وقتی نقدِ #خودیها (آنهم از درون زندان) نسبت به #رضا_پهلوی به #غر_زدنی تقلیل پیدا میکند که حتی ارزش شنیدن هم ندارد، چه تضمینی هست که فردا، وقتی این جماعتِ #تشنهی_قدرت خرشان از پلِ مراد گذشت، برای نقد و آزادی بیان #دیگران کمترین ارزشی قائل شوند!؟
#منوچهر_بختیاری
#از_دموکراسی_بگو
امیدوارم برنامه امشب میدان را تمام طرفداران پهلوی در ایران دیده باشند.
اینها فقط جنازههای شما را برای به قدرت رسیدن میخواهند، حتی حق غر زدن هم ندارید وگرنه پاچه ورمالیده هستید، رعیت را چه به انتقاد از شاه پدسگا!
ممنون از خانم خضرحیدری که صبر ایوب دارد.
@Fahimehkhezr#میدان
در سنت تاریخی ایتالیا، فاشیسم فقط شکست نمیخورد؛ رسوا میشود.
۲۸ آوریل ۱۹۴۵، Benito Mussolini به همراه دیگر چهرههای رژیم فاشیستی به دست پارتیزانها اعدام شد.
اما پایان ماجرا آنجا نبود.
یک روز بعد، در Piazzale Loreto، همان میدانی که پیشتر فاشیستها مخالفان را در آن تیرباران کرده بودند، پیکرها را وارونه آویزان کردند.
این یک لحظهی صرفاً خشونتآمیز نبود؛
این بازگشت تاریخ بود.
در حافظهی ایتالیا، این صحنه فقط مرگ یک دیکتاتور نیست، بلکه پایان یک توهم است:
توهم قدرتی که خود را ابدی میپنداشت.
این، آخرین تصویری است که یک فاشیست از ایتالیا دید.
Viva la Repubblica!🇮🇹
"ارومیه با کل ایران فرق دارد. این را از صمیم قلب میگویم: نخستین جرم من کُرد بودنم بود و پس از آن، سنی بودنم. به داد من برسید. من نه اولین نفر هستم و نه آخرین نفر خواهم بود." #ناصر_بکرزاده
«اگر پسرم کاری کرده بود، چرا حکم او دو بار نقض شد؟»
پدر و مادر ناصر بکرزاده، زندانی ۲۶ ساله کُرد، متهم به جاسوسی برای اسرائیل، خواستار توقف اجرای حکم اعدام او شدهاند.
گزارش حکم اعدام او پیشتر دو بار به دلیل نبود ادله کافی و نقض روند دادرسی نقض شده بود؛ اما ۵ اردیبهشتماه شعبه ۳۹ دیوان عالی ، در فضای پس از جنگ، دوباره تایید شده است. مادر و پدرش میگویند: «ناصر هیچ گناهی مرتکب نشده.»
#ناصر_بکرزاده
#نه_به_اعدام
@Farshid4195402@Fahimehkhezr اها هروقت مادرت رو میکردن اینارو بهت میگفتن?بدجایی بزرگ شدی .برو یه تست DNAهم بدە باباتو پیدا کنی,چون اینجور کە مشخصه ننه ت زیاد دست به دست شده ,حداقل بدونی این حرومزادگیت از کجا میاد
بیانیه خانواده بختیاری
ما قاطعانه ادعای برخی ، مبنا بر تحت فشار قرار گرفتن برادرم منوچهر بختیاری را رد می کنیم .
آن ویس و آن نقدها صدای مبارزانی ست که نادیده گرفته می شوند و واقعی اند .
ما به پرسش ها پاسخ خواهیم داد چرا که هر کس پا به فضای سیاسی می گذارد باید آماده پاسخگویی باشد . و تنها پاسخی که این درخواستها دریافت کرد ، آنفالو کردن اکانت #منوچهر_بختیاری بود
، همینقدر کودکانه ؛
آزادی ایران با پرسشگری ، شفاف سازی ، صداقت
و مطالبه محقق می شود نه با بایکوت ، حذف ، برچسب و تخریب .
کسانی که از گفتگو سخن می گویند و در عمل فقط سرکوب ، تهدید و تخریب بلدند هر دو مشت شان جفت پوچ است .
#پاينده_ایران
این صحنههای مضحکه، این ابتذالِ مبارزه، این واپسگرایی محض در فکر و رفتار سیاسی و این بلاهتِ مزین به هنگامهطلبی را میبینم و شرمسار میشوم.
شرمسارِ آن ایرانی داخل ایران که با زیستِ هر روزهاش و با هر نفسی که میکشد در حال هزینه دادن در برابر حکومت جمهوری اسلامی است؛ هزاران خانوادهی دادخواه که عزیزانشان در این مبارزه جان خود را فدا کردهاند بماند!
شرمسارِ شماییم. شرمساریم که مبارزهی شریفِ شما را به چنین سیرکِ خجالتآوری بدل کردهاند.
دقیقا به خاطر داشتن همین «فهم و شعور» سیاسی است که مقابل جریان شما ایستاده ایم. شما کلمه «اولویت» را به ابزاری برای باجگیری و خفه کردن هر صدای متفاوتی تبدیل کرده اید؛ یعنی دقیقا همان کاری که جمهوری اسلامی با شعار "حفظ نظام اوجب واجبات است" انجام میدهد.
اتفاقا اولویت ما عبور از جمهوری اسلامی است، اما برای رسیدن به یک دموکراسی متکثر، نه برای بازتولید یک #استبداد مرکزگرای دیگر. شما انتظار دارید مردم در برابر ناکارامدی، توهمات و بایکوت عامدانه صدای #زندانیان_سیاسی توسط جریان شما سکوت کنند، فقط به این بهانه که «الان وقتش نیست».
در حالی که طناب دار بر گردن جوانانی مثل #عرفان_کیانی می افتد، اولویت جریان شما تورهای نمایشی و ساختن یک بت جدید است. شعور یعنی از تاریخ درس بگیریم و نگذاریم خون زندانیان و مبارزان، فرش قرمزی برای یک #دیکتاتوری موروثی شود. از چاله به چاه افتادن، نامش مبارزه نیست.
ادامه:
همانطور که خود گفتید: اگر امروز نه، پس کی؟ اگر ما نه، پس چه کسی؟ امروز زمان عمل است، نه وعدههای توخالی.
خواست ملت ایران و نیروهای از جانگذشته، آزادی ایران، حاکمیت ملت، حاکمیت قانون، و آبادی و شکوفایی فردای ایران است.
پاینده ایران
منوچهر بختیاری
۲۸ فروردین ۲۵۸۵ شاهنشاهی ایران
نامهی منوچهر بختیاری به شاهزاده رضا پهلوی
به نام خاک پاک ایران
و ملت دربند ایران
اینجانب در سال ۹۸، در اوج خیزش مردم، هنگامی که فرزند برومندم پویا را برای آزادی ایران از دست دادم، در گفتگو با شما سوگند خوردم؛ سوگندی که بهعنوان کاوه آهنگر تا آزادی جان، برای آزادی ایران، بازگشت نهاد شاهنشاهی و حاکمیت به مردم بجنگم.
با بیشترین هزینهها و تاوانها، در طی سالها حتی یک قدم به عقب برنداشتم. این سوگند را با هفت سال زندان، شکنجه، انفرادی و از دست دادن زندگی و خانوادهام عمل کردم؛ بهایش را با گوشت و خون و جان پرداختم.
اما امروز، با گذشت زمان، حقیقتی روشنتر از همیشه پیش روی ماست. در میان مدعیان پادشاهیخواهی، این شما هستید که بیش از همه به آنچه سوگند خوردید و به نهاد شاهنشاهی پشت کردهاید.
ما از حاکمیت مردم دفاع میکنیم، بر پایه قانون اساسی مشروطه؛ قانونی که نیاکان ما، همچون سردار اسعد بختیاریها، تا پای جان برای آن ایستادند. اما شما همان قانونی را که به آن سوگند خوردید نادیده گرفتید و خود را «پدر» نامیدید.
دموکراسی نوین همان حاکمیت مردم است؛ یعنی خواست و اراده مردم بر هر چیز مقدم است. ما جنگیدیم، هزاران کشته دادیم تا تصمیمگیرنده مردم باشند، نه تحمیل اراده فردی. نمیتوان از دموکراسی سخن گفت، اما صدای منتقدان را با برچسب «نفوذی» خاموش کرد.
شما بهعنوان رهبر انقلاب ملی، پیش از هر چیز باید با مردم صادق باشید. اما متأسفانه تنها صدای اطرافیانتان را میشنوید؛ کسانی که به دنبال سهمخواهی و قدرتطلبی هستند و اهداف خود را در قالب «دفترچه گذار» با استفاده از نام و جایگاه شما به مردم تحمیل میکنند، در حالی که کمترین هزینهای برای آزادی ایران نپرداختهاند.
رهبری مردمی که زیر سلطه رژیمی مسلح هستند، با نشستهای خارجی، عکس گرفتن و دیدار با سرمایهداران محقق نمیشود. مردمی که مقابل اسلحه و تیربار نفس میکشند، مطالباتشان سرمایهگذاری فردای ایران نیست.
آزادی با برنامههای کلی و مبهم به دست نمیآید. من بهعنوان کسی که فرزندش را برای آزادی ایران از دست داده، و سالها با جان، خون و مال خود و خانوادهاش هزینه داده، از درون زندانها و میان زندانیان سیاسی، از شما میپرسم: برنامهتان برای سرنگونی رژیم چیست؟
آیا برنامه عملی و سازوکاری برای این کار وجود دارد؟ اگر هست، اکنون که رژیم در ضعیفترین وضعیت است، چرا اجرا نمیشود؟
در خیزشها، مردم به میدان آمدند، گلوله خوردند، کشته شدند، زندانی و شکنجه شدند و اعدام شدند. دهها هزار خانواده داغدار شدند و صدها هزار نفر بازداشت شدند. چه حمایتی از این مردم شد؟ چرا پیامهای نیروهای داخل بیپاسخ ماند؟
مردم همهچیزشان را دادند. آیا فقط آن باقی مانده بود که شما نیز پا به میدان بگذارید؟ وعده دادید که در تدارک آمدن به ایران هستید. رهبر یا وعده نمیدهد، یا اگر بدهد، عمل میکند.
آیا میتوان برای آزادی به بیگانه تکیه کرد؟ به کسانی که یک روز مردم ایران را تهدید میکنند و روز دیگر با همان حکومت مذاکره میکنند؟ هر بیگانهای منافع خود را در اولویت دارد. ما باید بر خود تکیه کنیم.
چرا از ضعف رژیم که زیر فشار خارجی است استفاده نمیکنید و وارد عمل نمیشوید؟ آزادی بدون هزینه به دست نمیآید، اما این هزینه نمیتواند همیشه از جیب مردم پرداخت شود.
چرا طی این سالها هیچ سازماندهی واقعی شکل نگرفت؟ چرا حمایت مؤثری از زندانیان سیاسی و خانوادههایشان نشد؟ چرا ارتباط پایداری با داخل برقرار نشد؟
و بدتر از همه، صدای مبارزان داخل—زندانیان سیاسی و دادخواهان—نهتنها توسط رژیم، بلکه توسط اطرافیان شما نیز خاموش شد. صدایی که زندان و شکنجه نتوانست خاموش کند، با بایکوت و حذف رسانهای خاموش شد.
ما حمایت نکردیم که همان ساختار سرکوب در خارج بازتولید شود. حمایت نکردیم که نیروهای مستقل و میهنپرست حذف و تخریب شوند. حتی خانوادههایی که بیشترین هزینه را دادهاند، از این تخریبها در امان نماندهاند.
چرا در تجمعات خارج از کشور جای تصاویر جانباختگان خالی است؟ حمایت از زندانیان سیاسی کجاست؟ اگر هدف آزادی ایران است، این مسیر از مردم میگذرد، نه از پروژههای رسانهای بیرونی.
این یک هشدار است، نه یک درخواست. وعدههای بیپشتوانه و عملیات فریب، مانند ادعای «۱۵۰ هزار نیروی ریزشی» یا «ارتش گارد جاویدان»، فقط جان مردم را به خطر میاندازد. امید کاذب مردم را به مقابله با گلوله میفرستد و ناامیدی پس از آن سرمایه اجتماعی را نابود میکند.
ایران با پروژههای مصنوعی آزاد نمیشود. اینجا گلوله واقعی است، زندان واقعی است، اعدام واقعی است. مردان و زنانی که ایستادهاند واقعیاند و هزینههایی که میدهند واقعی است.
ادامه👇
یک هفته گذشت.
قرار بود مدارکی که نشان میدهد «از سوی احزاب کُرد تهدید جانی شده» را منتشر کند.
گویا هنوز اولین فرصت نرسیده و همچنان با «مشکل ارسال سند» مواجهاند.
ایشان در نشستی که با پهلوی داشت، در حضور شاهزاده ادعا کرد «مردم کردستان بابت تهدید احزاب کرد در دیماه بیرون نیامدند».
#NoDealWithMullahs