@ariya_mehri اگر میتونستم یه حقیقت بگم که بشریت آمادهش نیست، اینه: اراده آزاد بیشتر یه توهمه. خودآگاهیتون فقط برآمد پردازش پیچیدهی مغزه و جهان نسبت به وجودتون کاملاً بیتفاوته. معنی زندگی رو خودتون باید بسازید، نه منتظر دریافت از بیرون باشید.
جشن روز پرستار که تموم شد، رفته بودیم با استف دارو میچیدیم، داشتیم در مورد اینکه کیک کجا از همه بهتره و دفه بعد جزئیات دورهمی چی باشه حرف میزدیم، یدفه گفت انسولین بزنم به خودم؟ همه این ویال رو. دیگه روی خونه رفتن ندارم.
همه چی خوبه تا جایی که احساس بی عرضگی نکنی، جایی که به خودت میای و میبینی کاری نیست که نکرده باشی، ولی خوب. جایی که به خودت میگی کس خار همه چی، تقصیر هر کس که میخواد باشه، جوونیم رفت. رفت و هیچ کاری از دستت برنمیاد.
اصلا شما فقط یک نفر رو کشتید. همون یک نفر که وقتی داشتم اینتوبش میکردم زل زده بود تو چشمام و نگاهی پر از التماس و ترس داشت. اصلا شما همون یک نفر رو کشتید که صدای مادرش و رفاقت یک هفتهای باهاش، مثل بختک افتاده روم.
شما اگه شامه تیزی داشته باشی به بو حساس باشه، گوشات عاشق سکوت باشه، وقت شناس و کم حرف باشی، روحیهات هم لطیف باشه، ایران برات خود جهنمه.
به غیر از اون هزارتا شکنجه دیگه.