Atama sonucu açıklandığı gün evde bayram havası eser, kurbanlar kesilir, tebrik telefonları susmaz. Ama o sevinç dalgası sadece 1 hafta sürer.
Haritada yerini zor bulduğunuz o ilçeye gitmek için otogarda otobüse bindiğiniz an, yüzünüze gerçek hayat çarpar. İlk maaş yatana kadar çekilen o nakit sıkıntısı, kiralık ev bulma telaşı ve ilk akşam boş bir odada duyulan o derin sessizlik... Atanmak bir son değil, sadece daha konforlu bir yalnızlığın başlangıcıdır.
Bennu Yıldırımlar, yıllardır tekrarları yayınlanan Yaprak Dökümü'nden hiç telif almadıklarını ve dizinin neden hâlâ izlendiğini anlattı:
"174. bölümün sonuna 'Trenle gidiyorlar merak etmeyin, yarın sabah trenle gelecekler' yazın. İnsanlar 'Gerçekten telif almıyor musunuz?' diye şaşırıyor. Yok, hiçbir şey almadık.
İnsanlar evinde iş yaparken Yaprak Dökümü'nü açıyor çünkü o bölümde ne olacağını biliyor, kendini güvende hissediyor. O dönemin yaşadığı daha güvenli ortamını özlüyor ve oraya sığınıyor aslında."
(Nihat’la Muhabbet)