Het gaat heel moeilijk worden, en wel hierom: Nederland is vergroeid met links, en dat zit dieper dan je denkt.
Er wordt vaak gedaan alsof politieke keuzes in Nederland het resultaat zijn van democratisch overleg, debat en wikken en wegen. Maar wie iets langer oplet, ziet dat veel beslissingen allang geen echte keuzes meer zijn, maar reflexen. Een automatisme dat voortkomt uit een ideologische bodem die de afgelopen zeventig jaar is uitgehard tot gewapend beton.
Noem het links, progressief, postmodern, internationaal, het label doet er nauwelijks toe. Feit is: deze manier van denken heeft zich genesteld in de kern van alle instituties. De ambtenarij, het onderwijs, de rechterlijke macht, de universiteiten, de media, de cultuursector, zelfs het koningshuis – overal klinkt dezelfde ondertoon. Zelfs het politieke midden is zó ver naar links opgeschoven dat wie vandaag gematigd rechts redeneert, morgen al als “extreem” wordt neergezet.
Deze dominantie is geen samenzwering. Ze is het resultaat van wat ooit werd genoemd “de lange mars door de instituties”: een langzaam, generaties lang proces van ideologische bezetting. Jonge mensen worden opgeleid binnen dit denken, komen terecht bij de overheid of in de media, en dragen het weer verder uit. Afwijkende geluiden? Die worden niet verboden, ze worden genegeerd, geridiculiseerd of uitgesloten.
Kijk naar de realiteit rond migratie. De Spreidingswet wordt ingevoerd tegen de zin van talloze gemeenten en bewoners in. Veel Nederlanders, een stille meerderheid, voelen zich niet gehoord als er opnieuw een asielzoekerscentrum pal naast hun wijk wordt neergezet. Het raakt aan iets fundamenteels: veiligheid, samenhang, vertrouwen. Maar als je dat uitspreekt, word je al snel weggezet als onmenselijk, eng, of ‘populistisch’.
Toen minister Faber serieuze stappen wilde zetten om dit tij te keren, werd ze niet alleen bestookt door de oppositie, maar ook door haar eigen ambtenaren, juridische structuren, en de Raad van State. Alles werd uit de kast gehaald om haar beleid te blokkeren. Niet op inhoud, maar op grond van juridische en morele reflexen die allang geen neutrale toets meer vormen – maar onderdeel zijn van een diepgewortelde ideologie.
We hebben in Nederland te maken met wat je een "geïntegreerd denkkader" zou kunnen noemen. Eén waarin de ruimte voor afwijkende politieke keuzes drastisch is ingeperkt – niet met geweld, maar met procedures, morele druk, en institutionele zelfbevestiging.
De onmacht van de politiek is geen toeval, maar systeem. Regeringen komen en gaan, maar wie écht denkt dat er fundamenteel iets verandert met een nieuwe premier of een nieuwe coalitie, onderschat de kracht van het diepe netwerk dat ónder de officiële macht ligt. Niet als complot, maar als cultuur.
Het verhaal is dus groter dan welke politicus, welke wet of welke kabinetsformatie ook. Wie echt wil begrijpen waarom hervormen zo moeilijk is, moet ophouden te kijken naar de poppetjes – en beginnen te kijken naar het toneelstuk waarin ze verplicht meespelen.
@Sjaak69242013 @RobJetten Nou Sjaak, Robje heeft heel veel geld over de balk gesmeten voor 0,000000036 gr verschil, en verder heeft hij met z’n clubje het hele land naar de klooten( met twee O’s) geholpen.