Meytham HL

اللهم عجل لولیک الفرج🇮🇷

[☫ آصِّدحُسِین ☫ @radiiozaman]

داداشمون تو خلیج فارس یک زیردریایی
بدون سرنشین آمریکا رو غنیمت گرفته 😎

[وحید اشتری @vahidashtarii]

عزیزان!
سر شیلنگ رو بگیرید سمت امارات!
با تشکر!

[Meytham HL @Hl313Meytham]

@hasanesf اگه بگه چقدر حقوق میده اونوقت مشخص میشه چرا کسی نمیره واسش کار کنه.
افغانیا انقدر مفت کار کردن اینا پررو شدن

[Meytham HL @Hl313Meytham]

@mosbatboy خماری بعد از سفر

[رجانیوز @Rajanews_ir]

قالیباف: خیابان محل میتینگ‌های انتخاباتی نیست

[ملاتونین @melatonin38]

فرض رو بر این بزاریم که توافق نشه یعنی ج ا کاملا موافق باشه ولی آمریکا تنگه رو بسته
#پزشکیان اصلا پلن B داره؟!
من که ندیدم
هر موقع میاد میگه تفاهم نامه، دعوا نکنید،نجنگیم
کالا نداریم محبوریم گرون کنیم
بنزین نداریم گرون کنیم
دارو نداریم، گرون کنیم
خوب اینو که مش قنبر هم بلده

[ebrahim @mosbatboy]

سوال این هست که اتاق بازرگانی چیکاره مملکته که به داده‌های محرمانه زمان جنگ دسترسی داره و در موردش افشاگری می‌کنه؟!

[ebrahim @mosbatboy]

آمریکا در سال ۱۹۸۵ ژاپن را متوقف کرد، اما نمی‌تواند چین را متوقف کند.
در سال ۱۹۸۵، بهترین تولیدکنندهٔ جهان ژاپن بود.
ژاپن بیشترین خودرو را تولید می‌کرد، بیشترین کشتی را می‌ساخت، و بزرگ‌ترین شرکت تراشهٔ جهان نیز یک شرکت ژاپنی بود.
در آن دوره، آمریکا برای اولین بار از سال ۱۹۱۴ به کشوری بدهکار تبدیل شد. ژاپن اما بزرگ‌ترین طلبکار جهان بود.
سناتورهای آمریکایی پشت تریبون می‌رفتند و خواستار وضع تعرفه‌های گمرکی بر کالاهای ژاپنی می‌شدند.
ژاپنِ آن روز، همان چینِ امروز بود.
سپس در اتاقی در هتلی در نیویورک توافقی امضا شد و ژاپن دیگر هرگز نتوانست قد راست کند.
امروز، همان توافق برای چین مطرح است.
به شما نشان خواهم داد که چرا این بار جواب نمی‌دهد.
ابتدا ببینیم در آن اتاق چه گذشت.
در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۵، وزرای دارایی پنج کشور در هتل پلازا گرد هم آمدند.
آمریکا تعرفه را به‌عنوان یک تهدید روی میز گذاشت. ژاپن یا باید افزایش ارزش پولش را می‌پذیرفت، یا بر تمام کالاهایش تعرفهٔ گمرکی وضع می‌شد.
ژاپن نمی‌توانست این توافق را رد کند.
پس از جنگ خلع‌سلاح شده بود، قانون اساسی‌اش زیر نظر آمریکا نوشته شده بود و پایگاه‌های آمریکایی در خاکش مستقر بود.
پذیرفت.
تصمیم گرفته‌شده این بود: پنج کشور با هم دلار می‌فروختند و در مقابل، ین ژاپن و مارک آلمان می‌خریدند.
خب، معنی این کار چه بود؟
وقتی ارزش ین طی سه سال دو برابر شد، خودرویی که ژاپن ۱۰ هزار دلار می‌فروخت، روی کاغذ به ۲۰ هزار دلار رسید. خودرو همان بود، کارخانه همان بود، کارگر همان بود. فقط ارزش پول تغییر کرده بود.
شرکت‌های ژاپنی از سود خود گذشتند و تلاش کردند قیمت را پایین نگه دارند، برخی تولید را به آمریکا منتقل کردند. با این حال، نتوانستند مثل قبل بفروشند.
صادرات شروع به کاهش کرد و ژاپن مجبور به اتخاذ تصمیمی شد.
نرخ بهره را تا سطحی بی‌سابقه کاهش داد تا به شرکت‌ها فرصت نفس کشیدن بدهد. هدف، احیای دوبارهٔ تولید بود.
با کاهش بهره، وام گرفتن ارزان شد و شرکت‌ها به‌راحتی اعتبار دریافت کردند. اما وقتی صادرات ضعیف بود، آن پول جایی برای رفتن به بخش تولید نداشت.
پول به جایی رفت که می‌توانست برود: زمین و بازار سهام.
قیمت زمین در توکیو به سطوحی باورنکردنی رسید. بازار سهام در آخرین روز سال ۱۹۸۹ چنان اوجی را دید که آن سطح تا ۳۴ سال بعد دیگر تکرار نشد.
همه فکر می‌کردند ثروتمند شده‌اند. در حالی که هیچ چیز جدیدی تولید نشده بود.
سپس حباب ترکید. بازار سهام سقوط کرد، ارزش زمین‌ها به‌سرعت آب رفت و بانک‌ها با انبوهی از وام‌های معوق ماندند.
دوره‌ای که «سه دههٔ ازدست‌رفته» نام گرفت، این‌گونه آغاز شد.
به نظر می‌رسد داستان در اینجا تمام شده است. اما ادامهٔ آن تازه از حالا شروع می‌شود.
پس از ترکیدن حباب، ژاپن این بار نرخ بهره را به صفر رساند و حدود ۲۵ سال آن را همان‌جا نگه داشت.
وقتی بازدهی از میان رفت، نگه‌داشتن پول در ژاپن دیگر معنایی نداشت. صندوق‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه و بانک‌ها پول‌شان را به جاهایی منتقل کردند که درآمد بیشتری داشته باشد.
آن پول کجا رفت؟
به آمریکا.
یعنی آمریکا با این توافق ژاپن را متوقف کرد، و سپس ۳۰ سال با پول ژاپن زندگی کرد.
نبوغ این برنامه همین بود. آمریکا برد و هیچ هزینه‌ای هم برایش پرداخت نکرد.
حالا بیاییم به ۴۰ سال بعد.
آمریکا دوباره با یک غول تولیدی روبه‌روست و در دستش باز هم بدهی بزرگی قرار دارد. بدهی ۳۹ تریلیون دلاری.
ترامپ آشکارا می‌گوید طرفدار دلار قوی نیست.
به نظر من دلیلش این است:
اگر ارزش دلار کاهش یابد، آن بدهی هم کوچک می‌شود.
یعنی منطقی که در سال ۱۹۸۵ جواب داد، امروز دوباره روی میز است.
تفاوت در اینجاست: ژاپن تهدید را پذیرفت، به همین دلیل نیازی به تعرفه‌های سنگین نشد.
چین نمی‌پذیرد.
به همین خاطر، آنچه در ۱۹۸۵ فقط یک تهدید بود، امروز به واقعیت تبدیل شده است. تعرفه‌ها عملاً اجرا می‌شوند.
یعنی تعرفه بخشی از برنامه نیست، نتیجهٔ شکست برنامه است.
پس چرا چین می‌تواند «نه» بگوید؟
در سال ۱۹۸۵، آن توافق به این دلیل جواب داد که سه چیز هم‌زمان برقرار بود:
اول، قیمت ین را بازار تعیین می‌کرد. قیمت یوان را دولت چین تعیین می‌کند.
دوم، ژاپن نمی‌توانست رد کند. چین می‌تواند رد کند.
سوم، ژاپن جای دیگری برای سرمایه‌گذاری آن پول پیدا نمی‌کرد. امروز آن جای دیگر وجود دارد.
مسئلهٔ اصلی همین مورد سوم است.
بانک‌های بزرگ جهان حالا هنگام استقراض، به‌جای دلار، یوان را انتخاب می‌کنند. استقراض خارجی‌ها در چین با یوان، امسال تقریباً دو برابر سال گذشته شده است.
کسانی که این کار را می‌کنند دویچه بانک، مورگان استنلی و بیان‌پی پاریبا هستند.
هیچ‌کدام بانک چینی نیستند. هر سه از بنیان‌گذاران خودِ نظام دلار هستند.
دلیلش هم سیاست نیست./۱

[کِن‌چی‌ @kenchiikuka]

یک طرف دارد در همه سطوح مدیریتی ما را تهدید به «مرگ و ویرانی از آسمان، در تمام ساعات روز» میکند
این طرف جریان حاکم به ما مردم میگوید «مگه تنگه برای ننته؟»
نابرابری این جنگ فقط در حجم تسلیحات نیست
در خریت مسوولین طرفین هم این جنگ نابرابر است

[علی‌اکبر رائفی‌پور @Raefipoour]

به نماینده بجنورد بگویید
بله، تنگه هرمز ارث پدر ماست
وجب وجب این خاک میراث پدری مردم ایران است.

مردم شریف ایران
این تازه چیزی است که جرأت می‌کنند علنی بگویند، ببینید ناگفته‌هایشان و آن‌چه در خفا با یکدیگر نجوا می‌کنند چیست!

[پسر سوم‌ خانواده تیبو @rusoroden]

روحت شاد. رفتی و ما را با این گوساله‌ها تنها گذاشتی.

[پسر سوم‌ خانواده تیبو @rusoroden]

یعد از کم دادیم، بد دادیم، دیر دادیم، رسیدیم به مقاله فارین افرز: شما بلد نیستید بدهید، بروید کنار خودم بدهم.

[علی‌اکبر رائفی‌پور @Raefipoour]

در دستگاه محاسباتی مذاکره کنندگان ما چه می گذرد؟
کل زمان جنگ ، ۳۸ روز بود آقایان لاریجانی و خطیب هم ۲۲ روز قبل از آتش‌بس به شهادت رسیدند.
یک روز قبل ترورشان هم می‌شود ۲۳ روز قبل از آتش‌بس!

در ثانی سؤال اینجا است ...

#رشتو

[Bassem Youssef Commentary @bassem_youssef9]

The 2026 World Cup was promised to us 3000 years ago.

[ابو امیر 🟥 ☫ 🟩 @amir_baham]

سران فتنه شروع کردن به حمایت از آقای قالیباف.
همین برای من حجت را تمام میکند

[محمدجواد محمدزاده @razmandeh1367]

سال‌ها علی خامنه‌ای بلد نبود گره را با دست باز کند و می‌خواست آن را با دندان باز کند. حاج قاسم سلیمانی بلد نبود. سیدحسن نصرالله هم بلد نبود. تا اینکه سردار قالیباف به همه یاد داد چگونه گره را با دندان باز می‌کنند. از نتیجه‌اش هم چندین شب است که «لذتش رو می‌بریم و افتخار می‌کنیم»!

[زَری @zizioozi]

اگه بجای پورن دیدن جغرافیای دبیرستانتونو پاس میکردید باید میدونستید که میناب هم جنوبِ ایران بود خارکصه‌ها.

[one @obser25]

شهید آوینی:
زمانه عجیبی است!!!
برخی مردمان امام گذشته را عاشقند ، نه امام حاضر را...
میدانید چرا؟!
امام گذشته را هرگونه بخواهند تفسیر میکنند!
اما امام حاضر را باید فرمان برند!!!
و کوفیان عاشورا را اینگونه رقم زدند