Yüreğim tıkanıyor sanki.
Sadece bedenim değil, ruhumun en derin köşesi bile nefessiz kalmış gibi ağır.
Savaşmaktan da, anlamaya çalışmaktan da, bir çıkış yolu aramaktan da vazgeçtiğim o noktadayım.
Artık hiçbir şey için gücüm
kalmadı. O kadar uzun zamandır içimdeki fırtınayla, zihnimde yankılanan o acı seslerle tek başıma dövüşüyorum ki, en sonunda dizlerimin üzerine çöktüm. Direnmek, ayakta durmaya çalışmak,
"geçecek" diye kendimi
kandırmak bile bir yük haline geldi.
ölümüm sevgisizlikten
olacak, seziyorum Bahtim gibi kefenimde kara Gökyüzü kapılarını aralayacak
Geldi bizim bahtsiz, diyecekler biliyorum işte o gün ki tüm çiçekler solacak Kimlerinin gözleri yalandan dolacak Kanser oldürmez beni azizim ölümüm sevgisizlikten olacak.