“Allahım, eğer yanılırsam beni düzelt. Kaybolursam bana rehberlik et. Pes etmeye başlarsam, devam etmemi sağla. Umutsuzluğa kapılırsam, bana mucizeler yolla. Ruhumu diri tut, sırtımı sağlam tut. Yolumu kolaylaştır. Amin.”
“Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki, bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişmeyeceğinden korkuyorum.”
"duvar yıkılır, çiçek solar, karanlık çöker, yol biter. sonra duvar örülür, yol değişir, ışık karanlığı deler ve her şey yeniden başlar. neden mi? çünkü ümid asla ölmez."
eskiden yıkılmama sebep olan olaya şimdi tepki bile veremiyorum. bu bazen ayakta kalmayı öğrenmek, bazen duygusuz görünmeyi kabullenmek gibi. yaşanılan hiçbir şey boşa yaşanmaz. bazen, insan ders alır eksiklerini tamamlamak için. ve kimse kimsenin hayatına boşuna dahil olmaz.