า

"ต่างไม่ผิด..แต่ก็ไม่มีอะไรที่ทำได้อีกแล้ว"

"มีเพียงแต่ต้องทำใจ..แล้วก้าวต่อไป"

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Liyang @HH3_Huihui เป็นอี้หลงที่ไม่ได้กล่าวอะไร เพียงมอง และนิ่งอยู่ในอ้อมแขนนั้น

ในโลกของฮว๋าหลิงฮุ่ยอาจใช่
คงมีอี้หลงที่มีความสุขกว่าเขาอยู่ในนั้น

เพียงแต่นั่นไม่ใช่เขา
และไม่มีวันเป็น

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Huihui @HH3_Liyang ใบหน้าหันกลับมา แววตาคล้ายจะไหววูบให้กับคำพูดเหล่านั้น มองน้องน้อยของตนที่เห็นแต่เล็ก

บัดนี้เติบโตขึ้นในฐานะภรรยา และมารดา
เสียเพียงว่าบุตรนั้นเขาจะไม่มีวันได้เห็น

อีกไม่กี่เดือนแท้ๆ

มือของเขายื่นไปข้างหน้า

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Liyang @HH3_Huihui "อืม.." ผินสายตามองออกไปด้านนอก มองนกที่เกาะกิ่งไม้ ก่อนจะบินลับออกไป

"น่าตลกดี..."

"ข้าทำอะไรผิดไปกันนะ ถึงต้องมาลงเอยเช่นนี้"

"บางที..หากข้าเองก็ย้อนเวลาได้บ้าง ข้าจะทำอะไรกันนะ"

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Huihui หม่าอี้หลงหันมอง สายตาชืดชานัก เหมือนจะไม่ยินดียินร้ายเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

มือไม่ได้แตะต้องชา 'สิ่งของ' เช่นเขายังจะคู่ควรการลิ้มรสสัมผัสอะไรอย่างมนุษย์อีก

"เสียใจกับเรื่องใดหรือ?"

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Huihui ยามพบในห้องที่กักขัง แม้จะตกแต่งอย่างดีสมฐานะ แต่มันก็ยังคงไม่พ้นนิยามของกรงขังที่กักเหยื่อบูชายัญเพื่อแก้ไขต่อสิ่งที่ผิดพลาดของผู้อื่น

อี้หลงไม่ได้นั่งอ่านตำรา หรือเล่นหมากอย่างที่ชอบทำ เพียงนั่งพิงอยู่กับกรอบหน้าต่าง มองยังสวนไผ่ที่อยู่ด้านนอก

ไม่ได้หันมาแม้มีเสียงประตูเปิด

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Liyang "นี่..เจ้า..."

การถูกสิ่งที่ตัวเองสร้าง
การถูกเสี้ยวส่วนหนึ่งของปราณตัวเองย้อนกลับมาทำร้าย

นั่นคือเรื่องเหนือความคาดหมาย กระทั่งผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจูเชว่ยังคาดไม่ถึง

เลือดทะลักออกจากท้องที่ถูกคมดาบเสือกเข้า
ร่างของหม่าอี้เฉิงทรุดฮวบลง

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Liyang "หากถ้าข้าจะต้องทำลายคัมภีร์เล่มใดเล่มหนึ่ง"

หม่าอี้เฉิงประจันหน้าต่อหน้าคัมภีร์ที่ตนแบ่งพลังสร้างร่างเนื้อขึ้น นึกแปลกใจว่าการคิดได้ด้วยตัวเองที่แสนเปล่าประโยชน์นั้นเริ่มเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด

"ข้าย่อมเลือกที่จะทำลายมารสยบพิภพ"
ปราณพลังผุดขึ้นบนฝ่ามือ
เห็นทีถึงเวลาต้องหวนคืน

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Liyang เจ้าสำนักหันกลับมองบุตรชาย ฟังคำขอที่แสนแปลกประหลาดนั้นทำให้เขานิ่งมองอยู่นาน

"เจ้ารู้?"

"เอาเถอะ..รู้แล้วก็ดี เวลาเช่นนี้เจ้าควรจะไปซ่อนตัวเสีย"

"คำขอไร้สาระนั่นข้าจะถือว่าไม่เคยได้ยิน ข้ายังจำเป็นต้องใช้เจ้า"

+

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

"ปีนี้เจ้าก็ยังมาที่เดิมสินะหม่าอี้หลง"

"ไม่สิ.."

"มารสยบพิภพ"

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

จะมีวันหนึ่งของทุกปีที่หม่าอี้หลงมักจะออกจากสำนักไปที่เดิมซ้ำๆ

เข้าเมืองเดินไปเรื่อยเปื่อย
เข้าร้านสุรา สั่งสุราดีมาสักขวด

และเดินเรื่อยเปื่อย
จนถึงผาคืนใจ
+

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

มีเพียงปีนี้ที่ต่างกันออกไป

หม่าอี้หลงไม่ได้รู้สึกว่าตนอยู่เพียงลำพังอย่างที่ผ่านมา
เมื่อหันหลังไปกลับพบสตรีนางหนึ่ง

จูจื่อรั่ว

+

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Huihui "เคยอ่านตำรา..เขาบอกว่าคนตั้งครรภ์ไม่ควรคิดมากไม่ใช่หรือ"

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Huihui อี้หลงยกถ้วยเข้ามาใกล้ตัว เริ่มทานคำเล็กอย่างสุภาพเคี้ยวจนหมดคำเรียบร้อยดีจึงค่อยพูด

"รสดีแล้ว" ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่เจียงฮว๋าหลิงฮุ่ยชนะการแข่งขันทำอาหาร รสชาติก็ออกมาดีขึ้นอย่างประหลาด การปฏิเสธอาหารสำหรับอี้หลงจึงลดลงไปด้วย

"เดี๋ยวนางก็กลับมา..ไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวลหรอก"+

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Huihui @HH3_Liyang (เจ้าบอกชื่อผิดคน(...))

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Huihui @HH3_Liyang อี้หลงมองภาพตรงหน้า

มองรอยยิ้ม
มองความรัก
มองความสุข

สายตาเรียบเฉยราวมองภาพวาดภาพหนึ่ง
เขาไม่เข้าใจความรู้สึกเหล่านัันหรอกว่าเป็นเช่นไร

แต่ภาพที่เห็นก็ดูสวยงามดี

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Liyang ....
ทำลงไปเสียแล้ว

อี้หลงมองสีหน้าของลี่หยาง
บางสิ่งที่ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม

อย่างน้อยที่สุดคงเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีวันมีอีกแล้ว

หากเพียงมอง..และเดินจากไป
คล้ายไม่สนใจอะไรอีก

หรือไม่..ก็คงทนไม่ได้กับการต้องเห็นผลของการกระทำของตัวเอง

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

[หลังเหตุการณ์มารบุกสำนัก]

หม่าอี้หลงผลักมารที่บุกเข้ามาออกไป และตัดสินใจที่จะออกไปตามหาพี่ชายฝาแฝดของตน

รู้สึกใจหายกังวลจนไม่สามารถอยู่นิ่งได้

"ลี่หยาง.."

"ลี่หยาง"

จากเขตชั้นใน ออกไปถึงส่วนอาคารชั้นนอก มองหาทัังที่เลือดมารท่วมตัว มือกุมกระบี่ในมือเอาไว้แน่น

@HH3_Liyang

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

@HH3_Liyang เจ็บปวดยิ่งกว่าปราณของลี่หยางที่กำลังคืบคลานเข้ามา ไอเย็นยะเยือกลุกลามกัดผิวเนื้อ จากฝ่ามือไล่ไปถึงแขน

ผิวเริ่มแดงราวจะปริแตก แต่เขาก็ยังจับไว้แน่รรอจนความทรงจำเคลื่อนไปถึงจุดสิ้นสุดจึงค่อยยอมปล่อยมือ

เขาหอบ..บาดเจ็บช้ำถึงภายใน
แต่ก็ยังรักษาท่าทีสงบเอาไว้ได้อย่างที่เป็นเสมอมา
+