Kendi gölgeme bile yabancılaştım. Neşem ışığım içimdeki son umut bile silindi her gece kırık bir kalple uyuyorum sabaha daha da eksilmiş uyanıyorum. Kendime bile yetemiyorum artık Tükendim
Daha yeni kitap okurken anlık bir doğruldum karşı duvara baktım sonra pencereyi açtım paketten bir sigara çıkarıp yaktım duman usulca yükselirken kendi halime güldüm ne yaptığımı bile bilmeden sanki bir şeyleri çözmeye çalışıyormuş gibi oysa sadece biraz hava almak istemiştim.
İnsan koşarak gittiği yerlerden çekilir, heyecanla aradıklarından uzaklaşır, çok sevmesine rağmen mesafelenir… Çünkü zordur yüklediğin anlamın altında kalmak. Zarifoğlu diyor ya
“Gelecektim ama daha kötü bir hatıram olsun istemedim.” Bazı şeyler, en iyi yerde noktalanmalı.