Bir gün gelir,
açmaz dediğin çiçekler açar,
gitmez dediğin dertler gider,
bitmez dediğin zaman geçer,
hayat öyle bir sır ki;
önce şükür,
sonra sabır,
sonrada inanmak gerek.
Hz. Mevlana
Levent Kırca meğer tiyatro yapmıyormuş, bu ülkenin 20 yıl sonraki halini belgesel gibi çekip çekip önümüze koymuş. O gün "Yok artık, abartmışlar" diye güldüğümüz ne varsa, bugün ağlayarak ve kahrolarak yaşıyoruz. Mizahı bile aşan bir kabusun içindeyiz, gerçekten yazıklar olsun.
“ yapamazsın diyecekler hep inanma içindeki şarkıyı susturacaklar sesini kısmaya çalışacaklar sen iç sesine güven ondan başka kimseye aldırma kusursuz olmak için değil mutlu olmak için çabala.”
Dünyalar kadar merhamete sahibim ama ömür boyu affetmeyeceğim insanlar var. Ve bazılarının benimle helalleşme ihtimali bile yok.
Ölüm var diye her şeyi affedecek değilim. Banada ölüm var yapmasalardı.
Ben hep her şeyin çok güzel olacağına inanıyorum. Olan her şey benim hayrımadır. En güzeli beni bulacaktır eminim. Kendime güvendiğimden değil Rabbim'e güvendiğimden.