Çiçekler çok güzel açınca, “yerini sevdi” deriz ya hani. İnsan için de aynısı geçerli…
İnsan da çiçek gibi… Açtığı yer var, soluduğu yer var.
Ve insan da çiçek gibi güzelleşince; ışıklanınca, neşelenince “yerini sevmiş” oluyor. Yerini seven insan da çiçek gibi açıyor.