Hiboyeverywhere

ไปเจอคลิปน้องคนนึงในต๊อกๆ มา น้องโทรไปบอกแม่ว่าตัวเองเกือบติด F เพราะไม่ค่อยมีเวลาอ่านหนังสือ แม่ก็ตอบกลับมาว่าให้เงินไปแล้วก็ต้องตั้งใจเรียน อย่ามัวแต่ไปเที่ยว แต่น้องอธิบายว่าตัวเองก็เรียน จ.-พฤ. ตอนเย็นก็ต้องไปทำงานต่อ ส่วนวันศุกร์-อาทิตย์ก็ต้องทำการบ้าน แต่แม่ก็ยังพูดทับถมไม่หยุด ฟังแล้วสงสารน้องมาก จนน้ำตาคลอตามไปด้วย คือบางทีคนเป็นลูกก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเลย แค่ตอนที่เขากำลังเครียด กำลังกลัวกับผลการเรียนของตัวเอง อยากให้แม่รับฟังเขาบ้าง ให้กำลังใจเขาบ้าง ไม่ใช่ซ้ำเติมกันในวันที่เขาก็รู้สึกแย่กับตัวเองมากพออยู่แล้ว การเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย มันเหนื่อยมากนะ ไหนจะต้องแบ่งเวลา ไหนจะต้องรับผิดชอบหลายอย่างพร้อมกัน คนที่ไม่เคยอยู่ในจุดนั้นอาจไม่เข้าใจว่ามันหนักแค่ไหนก็ได้ บางครั้งคำพูดที่ลูกต้องการได้ยินจากคนเป็นแม่ อาจเป็นแค่คำว่า “ไม่เป็นไรนะลูก ค่อยๆ แก้ไขกัน แม่เป็นกำลังใจให้” แค่นี้ก็มีแรงสู้ต่อแล้ว ทุกคนคิดเหมือนกันไหมว่า บางครั้งลูกไม่ได้ต้องการคำสอนหรือคำตำหนิเพิ่มแล้ว แต่อยากได้กำลังใจจากครอบครัวบ้าง เพราะข้างนอกก็เหนื่อยมากพอแล้ว อย่างน้อยบ้านก็ควรเป็นที่ที่เขากลับมาพักใจได้บ้าง 🥺