Belki de bazı insanlara doyamıyoruz; çünkü onlarla konuşurken sadece bugünü değil, hayatın içimizde biriktirdiği bütün “keşke”leri de biraz olsun unutuyoruz.
Ve ben bugün, sohbetin bitmesine değil, bir daha ne zaman böyle bir sohbetin olacağını bilmemeye üzüldüm.
Ben artık o izin peşinden gitmek değil, kendi yolumu çizmek istiyorum.
Yeni birine yer açarken geçmişi de yanımda taşımak istemiyorum.
Çünkü bazı başlangıçlar, birini unutunca değil;
kendini yeniden seçtiğinde başlıyor.
Ne zaman bir ilişkiye başlamak istesem, bir şekilde sen mani oluyordun.
Hep sen geliyordun aklıma. Sanki hâlâ hayatımdaymışsın gibi, sana ait olmayan bir yerde bile seni düşünerek duruyordum.
Belki de mesele seni unutmak değildi.
Senden sonra kendime yeniden bir hayat kurmayı öğrenmekti.
Şimdi geçmişi inkâr etmeden, yaşananları da küçümsemeden yoluma devam etmek istiyorum. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıkıyor ama bıraktıkları izler bir süre daha bizimle yürüyor.
Sosyal Hizmet öğrencisi olunca insanı anlamaya dair her cümle, her sohbet, her podcast biraz daha dikkat çekiyor. Meslek bazen okulda değil, hayatın içinde öğreniliyor. 🎧
İşteydim, kimse yok diye sesi açtım. Bir anda güvenlik, teknik ve temizlik görevlileriyle göz göze geldik… Bakışları unutamıyorum. Muhtemelen hepsi aynı şeyi düşündü: “Bu kadın sabah sabah ne dinliyor?” 😂🎙️ https://t.co/3UtR5UtJcz