@Sven_op_1@HenriBontenbal@cdavandaag Heeft dat geen enorme gevolgen voor de stikstof uitstoot? En wanneer gaan we nu echt kerncentrales bouwen? (Zorgt voor meer dan genoeg stroom)
Begrijp ik dit goed? Omdat een vrouw slaapt, is er geen sprake van dwang. Dat is juridisch wellicht juist zijn, maar totaal bezopen! #recht#rechtspraak#vrouw#vrouwenrechten
Hield Femke Wiersma de krimp van de veestapel tegen en koos ze daarmee voor boerenbelang boven landbelang? "Dit is een afspraak die in het hoofdlijnenakkoord staat, heel gek dat ik vervolgens wordt bekritiseerd omdat ik die afspraak nakom." #WNL
Politici moeten meer verdienen, aldus een rapport. Prima. Maar 15 % in drie jaar? #Pensioenstelsel is voor ambtenaren ook niet aangepast! Tevens nog diverse andere arbeidsvoorwaarden. Een voorkeursbehandeling? Iedereen is gelijk, maar een politicus iets meer?
1.180 boerenbedrijven in één schoorsteen.
Dat is wat er in Amsterdam staat.
Niet figuurlijk. Letterlijk.
De afvalverbrander van Amsterdam (AEB) stoot per jaar net zoveel CO₂ uit als ongeveer 1.180 melkveebedrijven. Eén installatie. Eén schoorsteen. Midden in de stad.
Geen versnipperde uitstoot, geen “complex systeem”, gewoon een grote rookpluim.
En toch: stilte.
Boerenbedrijven sluiten “voor het milieu” is normaal geworden. Daar wordt niet eens meer bij geknipperd. Maar deze uitstoot? Daar praten we liever niet over. Dat voelt ongemakkelijk. Te groot. Te dichtbij. Te bestuurlijk.
Amsterdam noemt zichzelf klimaatkoploper. Auto’s eruit. Gedrag sturen. Moraliserende campagnes.
Maar ondertussen belandt bijna al het keuken- en etensafval gewoon in het restafval. In 2023: ongeveer 4 kilo gft per inwoner. Landelijk gemiddelde: 92 kilo. Dat is geen nuance. Dat is falen.
Vooral de Randstad is hier slecht in. Juist daar waar het morele vingertje het hoogst wordt geheven. En precies daar ligt dus ook de winst. Elke kilo gft die niet wordt gescheiden, gaat de oven in. Elke ovenronde is extra CO₂. Simpel.
En dan importeren we ook nog afval uit Italië om het hier te verbranden. Serieus. Afval honderden kilometers vervoeren en dan zeggen dat dit “duurzaam” is. Als dit circulair heet, is het woord betekenisloos geworden.
Waar zijn de linkse partijen hier?
Waar is Extinction Rebellion?
Vastgeketend aan asfalt, maar niet aan het huisvuil. Selectieve verontwaardiging.
Dit gaat niet over perfecte oplossingen of morgen alles dicht. Dit gaat over eerlijkheid. Over waar je begint als je zegt dat het om klimaat en CO₂ gaat.
Als je duizend boeren kunt sluiten, kun je deze schoorsteen niet negeren.
Doe je dat wel, dan ging het nooit echt om het milieu.
Dan ging het om ideologie. En om wie het makkelijkst te pakken is.
En dat is misschien de echte lakmoesproef voor een nieuw kabinet:
durf je omhoog te kijken?
#klimaatbeleid #afval #randstad
Ochtendcolumn
Waarom neutraliteit zo selectief wordt ingezet
Er is een merkwaardig moment waarop journalistiek ongemerkt van toon verandert. Niet wanneer de feiten veranderen, maar wanneer de redactie besluit of de lezer geholpen moet worden bij het denken.
Bij klimaatberichten gebeurt dat bijna automatisch. Een jaar is koeler dan het vorige, maar de zin kan niet eindigen voordat is toegevoegd dat het nog steeds “hoog” was. Feitelijk correct, maar ook richtinggevend. De boodschap is niet alleen wat er gebeurde, maar hoe het gelezen moet worden. Zonder die toevoeging zou de lezer zomaar kunnen concluderen dat het meeviel, en dat is kennelijk onwenselijk.
Bij Israël en Hamas is het mechanisme nog zichtbaarder. Daar wordt niet alleen geduid, maar gekozen. Niet alleen in toon, maar ook in bronselectie. In de berichtgeving werd Hamas, een organisatie die in Europa op de lijst van terreurorganisaties staat, regelmatig opgevoerd als informatiebron. Verklaringen en cijfers van een gewapende beweging werden zo in balans gebracht met die van de democratisch gekozen regering van Israël. Wie dat benoemt, merkt dat neutraliteit hier niet geldt als journalistieke deugd. Wie zich beperkt tot het weergeven van feiten, wordt al snel gezien als kil of verdacht. Neutraliteit fungeert hier niet als uitgangspunt, maar als tekort.
En dan Iran.
Daar verdwijnt die normatieve ijver plots volledig uit beeld. Geen duiding, geen kwalificatie, geen moreel kader. Een religieus fundamentalistisch regime dat al veertig jaar overeind blijft door executies, marteling en systematische onderdrukking van vrouwen en minderheden, wordt teruggebracht tot bestuurlijke terminologie. “De Iraanse autoriteiten”, “de regering in Teheran”. Alsof het gaat om een lastige coalitie of een stroperige bureaucratie.
Wat de burger ziet, een moordend theocratisch systeem dat zijn macht ontleent aan religieuze dwang en geweld, blijft in de berichtgeving zorgvuldig onbenoemd. Alsof het uitspreken daarvan al activisme zou zijn. Waar bij andere dossiers context wordt toegevoegd om misverstanden te voorkomen, wordt hier juist context weggelaten om niemand voor het hoofd te stoten.
En zo wordt neutraliteit geen journalistiek principe, maar een schuifknop. Soms staat hij open, soms dicht, afhankelijk van het onderwerp. Niet omdat de feiten dat vereisen, maar omdat de redactionele reflex dat dicteert.
Dat voelen lezers feilloos aan. Niet omdat zij tegen duiding zijn, maar omdat zij merken wanneer hun morele waarneming serieus wordt genomen en wanneer niet. Journalistiek die richting geeft, mag dat best openlijk doen. Maar wie de ene keer bijstuurt en de andere keer wegkijkt, verliest iets fundamentelers dan objectiviteit.
Namelijk vertrouwen
“Temperaturen waren vorig jaar wereldwijd hoog, maar lager dan in recordjaar 2024”
https://t.co/APQMFsi7Jb
VVD Kamerlid @UlysseEllian riep bij de demonstratie voor het Irans volk op steun te geven aan @PahlaviReza. “Hij is onze enige hoop”.
Ellian sprak zijn verbazing uit dat we niet voor de ambassade mochten demonstreren. “We mogen onze moordenaars niet eens in het gezicht kijken”.
.@PahlaviReza warns the Iranian regime is carrying out brutal massacres, saying protesters are holding on as they wait for the moment outside help finally arrives:
“The level of massacre has been unbelievable, unfortunately. The regime is showing no pity, using military machinery to shoot protesters to death. Morgues are overfilled, yet these brave kids are still in the streets. The decisive element everyone is waiting for is when the cavalry will arrive, because we can only hold the Alamo for so long. So the timeline is very critical. As the President promised, and part of the reason they are still in the streets fighting, is that they believe this President is committed to doing what he said he would.”
No reaction is seen, not even the slightest expression of sympathy, from the leftist leaders of Western European countries and UN!
If only we were from Gaza or Palestine, so that at least someone would pay attention to us!!!
Dear Mr. President Trupm! We only count on your words! Ali Khamenei is massacring and butchering the people of Iran! Please help us! SOS!
@realDonaldTrump@TrumpDailyPosts@PeteHegseth@SecRubio@netanyahu@naftalibennett@HananyaNaftali@emilykschrader@IDF
#SOS
#UnitedNations
What you don’t understand about these protests is this: Iranians of EVERY generation are risking it all for freedom.
Teenagers who have never known life outside the Islamic Regime.
Parents whose childhoods were violently stolen in 1979.
Grandparents who still remember the golden age of Iran before Islamofascism.
This isn’t a phase. This is a nation, rising up across generations, to reclaim itself.
Free Iran ☀️🦁