Me dicen ; tenes que aprender a estar sola . Estuve sola toda mi infancia , me sentí sola toda la adolescencia y mis peores momentos los pasé sola encerrada . Asique no, no tengo que aprender a estar sola . Yo se estar sola y es algo que no quiero
Me atrevo a decir que una de las tristezas más profundas es aquella que ya no necesita lágrimas. Te recuestas en la cama y sientes que algo dentro de tí ti se apagó. No lloras, no esperas, no deseas nada; solo permaneces ahí, intentando existir, mientras el mundo sigue.
Jamás imaginé que un solo año pudiera golpearme y desgastarme tanto. Me ha ido quitando cosas, personas y pedazos de mí hasta dejarme preguntándome cuánto más tengo que perder para que, por fin, termine.
Hay una profunda tristeza en darte cuenta de que estabas amando a alguien que nunca te amó de verdad, en cambio disfrutaban de tu presencia, de tu lealtad, de tu cuerpo, de tu consuelo, pero nunca cargaron con tu corazón con el mismo cuidado con el que tú cargaste el suyo.
Tek başıma ağladım, tek başıma uyudum, içimi tek başıma döktüm, kaygı nöbetlerimi tek başıma sakinleştirdim, kendimi yalnız hissettim, kendime yine kendim öğüt verdim, tek başıma yemek yedim, zamanımı yalnız geçirdim. Kimse benim yaşadıklarımı yaşamadı, kimse benim döktüğüm gözyaşlarını dökmedi. Bu yüzden kimsenin nasıl biri olduğumu yargılamaya hakkı yok.