(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ

หวูซินเล่อเทียน (26) H186 องครักษ์อินทรีผงาดศึกแห่งหวู่ซุน |

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีย์ผงาดศึกแห่งหวู่ซุน
https://t.co/HzoPQP4l54

恋爱使人坚强，
同时也使人软弱。
友情只使人坚强。

การตกหลุมรักทำให้คนเข้มแข็ง,
พร้อมกันนั้นก็ทำให้คนอ่อนแอด้วย.

มิตรภาพมีแต่ทำให้คนเข้มแข็ง
ประการเดียวเท่านั้น.

[Kiv 🐾 @Kivkao]

In the womb of the Day, he found his form, no human birth, no navel adorned.

One of the twin ancient celestial dragon, 'Zhao Wei'.

(Friend's OC)

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang "ขอบใจเจ้ามาก" ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำเรื่องดื่มน้ำ ความมืดสลัวทำให้เขาค่อยๆลองลืมตา

มองจากจุดหนึ่ง ไปยังจุดหนึ่ง ข้าวของในบ้านหลังนั้น
ทุกสิ่งบนโลกนี้ปรากฏชัดเจนในดวงตา

"เจ้าชื่ออะไรหรือ?" ถาม และมองหานาง

ใบหน้างดงาม

เมื่อนั้นเอง
ที่ทุกสิ่งบนโลกนี้ปรากฏชัดเจนในดวงตา ,เข้าจริงๆ

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang ชายหนุ่มก้าวเท้าตาม แรงที่พิงให้นางพยุงไม่ได้ทิ้งไปทั้งหมด เพราะเขาไม่ได้เป็นอะไรนอกเสียจาก

แสบตา แสบมากเกินไป
แสง

เกิดอะไรขึ้น

"เหมิงเกอ" เขาตอบ

"ต้องขอรบกวนแม่นางแล้ว.." พาไปไหนก็ได้ทั้งนั้นตอนนี้ ชายผู้นี้อาจจะแค่อยากพักสายตาสักหน่อยกระมัง

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang มือของชายคนนั้นจับเข้ากับข้อมือที่ยื่นมาเขี่ย หมับ

"มองไม่เห็น.."

"ช่วยที" น้ำเสียงอ่อนแรงขอความช่วยเหลือ เขายังคงทรุดเข่าอยู่เช่นเดิม มืออีกข้างปิดตาตัวเองเอาไว้ไม่คลาย

นอกเหนือจากนั้นก็ดูไม่ได้เป็นอะไรอีก แน่นอนว่าบาดแผลอะไรก็ไม่มี มือนั่นก็ไม่ยอมปล่อยนางเสียด้วย

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

ชาติภพอื่น บุพเพรัก หากนำพา

สองมือข้า

จักเอื้อมคว้า

เพียงผู้เดียว.

『 ท่าน 』

.
.

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang เหมิงเกอ ,ชายต่างเผ่าดวงตามองไม่เห็นแต่กำเนิด นั่นทำให้โสตประสาทใช้งานได้ดีกว่าคนทั่วไป

เสียงเอะอะ ได้ยินชัดเจน แต่ไม่ได้หลบเลี่ยงเส้นทาง

บุรุษอันธพาลตัวสูงใหญ่กวาดท่อนแขนกระแทกนางหมาป่าเสียจังหวะมาทางเขา ด้วยปฏิกิริยาว่องไวจากการฟัง สองมือคว้าร่างนางไว้ได้ทันก่อนผงะล้ม

"!!" +

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang แสงสว่าง..?

ดวงตาที่ปิดสนิทมาตลอดชีวิตสิบแปดปี คล้ายกับเห็นแสงรางเลือนในช่วงเวลาชุลมุน ต่อเมื่อน้ำหนักสตรีหวู่ซุนหายไปจากลำแขน กลับเป็นชายผู้นี้เองที่ทรุดเข่าลงกับพื้น

มือข้างหนึ่งยกบังเปลือกตาตน ปวดตุบดั่งร้าว

"อึก.."

จนกว่าจะพบท่าน หลางเกอ
ไม่ขอชายตามองใคร

บัดนี้ ได้พบแล้ว

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang เหมิงเกอ ,ชายต่างเผ่าดวงตามองไม่เห็นแต่กำเนิด นั่นทำให้โสตประสาทใช้งานได้ดีกว่าคนทั่วไป

เสียงเอะอะ ได้ยินชัดเจน แต่ไม่ได้หลบเลี่ยงเส้นทาง

บุรุษอันธพาลตัวสูงใหญ่กวาดท่อนแขนกระแทกนางหมาป่าเสียจังหวะมาทางเขา ด้วยปฏิกิริยาว่องไวจากการฟัง สองมือคว้าร่างนางไว้ได้ทันก่อนผงะล้ม

"!!" +

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang ยกข้อเท้าข้างหนึ่งพาดขึ้นเหนือหัวเข่าอีกข้างของตน เอี้ยวกายเข้าหาคู่สนทนา ฉวยโอกาสใกล้ชิดนี้แนบจูบข้างขมับ ไล่ไปตามกลุ่มผม

นั่งอย่างนี้ ความสูงของมันมากกว่า

"บอกสิ่งที่ท่านไม่เข้าใจ"

"เหตุผลที่หวงแหนท่านหนักหนา.." มือแตะลูบติ่งหูอีกด้านหนึ่งพร้อมกับที่ถูกย้ำจูบอีกด้านหนึ่ง

DM

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang น้ำหนักของหวูซินเล่อเทียนต่างจากสตรีอยู่มาก แต่มันก็ชินแล้วที่ถูกจับให้นั่งบนหน้าขาของท่าน แรกๆเก้กังไม่น้อย ผสานกับนึกประหลาดใจไม่เคยชิน

แต่พอเข้าใจว่าคงเป็นเพียงความเคยชินของเฟิงหลาง
มันก็ไม่ได้อิดออด

+

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang "ข้าไม่รีบร้อน" มันตอบทั้งที่ยังยิ้มน้อยๆ -ท่านเข้าใจยากถึงเพียงนี้ ไม่ใช้เวลาทั้งคืนได้หรือ(...)

เข้าบ้านเฟิงตามธรรมเนียม นับตามพิธีย่อมถือเป็นคืนเข้าหอ แม้พวกเขาจะเข้าหอกันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม

.
.

(ตัดเข้าไปในหอกันครับเจ้าสาว---)

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang "ถ้าเรื่องบนเตียงช่วยให้เข้าใจ ท่านคงเข้าใจได้มานานแล้ว" เจ้านกหนุ่มลดมือที่จับกันอยู่ลง เผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมด

ยังคงมีรอยยิ้มอยู่
ดูท่าว่าคงจะพอใจกับสิ่งที่ได้รับอยู่นี่มากจริงๆ

"ที่ผ่านมาข้าไม่เคยบอกเล่า"

"..คืนนี้จะบอก"

แตกต่างจากคืนก่อนๆหน้าอย่างไร
ก็คงต่างอยู่มากทีเดียว

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang แนบจูบลงบนมือสากกร้าน ที่ผ่านการต่อสู้ อาบเลือด และมอบความตายมากมายให้มันได้เห็น

"คืนนี้ไม่ออกจากห้อง" ดวงตาอินทรีหรี่โค้งลงเล็กๆตรงปลาย โผล่พ้นจากที่แนบจูบ

"ข้าจะได้ทำให้ท่านเข้าใจ"

หวงแหน
ปรารถนา

"หลางเกอ"

ก่อนหยีลงจนรู้ว่ารอยยิ้มที่เกิดขึ้นด้านหลังมือใหญ่นั้นชัดเจนเพียงใด

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang ฟังแล้วชายหนุ่มตรงหน้าก็หัวเราะ คล้ายกับตอนที่ท่านโยนทาสตงหูกล้ามโตมาให้ด้วยความปรารถนาดีอะไรสักอย่างหนึ่ง

ท่านที่ไม่เข้าใจ แต่ก็ตามใจ
แม้ไม่เข้าใจ แต่ตอบสนองความต้องการของมันเสมอ

การกระทำที่ยืนยันว่าได้รับสำคัญ
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร

+

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang ก้าวเท้าเข้าไปตามแรงรั้ง ใบหน้าชายอินทรีกดลงบนไหล่แนบใบหูด้านหนึ่งอย่างที่หมาป่าจะรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่วางลงไป

"พอใจแล้ว.." ท่านได้ฟังคำตอบแผ่วเบา ทว่าชัดเจนหนักแน่น เมื่อนั้นจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมคายคล้ายอ่อนโยนกว่าปกติหลายส่วน

"หลางเกอ"

"ของข้า" มันกล่าวออกมา ,เต็มปากเต็มคำ

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang ร่องรอยยกยิ้มบนมุมปาก กระชับมือที่เคยจับมาหลายร้อยหลายพันหนตลอดหลายปีที่ผ่านมาก่อนถึงวันนี้

"ข้าไปกับท่าน เฟิงหลาง"

หวูซินเล่อเทียนยังคงใช้นามหวูซินเล่อเทียน แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจนถึงวันสุดท้าย มันจะตายในฐานะคนของสกุลเฟิง

[(หวู่ซุน) หวูซินเล่อเทียน : องครักษ์อินทรีผงาดศึกฯ @HH_letian]

@HH_FengLang บุตรคนโตตระกูลหวูซินหยัดยืนเต็มความสูง แขนข้างหนึ่งขัดไว้ด้านหลัง ขณะที่วางมืออีกข้างลงบนมือที่ยื่นมาทางตน

ความตั้งใจไม่รับภรรยา ล่วงเลยถึงปีที่ 29
ในวันนี้ไม่เป็นเช่นนั้นอีก

สำหรับท่าน มันเป็นอนุสามี แต่สำหรับมัน ท่านคือคู่ชีวิตคนแรก และจะเป็นคนเดียว

+

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

----- รัชศกที่ 40 ------

ซากเมืองเสวียนหวู่ที่ถูกเหยียบย่ำทำลายถูกสร้างใหม่กลายเป็น 'อาณาจักรหวู่ซุน'

สัญญาสงบศึก 50 ปีถูกร่างขึ้น จึงมั่นใจได้ว่าอย่างน้อยเหล่าลูกหลานจะอยู่อย่างสงบสุขไร้กังวลไปอีกหลายปี

เช่นนั้นราชานักรบหมาป่าทมิฬจึงไม่จำเป็นอีกต่อไป...

[HH4 ซากศพหวนคืน @HHcommunity]

แม้ยากเย็นเพียงใด
แต่สุดท้ายก็ได้ก้าวข้ามพ้นมาได้

ไม่ว่าความทรงจำที่แสนดี
หรือความทรงจำที่เลวร้าย

ก็เป็นเพียงรอยเท้าที่ทิ้งไว้ตามหลังเพียงเท่านั้น

----จบรัชศกที่ 37----
สิ้นสุด [ภาคสมรภูมิเหอผิง]

[HH4 ซากศพหวนคืน @HHcommunity]

ภาพขอบคุณคนโดเนทฮะ

ไม่ได้จงใจจัดเป็นคู่เล้ยยย