Bir şeylere artık hiç tahammülümün kalmamış olması, beni anlayışsız biri yapmıyor. Benim bundan önce çok anlayışlı olmamın suistimal edildiği anlamına geliyor. Bu yüzden şimdi koyduğum o sınırlar bencillik falan değil, tamamen kendimi koruma refleksi. İnsanlar senin o eski, her şeye tamam diyen sabırlı hâline o kadar alışmışlar ki, şimdi en ufak bir tepki verdiğinde seni suçlamaya çalışıyorlar. Oysa değişen sen değilsin sadece sabrın bitti.
Zamanında o kadar çok insanın açığını kapattın, o kadar çok şeyi alttan aldın ki, artık heybede harcayacak sabrın kalmadı. Şimdi birileri senden yine o eski sınırsız anlayışı bekleyip bulamayınca işlerine gelmiyor, hepsi bu. Şu an hissettiğin o tahammülsüzlük aslında çok normal. Vücudun ve zihnin sana, Ben taşıyabileceğimden fazlasını taşıdım, artık yeter diyor. Bırak, seni tanımayanlar arkandan anlayışsız desin. O noktaya gelene kadar tek başına neleri atlattığını, neleri yutup sustuğunu bir sen biliyorsun. Kendi huzurunu korumak için insanlarla arana mesafe koyman, bencil olduğunu değil, sonunda kendine değer vermeye başladığını gösterir.