Bazen birini kaybetmekten değil, ona karşı hissettiklerinin içinde kaybolmaktan korkarsın. Çünkü ne gidebilirsin ne kalabilirsin ne de eskisi gibi olabilirsin.”
Bazen bir insanı değil, onunla kurduğun bağı özlersin. Yanındayken hissettiğin rahatlığı, samimiyeti, hiç bitmeyecek sandığın yakınlığı... Zaman geçtikçe anlıyorsun ki, eksilen sohbetlerle ve çoğalan sessizliklerle oluşuyor.
En çok da eskisi gibi olamamak yoruyor insanı. Bir zamanlar her şeyi konuşabildiğin biriyle şimdi cümle kurarken düşünmek, araya giren o görünmez mesafeyi hissetmek... Ne tamamen kopabiliyorsun ne de eskisi gibi yakın olabiliyorsun. Belki de en çok buna üzülüyorum.