@_e_elf Herkes kendi hikayesinin başrolünde;bazı anlar eksik, bazıları fazla.Ama unutulmak değil, iz bırakmak önemli.Belki de;
hoş bir sada,o izde kendini bulur.
Titreşecek teller,o izde hayat bulur.
Gözlerden okunmasa da,yüreklere dokunan bir iz…
Güzel izler bırakma duasıyla..
Dünün yarını,bugünün yarını,yarının bugünü akıp gidiyor zaman.
Ama zulüm hep aynı yerde,acılar hep aynı çarka gark oluyor.
Bedenler,aynı nefessiz göğü soluyor,eller aynı ağrıları taşıyor.
Yüzlerse acıyı.
Ve bizde...
aynılığın utançlığı işte suskun bir yük gibi büyüyor içimizde..
@Ranahk45 Gün gelir geceler dehlizin uğultusuna bürünür.Bu yolun muhipleri pek midir?
Aydınlıklar ülkesine gönül vermişleri uyku tutmaz belki de kim bilir..
Tercüman olduysak güzel dostuma ne âlâ..
Kan ve gözyaşı kimin kutlusu ,savaş hangi günün rengi kimin tarafı ve her yerinden yaralı ağrılarıyla yamalı çocuk hangi dünyanın insanı.Bugün yine acının kokusu sindi sinelere. Ve yine bugün de zulmün günü ki Hak'tan ve haktan haberi bile olmayanların ilan ettiği günün özeti..
Zulmün kol gezdiği limanları ne durdurur. Hangi ideoloji çocukların ölümünün önünde durur. Hangi sözcük yalandan azade hangisi acının tarifsizliğinin sesi..
Karanlık dünlerin aydınlık yarınlara çıkacağı günü içimde büyütüyorum.
Günlerden hüzün takvimde bugünün adı yine zulüm.Saat umudu çaresizlik geçiyor.Mutluluk yine limana varmadı.Kısası zaman geçiyor da acılar yerinden oynamıyor.
@elifadaokn İşte o an bir muştu misali sessizlik deliyor zamanı öyle fütursuzca öyle acımasız. Ne yaşam yaşam ne ölüm ölüm.Sadece bir an geçiyor her zerreden.İliklerine terennüm eden acının rengi nasıl anlatılır hangi söz acının tarifsizliğini anlatır..
Tekrarlanıyor anlar ve o anda takılı kalıyorum.Bir çocuk silüeti.
Gözlerinde yaşamanın umudu,ellerinde yaşanmışlıkların derin izi.Düşünde gün yüzünün hasretli bekleyişi.Ben yaklaştıkça uzaklaşıyor sanki.Uzaklaştıkça kayboluyor.Kayboldukça umudum yine avuçlarıma bile sığmıyor..
Vakti güz penceremden ayazın rüzgârı esti.Dalından bir bir düşen kuru yaprakların toprağa narin dokunuşunu izlerken buldum kendimi.Sahi bugün gökyüzü yine aynı renginde umudun en safi halinde.Zerre zerre her diliminde.
Umut ne mi? Kan ve gözyaşının ne zemine ne zamana değmemesi.
Bir dünya düşlüyorum.Can kırıkların olmadığı.Mahsun canın yanmadığı. Masuma namlunun çevrilmedigi bir dünya.Zalimin zulmünü değil mazlumun kurtuluşunun mutluluğun var oluşuna denk gelişini düşlüyorum.Bazılarına düşüm nehre su çekmek gibi gelebilr.İtimadm ol dediği zaman olanadır.