همگی ویدیو زن کشی یک عضو طالبان در اعتراضات مردمی نان، تحصیل، آزادی جبرییل هرات را دیدیم، این ویدیو باید جهان و تمام مردم افغانستان را تکانی بدهد که این شلیک امضایی پای سند مرگشان است.
چون معلوم است این ایدلوژی افراطگرا از زنکشی و زن ستیزی هیچ هراسی ندارند.
ویزای رایگان دادن به ۲۵۰۰ نفر از اتباع افغانستان برای حضور در تشیع جنازه خامنهای و حضور چند تن از فرماندهان فاطمیون در تشیع رهبر جمهوری اسلامی یک تلنگر جدی حتی میتواند برای طالبان هم باشد که در سایهی رژیم نظامیشان یک گروه نظامی حامی ایران هم دارد، نفس میکشد.
پس مواظب باشند.
طالبان با سفر به ولایتها و پوشیدن لباسهای محلی ولسوالیهایی که در آستانه قیام نظامیامد و هر لحظه ممکن است حاکمیت نیمیندشان را به خطر بندازد در تلاش هستند با نشر عکسهاشان خود را رهبران مردمدار و وطن دوست نشان دهند.
پشت این نقابتان یک چهره افراطی قومی و دینی و زن ستیز است.
طالبان اگر درک کامل از علم سیاست و سیاستهای کشورهای منطقه در قبال خود داشتند، نباید این گونه خشمگین میشدند که همزمان چرا با مخالفین شان در تشیع جنازه رهبر کشور همسایه دعوت شدند.
ایران پیام واضح به طالبان فرستاد که مشروعیت طالبان نزد آنان به هیچ وجهه رسمیت ندارد.
آیا در ایدلوژی طالبانیزم این جمله جایی دارد؟؟؟
«قدرت اگر بیرحم باشد، ماندنی نیست.»
معلوم است که ندارد چون در مغز شریعتزده و افراطگرای دینی رهبرشان غیبتالله این جمله حک شده است: «قدرت یعنی هر چه بیرحمتر، ماندنیتر»
اشتباه بزرگی است که حالا با نزاع قدرتی که بین فرماندههان و رهبر طالبان در حال تشدید است، این نظریه را بزرگنمایی بسازید که افغانستان به یک احمد شرع نیاز دارد.
این بار تاریخ این گونه خواهد نوشت: طالبان را تفنگ اگر نتواند این بار از مسند افراطگرایی قومی و مذهبیشان پایین اندازد این زنان افغانستان خواهد بود که با عزم آهنینشان و عدالتخواه این رژیم سرکوبگر و زنستیز را سقوط خواهد داد.
کار، تحصیل، آزادی
#زن_زندگی_آزادی
شلیک امروز طالبان به معترضان در هرات و شلیک طالبان به اعتراضهای مسالمت آمیز قبل از آن در سایر شهرها، باید روشن کرده باشد که طالبان اعتراض مدنی را به رسمیت نمیشناسند.
با طالب باید به زبان خودش سخن گفت. طالب هیچ راهی جز جنگ باقی نگذاشته جنگیدن علیه طالب یک رسالت انسانی است.
بعد از سه ماه فروپاشی روانی دسته جمعی که در کشوری در حال جنگ به ان دچار شده بودم، فهمیدم جنگهای قرن بیست و یک بیشتر جنبه روانی آدمها را نشانه میگیرد تا تهدید جانی ما را.
نوراحمد شدن دختر افغانستانی که نامش نوریه بود و سه سال در یک رستوران برای فرار از فقر و گرسنگی که زیر پرچم طالبان هر روز دارد آدمهای بیشتری را میبلعد یک مبارزه سیاسی است.
نوریه یک معترض واقعی به وضعیت موجود در افغانستان است که از متن جامعه امروز افغانستان به پا خاسته است.
با به رسمیت شناختن طالبان از سوی جمهوری اسلامی هزار چرایی در ذهن من مهاجر در ایران خلق میشود، چراهایی که نباید به اعتراض ختم شود چون جوابش را در ۱۸ و ۱۹ دی به شهروندان خودتان دادید.
اینجا حق اعتراض کسی ندارد، حتی مهاجر
وطنم! باقی عمرت به اندازه تمام جمعیتات حتی بیشتر این کلمه را دوست داری.
این کلمه سیاسی نیست. این کلمه عشق است که ما با خون دل، زندگیمان را بر سرش قمار زدیم و برای مرگمان سوگواری کردیم تا برای تو بماند.
آن کلمه آزادی است.
#غذا گاهی سلاح جنگی است، و گاه ابزار مقاومت است و تن ندادن به سلطهی تحمیلی. غذا، خاطره و هویت است. هولوکاست، تقسیم هند، شکلگیری اتحاد جماهیر شوروی، نسلکشی در کامبوج، جنگ داخلی در افغانستان و سریلانکا، نسلکشی بومیان آمریکا به دست اروپاییها، نسلکشی مردمان روهینگیا، ویران شدن تمام اسکلهها و ناوگانهای ماهیگیری غزه توسط اسرائیل و تحمیل قحطی به مردم غزه تنها برخی از نمونههای خشونت و ویرانگری است که فرهنگ غذایی مردم را نابود کرد یا تغییر داد.
مایکل شیخ، نویسنده و پژوهشگر حقوق بشر، در #کتاب «آخرین لقمهی شیرین: قصهها و دستور تهیهی میراث فرهنگی گمشده و پیداشده» به سراغ غذا در میانهی بحران، #جنگ و آوارگی رفته است.
ادامه:
https://t.co/EZ2UhnDk3k